Buggidy

Çok detaylarına girmeden, bir şekilde fotoğraf çekmeme vesile olmuş iki olaya dair bir şeyler karalamaya çalışacağım. Biraz üşengeçlikten, biraz da üzerinden zaman geçmesinden. Biraz da yazmak isteyip de çeşitli sebeplerle yazamadığım, paylaşmak isteyip de yine aynı sebeplerle paylaşamadığım şeylerin yarattığı ufak çaplı gerginlikten.

Yoksa Global Game Jam de Yora da başlı başına birer blog yazısını hak eden mevzular.

Gönül isterdi ki Global Game Jam'e başından sonuna kadar, tam olarak dahil olabileyim. Bilmeyenler/Haberi olmayanlar için açıklayayım; GGJ 48 saatlik bir oyun yapım maratonu. Yani ses ve grafik tasarımcılar, programcılar, mühendisler bir araya gelip, ekip oluşturup, 48 saat içinde verilen temaya uygun bir oyun çıkarıyorlar ortaya. İnanılmaz güzel bir olay bu, özellikle bütün dünyada hemen hemen aynı anda gerçekleştiğini düşündüğünüzde.

 
İstanbul'da da Bahçeşehir Üniversitesi Game Lab ev sahipliği yaptı, üniversite misafirlerini Karaköy'deki yeni yerleşkesinde ağırladı. Ben sonunu izleyememiş olsam da, temanın verildiği, insanların bir araya geldiği ve fikirlerin oluşturulduğu o en tatlı anlara şahit olmuş durumdayım. O yüzden mutluyum sanırım. Gerçi oyunları da merak ediyorum beh. Neyse ki oyunları GGJ'nin sitesinden inceleyecek vaktim olacak sanırım ilerleyen günlerde.

Tek tek oyun fikirleri açıklanıyor.

Katılımcılar beğendikleri fikirlerin altına isimlerini ekliyor.

Oyun yapımında kahve ve sigara anladığım kadarıyla önemli unsurlar.

"Ses tasarlamak" adını verdiğimiz olgu.

Street Fighter candır.

Yora ise apayrı bir mevzu. Albümleri çıkarken Hollanda'da olduğumdan kelli hiçbir konserlerine katılamamıştım, döndüğümde ise Akif kendini Harvard aşkına Amerikalara atmıştı çoktan. Haliyle Yora içimizde bir ukde, gönlümüzde bir hasret, alnımızda ter, dalağımızda bir şişkinlik (ve haliyle bünyemizde bir hıçkırık) olarak hayatımızdaki yerini sabitlemişti. Hele ki bas gitar falan çalmaya çalıştığım o güzel Nihil Piraye konseri Yora'nın konseriyle aynı güne denk gelince içimizi bir hüzün kaplamıştı.

Neyse ki Yora, Akif Amerika'ya dönmeden önce son bir konser daha verdi, biz de bağırarak şarkılara eşlik etme şansı bulduk. Özlemişim be ya.

 

 

 

Bu seferki favori fotoğrafımızın yıldızı ise Büşra Hanım:

 

B12

Nasıl oldu da unuttum, geçen hafta cuma günü, şöyle güzel bir olay vuku buldu:

 

7pf2p'nin her konseri hoş, her konseri dertlere devadır benim için. Bunu hasta hasta gelen, sahnede ilaçlarla ayakta duran Ceren'e de söyledim sanırım. Ve sanırım o da onayladı, ama bu fuzuli bir diyalog olabilir, benim uyduruyor olmam mümkün.

Wish You Were Here'da ise Yekta Kopan'ı ağırladık sahnede, bence çok güzel oldu, çok da iyi oldu.

Bugün de şöyle bir olay var misal:

 

Mispis'ten çok bahsettim, ama Nihil Piraye'den hiç bahsetmedim sanırım. İnsanlar hemen hemen aynı insanlar, sadece normalde davulu çalan Berk, mikrofona geçiyor, bir de gruba birkaç BALlı daha ekleniyor. Kuzenlik, yeğenlik hissiyatı hiçbir zaman değişmiyor, zira ben zaten bu güzel insanları lisede de severdim.

Bas gitaristleri Çağlar ölümüne yoğun olduğu için bana sordular çalar mısın diye. Ben de ogey dedim. Bakalım neler olacak ki...

Emir Bey, 10 Ocak, 60 m2

Saçma bir şekilde mimari hatalarla çizsem de, aslen 60 m2 böyle bir yer. Biz burayı çok seviyoruz, burada çalmayı, söylemeyi çok seviyoruz, yarın akşam da sevdiğimiz bu işleri sevdiğimiz bu yerde yapıyoruz. Gelin o yüzden, gelin ki daha çok sevelim.

OYŞTD-Olmadık Yerde Şairaneliği Tutanlar Derneği 'nden Nil İpek bildirdi.

Havaalanında prizler hep yerde.

"Ya biliyorsunuz, insan evde çalışamıyor. Yani işte, ödev yetiştirmem lazım, ama ev yani, insanın dikkati dağılıyor, falan. Eskiden olsa kütüphaneye giderdim ama artık kaldığım yer kütüphaneye o kadar da yakın değil işte.

O yüzden ben de Köln'e gideyim, bari orada çalışayım dedim..."

Şekil 1.a. Dom'un restorasyonunun artık bir hobiye dönüşmesi.

Diyebilmek, diyebilecek paraya ve umursamazlığa sahip olmak isterdim, ama aniden Köln'e gidişimin elbette daha mantıklı sebepleri vardı. Üstelik bu sebepler, orada bir kafede oturup makale yazma umudumu yok etmiyordu. Hayır, bu ümidi yok eden allahsız kafelerde priz olmaması ve benim, laptopumun şarjını havaalanında bitirmemdi.

Şekil 1.b. Mantıklı Sebep

Sonuç olarak Köln, daha önce de gittiğimiz ve çok sevdiğimiz bir şehirdi, bu sefer pek gezme şansımız olmadı. Onun yerine konsere gittik, Maastricht'e ufak bir uğradık ve geri döndük. 

Ve tabii ki Andre ve Roel ile fotoğraf çektirmeyi ihmal etmedik. Bu da buraya, bu güzel iki günün hatırası olsun.

Kaytarmakta dünya deviyim*

*Bu sefer hakkaten...

• Üzerinden oldukça zaman geçti gerçi, ama Mabel Matiz'le inanılmaz keyifli bir lansman konseri geçirdik. Geride ve gözükmüyor olmanın verdiği cesaretle sahnede en çok ben eğlenmiş olabilirim. Kuliste ise bir ara okumalarımı yapma gibi bir ümidim olduysa da, yaklaşık beş dakika sonra "meeeeeh evde okurum yea" diyerek bıraktım, zira aşağıda (yer yer lansman gerginliğinin yüzüne yansıdığını, yer yer de gevrek gevrek güldüğünü) gördüğünüz kadronun muhabbeti bal.

• Resmi olmasa da bir takım işler, projeler peşinde koştuğumdan kelli, bir haftadır ekstrem düzenli bir hayatım var. Düzenliden kastım bütün günü okulda geçirip, eve gelince bir şeyler okuyup, zobf diye yatağa düşmek. Mutluyum be blogcan. Ve Ali Bey'in bana zamanında işli güçlü hayat ve zamanlama ile ilgili açıklamaları vardı, haklıymış, kendisini gerçekten sevgiyle anıyorum. Ki zaten kendisini hep sevgiyle anarım.

• Yazmam gereken final makalelerini beyin gücüyle bitireceğim. *Hınnnn*

• Sokağın tam çıkışında, köşede Kovan Fırın var. Birkaç kere sabah kahvaltısı için oradan poğaça aldım, sonra dedim ki, "ya bu adamlar zaten para kazanıyor, ben mahallemin seyyar simitçisinden poğaçacısından alayım, yeani pek güzel gözükmüyor ama ne kadar kötü olabilir sonuçta...". Yahu benim sokağımın cağnım poğaçacısı, İstanbul'un en taze, en sıcak, en güzel zeytinli poğaçasını satıyormuş ya meğer? Kovan'da çektiğim asık surata günah, manyak mıyım? Negzel muhabbet de ettim amcamla. Oh, mis. Canım poğaçacım.

• Tamam, ben de evde kutlamayı seviyorum ama neden bu sene bu kadar çok "yılbaşını evinizde kutlayın lan" konulu reklam var? Neler oluyor?

• Kendisi de işe başlamış olan Emir Bey ile Taşoda'da konser vermeye karar verdik. Daha doğrusu karar vermedik, bakarız ederiz derken bir baktık ki listede adımız var. İkimiz de kurumsal kimliklerimizle GKM'ye teşrif ettik, ama muhtemelen kurumsaldan çok örgün eğitim kurumlarından çıkan iki öğretmen görüntüsü çiziyorduk. Ben coğrafya, Emir edebiyat. Ya da ben edebiyat, Emir geometri...

Alnımızda bilgilerden bir çelenk...

Düşünün ki bizden iki önceki grup metal, bir önceki grup brit rock çalmış, millet bizimle birlikte Arctic Monkeys'den Mehmet Güreli'ye atlamış. Taşoda Konserleri'ni akustiğe doyurduk sanırım bir süreliğine, bir iki dönem klasik gitar görmek istemeyebilirler artık.

 

Sonuç olarak 95% tanımadığımız bir kitleden alkış almak hoştu yahu. Bir de Emir Bey de hep söyler, GKM'de çıkardığımız sesi seviyoruz galiba biz.

• 24 yaşına gelip hala yurtta kalmak koymuyor da, 24 yaşına gelip hala ödev yapmak koyuyor. Saçmalıklarla dolu bir mantığım var, ki bu durumda kendisine mantık diyemiyoruz zaten.

Geri vokalde adeta dünya deviyim*

Yok yok, değilim. Ama yarın Mabel Matiz'in lansmanında, gerilerde bir yerlerde söylüyor olacağım. Albüm inanılmaz, şarkılar enfes sayın seyirciler. Lansman konseri İKSV Salon'da olacak, adeta çılgın atacağız, ama gelemiyorsanız da mutlaka albümü bir yerlerden edinin.

Bununla bağlantılı bir de son provadan fotoğraflar var. Bütününe bakıldığında adeta uzun süre fotoğraf çekmemenin fotoğrafa etkisini görüyoruz, ama etkiyi gördüğümüz fotoğrafları tabii ki pek burada yayınlamıyoruz. Onun yerine hala çok da fena bir fotoğrafçı olmadığıma dair düşünceleri destekleyen, ortalama ve ortalama üstü, hoşça fotoğraflarla yazımıza devam ediyoruz...

 

Yarın gelebilen gelsin bence....

7pf2p, ClinicLive'da

"So ya thought ya might like to go to the show?"

Günler günlerin ardından

(Ulan bu yazıya ben içimi dökmek için başlamadım, niyetim 'şu ara neler oldu, hem azıcık da fotoğraf çektim, onları paylaşayım' demekti. Ha ne oldu, zobof diye kusuverdim. Ama onu en sona attım ki, okuyan biri varsa buraları, içi kararmasın. Çok istiyorsa en sonda okuyabilir.)

Geçtiğimiz gün Emir Bey iş görüşmesi için Mecidiyeköy'deydi, tabii Şişli'de ikamet eden bir insan olarak kendisini iki üç dakika görmeden bırakamazdım (burada şair Şişli'ye, Mecidiyeköy'e yolu düşen herkese sesleniyor; "haber verin, 5 dakikaya oradayım"). Hikayemiz Emir Bey'i Merve Hanım'a sağ salim teslim etmemle bitmiyordu tabii ki, tam tersi, maceramız(?) yeni başlıyordu, ve uzun zamandır ilk defa fotoğraf makinam yanımdaydı. Emir, Emir ve Gültuğ ile taksime doğru yola çıktık, amacımız yolda Berkay Bey, Melis Hanım ve Canberk Bey'i de aramıza katarak Mispis konserine gitmekti. Taksim'e gelir gelmez Berkay Bey aramıza katıldı, biz de fırsattan istifade kendimizi çaya ve poza vurduk...

Benim başıma gelmedi hiç, ama aramızda çay içmeye dalıp da zamanın hesabını tutamayanlar, konser kaçıranlar varmış. Yok, kaçırmadık, aksine erken giderek Selim Saraçoğlu'nu izleme şerefine nail olduk. Kendisinin internet üzerinde bir kaydı yok, o yüzden yakaladığınız noktada izleyin, biz ağzımız açık izledik. Sonra da gidip kendisiyle konuşun, zira dünyanın en alçakgönüllü ve tatlı adamlarından biriyle bizzat tanışmış olacaksınız.

Daha önce de bir yerlerde bahsetmişimdir diye tahmin ediyorum, Mispis'le duygusal bağım var, adeta bir yeğen, bir kuzen gibi severim, hatta yeri gelir "kardeşimsiniz lan" derim, çekinmem. Bu sefer son stüdyo çalışmalarında doğaçlama ortaya çıkan şarkıları sundular bize, bence pek de iyi ettiler.

Muhabbetle kapattık geceyi, ki geceyi muhabbetle kapatmak en güzelidir. Tam iki gün sonra da şöyle bir olay gerçekleşti bu arada:

Şu anda ise, bir yoğunluktur ki, hiç fark ettirmeden hayatı nasıl eline geçirdi, hiçbir fikrim yok.

 

(...)

 

Ani iç (ç)döküş: Sırtı-beli-omzu ağrıyan, cılız bir insan olmamdan kelli artık fotoğraf makinasını taşıyamamak, haliyle elimde pek fotoğraf olmaması, birbirinden ilgisiz durumlara birbiri ardına koşturmak, bir şeyler yapar gibi yapmak, ama yapılanların önceden yapılanlardan çok da farkı olmadığından kelli buraya koymaya çekinmek şu anda sanal hayatımın özeti. 

Halbuki birinin bana şunu şu şekilde hatırlatması lazım: "Genco, bu bir günlük. Buna başlamanın nedeni zaten çektiğin fotoğrafları koymak, yaptıklarını kendine hatırlatmaktı. Hani, sonradan dönüp baktığında 'ahanda bunları yapmıştım ben, doğru ya, saçma sapan geçmemiş bunca zaman' diyebilmekti. Manyak mısın, hatırlatsana kendine, ne önemi var?"

Ama işte şöyle de bir durum var; buraya yazdığım, keyifle yaptığım her şey, yetişkin hayatına uyarlandığında pek bir işe yaramıyor. Ve dönüp bakmak biraz can acıtıyor. Ya da aynı şeyleri yapıyor olmak, ilerleyememek. Ya da ilerleyebilmek ama işte o ilerlemenin hayatta kalmaya yetecek hiçbir şeyi sağlayamaması. Her şeyi bırakıp gitmek ya da aynı bahçede debelenmek. Ve benzeri ve benzeri.

7PF2P stüdyoda

Neptune, Titan, stars can frighten...

Gerçi ön kayıtlar yapıldı, kontenjan doldu, ama böyle de bir şey yapıyoruz; prova rahatlığıyla konser ciddiyeti arasında gidip geliyoruz...

Kınalı kuzular, bölüm 1

(ne diyorduk?)

Sabahın erken saatlerinde Sayın Yargın ve İrlandalı arkadaşı Ciara ile buluşuldu, çok geçmeden Gültuğ Hanım ve Canberk Bey de bize katıldı; artık Kınalıada'ya doğru yola çıkmaya hazırdık. Emir Bey ve Merve Hanım çok cool insanlar olduklarından Bostancı'dan motora binecek, bizimle Kınalıada'da buluşacaklardı.

Nitekim, Kınalıada'da buluştuk, çayımızı içtik ve video çekmek için uygun bir yer arayışına çıktık. Oldukça uzun süren bu arayış ahanda şu noktada sonuçlandı:

Mutlu ve huzurluyduk ey günlük. Evet, karnımız gurulduyor, rüzgar esiyor, kargalar ötüyordu, biraz üşüyorduk ve içimizdeki geyik ihtiyacı bitmiyordu. Yine de sağ salim hem kaydımızı hem videomuzu tamamlamayı başardık.

"Hüü" efektiyle ahkam kesen Nil İpek ve onu dinlemeyen arkadaşları Emir ile Canberk.

Video geliyor, hemen aşağıda. Ama ondan önce kafama takılan bir şeye değinmek istiyorum. Lütfen aşağıda göreceğiniz iki fotoğrafı bir karşılaştırın allasen...

Hadi diyeceksiniz ki hile var, Emir Yargın'ın fotoğrafına basmışsın efekti, hani Emir Beylere fotoşop? Aha buyrun, aynı efektler, tekrar karşılaştırın:

Yahu biz yıllarca Emir Yargın'ı "çılgınbirmen", Emir Aksoy'u ise "gerçekbircentilmen" olarak tanıdık. Peki bu fotoğraflar ne? Emir Bey napıyorsunuz?

...

Neyse, verdiğimiz kısa aradan sonra videoya dönebiliriz:

"Polatlı"

Söz: Emir Aksoy
Müzik: Nil İpek Hülagü
Gitar: Emir Aksoy
Bas gitar: Canberk Ünsal
Video: Emir Yargın, Gültuğ Yenidoğan


Çıtırdar bastığım yerler
Tutsam ucundan hilali
Kırılacak yer yer
Serpilecek yıldızlar misali

Yer beyaz, gök gri, biri
Çıkarmaya çalışıyor kendini
Arasından grilerin, iri,
Taş çatlasa beyaz rengi

Isıtabilecek gibi beni
Isınabilecek miyim sanki?