26 Ocak 2017 Perşembe

3 yıl geçti ve ay şuram hala ağrıyor

Büyük Ev Ablukada geçtiğimiz günlerde 2013'te ÇAK'ta verdiği konserlerden birinin kaydını yayınladı, albüm olarak. Kime ne ifade ediyor, kaç kişi dinledi, 'ay akustik daha güzel', 'yok Fırtınayt iyi' gibi konuları bir tarafa alıp, paketleyip kaldırıyorum. Bu konserin benim için bütün bu mevzudan başka bir önemi var, daha doğrusu hayatımın başka bir yerinde başka bir şey simgeliyor.

Ben de buraya bunu yazmaya geldim.

Sanırım 2010 olsa gerek, maillerin sonlarına 'kek gibi kararlı olsan'lar, muhabbetlerin içine 'lilililer' girmeye başlamıştı. Üniversiteden sonra döndüğüm İzmir'deki odamda pazar günü Krek'ten canlı yayınlanan konserlerlerini izlediğimi hatırlıyorum. Hatta Almanya'da kıraathaneden yayınlarını. Sonraki yıllarda beni, çevremdeki -hemen hemen- herkesi nasıl sarıp sarmaladığını, bir türlü gidemediğim konserlerini. Ve aslen Hollanda'da her yalnız hissettiğimde bir şekilde o şarkıları dost belleyişimi. İnsanın şarkılara yükledikleri anlamlar ne acayip, ve ne ayrı.

2013'te artık İstanbul'daydım, Ozan ile birlikte şarkılara çalışmaya başlamıştık, hatta ilk akustik konserimizi vermiştik. Ben bir yandan Mabel Matiz'de ve 7 Pink Floydlar'da geri vokal yapıyor, bir yandan Emir Bey ile söylüyordum. O sene biz -nihayet- ÇAK'ta bir BEA konserine gidebilmiştik Ali'yle. Hatta birkaç gün sonrasında -utanmıyorum- Eminönü'nde Cembir'i görüp durdurmuş, 'konser çok iyiydi, çok iyisiniz' demiş, fanlığın dibine vurmuştum.

Ha işte bizim gittiğimiz, bu yayınlanan konser, ya da ertesi günkü, bir gün önceki konser falandı.

Peki o konser ve o konserin kayıtları neden önemli benim için?

Çünkü 3 yılda kervan yükü olay oldu, ve ben bu kadar olay olduğunu, bu kadar çok şeyin aslında kısa sayılabilecek bir sürede değiştiğini böyle şeyler olmadan fark edemiyorum. Ama çok dağılmamak için yine BEA üzerinden anlatacağım bazı şeyleri.

Bir sene sonra 2014'te biz ilk konserimizi verdik Dunia'da, Asena menajerim olmayı teklif etti, ve bir şekilde Külah'taki konserler başladı. Asena o insanları tanıyordu, konserleri izliyorduk, oraya gidip geliyorduk, ben hala hayran hayran etrafımı izliyor, utangaç bir insan olduğumdan kelli, aman kimseyi rahatsız etmeyeyim derdiyle ufak tefek selamlaşmalar dışında diyalog kuramıyordum.

Sonra bir gün İzmir'deyken canavar'dan bir mail geldi, yine 'merhabayın' ile başlayan, ben BEA maillerinden biri zannederken aslında şu olayla ilgili bir mail olduğunu fark ettim, elim ayağım aklım ruhum her şeyim birbirine girdi. Hep beraber, herkes tek başına sahne almış oldu, sanırım hayatımın en tatlı günlerinden biriydi müzik adına.

Bu arada çevreler, arkadaşlar ufak ufak değişiyor, iyili kötülü müzikler hayata girip çıkıyordu. 2015 başında albüm kaydına girdik, 2015 sonunda yayınladık. O 2013'teki konserde de olan, ama o zamanlar varlığından bile haberdar olmadığım biri, cd, plak falan dağıtacağız derken en yakın arkadaşlarımdan biri oldu 2016'da.

Bu anlattıklarım hiç kimseye bir şey ifade etmiyor olabilir, ama bana çok şey ifade ediyor, ve ifade ettiklerini hatırlamam lazım. Hatırlamam lazım ki durduğum yerde ne kadar şanslı olduğumun ve 3 yıl önce söyleseler inanmayacağımın farkında olayım. BEA'nın yayınladığı albümün simgelediklerinde sadece BEA yok, bir sürü başka müzisyen, arkadaş, hayata dair minik küçük değişiklikler var, ve 2013'teki konserin yayınlandığını gördüğüm anda hepsi saldırdı kafama.

Akıncı hatıralar.

Olanları yazmıyorum, neden bilmiyorum. Halbuki yazmam lazım ki 3 yıl sonra yine hatıralarıma dönebileyim.




4 Ocak 2017 Çarşamba

2017

Uykum var.

Merhaba, ben Nilipek, iki kişi 'ya ama niye yazmıyorsun artık?' deyince dünyalar beni takip ediyormuş gibi hissediyorum. Ve itiraf ediyorum; aylardır kafamda 'bloga artık bir şeyler yazmam lazım' cümlesi dönüyor. Lakin 2016'yı bir karasal taşıt olarak düşünürsek (örnek: tren), biz mi ona bindik de bugünlere geldik, yoksa o bizim üzerimizden mi geçti emin değilim.

Haliyle bu blogcağız da kaldı burada böyle. Halbuki arada blogda atlanan, ama çeşitli sosyal medya hesaplarında layk sayan bir sürü konser, fotoğraf, çizim var. Ve benim bütün bunları tamamlamam mümkün değil. Yaklaşık 6 ayım bu günlükte kayıp. Hatta şimdi baktım, önceki aylarda da yazmadığım, atladığım çok şey var. BİR YILIM YOK.

Neyse, sanırım 2016'yı biraz özetlemem lazım, önce kendime. Araya da alakalı alakasız, güzel çirkin, ama bir şekilde 2016'ya dair duygular içeren fotolar serpiştirebilirim, mesela.
  • Aslında biraz tatsızlık vardı, biraz da açıklayamadığım duygusal içe dönüşler, ama işin kendimle ilgili tarafından galiba alnımın akıyla çıktım. O kadar alnımın akıyla çıktım ki, resmen bununla övünüyorum. 
  • İşi, akademiyi bıraktım. Zor, ve aslında 2 senedir üzerine düşünülen bir karardı, ama bıraktım. Daha bırakmadan, sadece 'işi bırakıyorum' dediğimde bile inanılmaz rahatladım. 
  • Yıl içinde birkaç tane müthiş konser oldu (Aşağıda gördüğünüz Adana konseri öncesi piknikten. Midem falan bozuk, sabahın köründe son bir kusup öyle gitmişim Adana'ya. Ve o ayaklarımızı soktuğumuz su buz gibi. Gördüğünüz gibi her yerimden zeka akıyor.)

Bu yılın tüm delirenleri
Adana'da Nöbetçi Kütüphane'de, Bozcaada'da Akvaryum Otel'de, Lomography Store'da, Plak Festivali'nde, Ankara'da The Route'ta kafayı yemeli konserlerimiz var. Bunların kimi konserde güzel çaldığımız için, kimi seyirci tatlılığından, kimi ev sahiplerimizden, kimi ortamın misliğinden dolayı sırıtarak ayrıldığımız yerler. Diğer konserler de iyiydi, ama bu arkadaşlar daha sıcaktı bir şekilde.

  • Annem-babam-ben, bu yaz Kaliforniya'ya gittik, 3 haftalığına. Bir turistin yapacağı her şeyi yaptık, ama yapmayacağı bazı işlere de bulaştık, çölleri geçtik, dağları aştık, outletleri yağmaladık, ve tam döneceğimiz gün, yani 15 Temmuz'da, darbe desem değil, değil desem o da olmaz, garip ve kötü bir şey oldu. Biz bir süre dönemedik Türkiye'ye. Bir yandan darbe olup olmadığını anlamadığımız, neler yaşandığını da çözemediğimiz için kafamızda 'bir daha hiç dönemezsek ne yaparız' senaryoları yazdık. 
Sonra ortalık sakinleşti, biz döndük, hayatımıza bir şekilde devam ettik.
(Kendimden çok umutlu değilim ama belki Amerika'yı anlatan bir yazı yazarım.) 
  • Müthiş gazlarla Sakız'a, Selanik'e falan gittik, Yunanistan övme yetki belgelerimizi alıp geri döndük.
  • Ali Bey ile bir Kopenhag-Stockholm gezisi yaptık, ben 6 yıl öncesinin nostaljisine, Ali ise bira şişesine doydu. Ve aile, akraba güzel şeyler. 
(Kendimden çok umutlu değilim ama belki Kopenhag'ı ve Stockholm'ü anlatan bir yazı yazarım.)

Hülagü İsveç şubesi

  • Tüm bunlar olurken işten ayrılışımın üzerinden 1 ay geçmeden kendimi beni dövmeye başlatan Can Levi, ve hala hayranı olduğum Can Güngör'le ortak stüdyo kurarken buldum. Neyse üzerinden sanırım 3 ay geçti ve artık çılgınlar gibi çalabiliyoruz içeride.
  • Önceki maddeye açıklama: dövmem var ve dövme yapabiliyorum.
  • 2017'ye dair pek umudum olmasa da, 2016 bittiği için salakça sevinçliyim. 
  • Aklıma daha fazla bir şey gelmedi, hep gezmeler yer etmiş demek ki. Bir de sanırım şu ara geçmişte ne olduğundan ziyade, sabit maaşsızlığın da getirdiği bir refleksle ne yapacağımı düşünüyorum, o da biraz aklımı bulandırmış olabilir geçtiğimiz yıla dair. 
  • Bu da bu geceden: