Ayşegülnazcan lunaparkta.

Portakal marmeladi

2012-02-15T01:21:00.001-08:00

Malzemeler:

Albert Heijn'dan, "aman abi indirime girmiş, vitamindir, kaçırmayayim diyerek alinmis, ancak yenemeyecek kadar eksi 3 adet portakal

Evde toz şeker bulunmamasindan, hem de az daha sağlıklı olsun diye bal

Portakallarin rahatsız edici ve bütün evi kaplayan kokusunu, ve keskin tadini yumuşatmak için nane

Tek kişilik minik tencere

Yapılışı:

Bütün işinizi gücünüzü bırakın. Portakalları soyun, beyazlarını bir daha soyun. Portakallar o kadar yumuşak olsun ki elde dağılsın. Küfredin, ama soymaya devam edin.

Soyduğunuz her portakalın üzerine, tadını değiştireceğine dair bir umut beslemeyerek bal dökün. Yetmez gibi gelsin, biraz daha dökün.

Portakallari tencereye dökün, tencereyi ocağa koyun. Bir sure pişsin. Bütün ev ekşi portakal koksun. Ev sizin olmadığı için panikleyin, küfretmeyi unutmayın, küfür önemli bir unsur.

Zaten baharatlı olsun daha iyi mantığıyla içine nane koyun. Hiçbir şeyi bastırmaya yetmediğini görün, daha da fazla koyun.

İki dakika içeri gidip gelin, on saattir pişmeyen marmeladın artık marmelat kıvamina gelmekle kalmadığını, hafiften hafiften yandığını görün. Ocağı kapatın.

Biraz soğuduktan sonra tadına bakın, "vay anasını, ne biçim olmuş" deyin. O portakallarla edinilecek en iyi performansa ulaştığınızı fark edin, sevinin, egonuz şişsin. Sadece bir kahve fincanı çıkmasına üzülün.

Uyuyun, uyanın, afiyetle tüketin.

Fincanda uzaylı ciğeri gibi gözüken reçel, yanında nane çayı, fırından yeni çıkmış ekmek ve fıstık ezmesi.. Ohş..

Ulan yine ejderha...

2012-02-13T14:55:00.000-08:00

Amsterdam bugüne kadar üstte gördüğünüz gibiydi sayın seyirciler. Bütün kanallar donmuştu, ilk günlerde kanalda yürümeye cesaret edemeyen vatandaşlar, üçüncü günden itibaren işten eve kanallar üzerinde yürüyerek dönmeye, adeta kanalları yürüme yolu olarak kullanmaya başlamışlardı. Sonra aniden bir patlama oldu, facebookta tüm öğrenci gruplarında "Do you know where I can find ice-skates????ASAP!!!" gibi mesajlar dönmeye başladı, herkes aniden buza indi, nehirdeki botevler birden kafeye dönüşüp, buzda yürüyen/kayan insanlara sıcak çikolata, kahve, şarap satmaya başladı. Amsterdam insanları çocuklar gibi şendi sevgili seyirci.

Ev arkadaşıma "Yok yea, çok da kanalda yürüme heveslisi değilim yea" gibi binbir ukalalık yapmamın 24 saat geçmeden Sayın Şakarer ve Onur Can ile kanala inip "ehere mehere" diye sevinç çığlıkları attık, o da baya güzel oldu.

"You didn't have to cuuut me ooofff..." "AAAAAAAAA"

Güzel insanlarla güzel vakit geçirmek güzel bir şey, seviyorum. Ama bizzat söz konusu insanları, onlarla vakit geçirmekten daha da çok seviyorum.

Bu fotoğraf çekilirken arkadan geçen bir gencomuz "FEYSBUUK" diye bağırdı... HİÇTEBİLA diye bağırdık biz de arkasından ama Türkçe bağırdığımız için muhtemelen anlamadı. Ha şu an bu fotoğrafların serisi feysbukta var mu, evet var:)

Analog makinalar, vay efendim plaklar, ay ne güzel eski şeyler, aman kimsenin bilmediği gruplar, aa bit pazarı derken Issız Adam ile Hipster arası bir karaktere dönüşüyor olmak düşündürücü, ve hoş değil. Bugün özellikle ipodumda Hümeyra çalmaya başlayınca bu düşünce en üst noktaya ulaştı. Ve dostlar, Amsterdam'da bir banka oturup sandviçimi yerken bunu düşündüm. Sandviç dediğimde evde yaptığım, evden vakumlu paketlerle getirdiğim İzmir tulumlu ekmek. Yani hipster/ıssızadam görüntümün altında açık ve net bir gurbetçi yatıyor aslen.

Bu arada, çok büyük bir şans eseri aniden oda buldum, yerleştim. Oda küçük (boytunu Şekil 1.a ve 1.b'den çıkarabilirsiniz.), yatakla askı arasından ancak hiyeroglif gibi yürüyerek geçebiliyorsunuz, ama iki günün sonunda aslında bana yeten bir boyutu olduğunu anladım. Bu rahatlığımın sebebi tabii yanda ayrıca danalar gibi oturma odam olması ve istediğimde oraya ışınlanmam olabilir. Bir de ağaca bahçeye bakan mutfağımız var, o da bir etken...

Şekil 1.a

Şekil 1.b

İleride torunlarım "Büyükanne, büyükanne, o Amsterdam'da bütün kanalların donduğu sene orada mıydın" diye sorarlarsa onlara ŞRAAK diye göstereceğim şöyle fotoğraflarımız var. Tabii artık her şey dijital, sanmıyorum bastırıp arkadaşlarına hava atsınlar....

"Başlık bulamadığı için blog yazamama" hastalığı...

2012-02-04T14:43:00.000-08:00

..İle "artık blog yazmazsa ölecek" hastalığı, el ele, kol kola, neşe içinde koşuyor kırlarda.

Huzur, böyle bir görüntüye şahit olmak gibi bir şey sanırım...

Yüksek lisansımı Maastricht Üniversitesi'nde yapıyor olsam da, çok güzel bir çalımla Amsterdam'a kaçıyorum. Buradan yüksek lisansını Maastricht Üniversitesi'nde yapacaklara sesleniyorum; size araştırma stajınızı başka bir üniversitede ve hatta başka bir ülkede yapma hakkını veriyor okul. O yüzden "nasılsa bir sene buradayım" deyip bir senelik kontrat yapmayın ve araştırmak istediğiniz, ilgi duyduğunuz konulara karar verin ve bu konularda araştırma yapan grupları erkenden bulun, onlarla iletişime geçin.

İşte ben/böyle bir/akşamda, Amsterdam Üniversitesi bünyesindeki Çocuk ve Ergenlik Medya Araştırma Merkezi ile iletişime geçmek suretiyle ikinci dönemi geçireceğim şehri ve üniversiteyi değiştirmiş bulundum. En güzeli ise şehri lise birde gezip "Ulan ben yurtdışında yaşarsam bir tek Amsterdam'da yaşamak isterim" cümlesini kurmuş olmak, hatta yaklaşık 3 ay önce tekrar ziyaret edip "yahu ne güzel demişim o zaman" demek. Hey gidi.

O değil de İzmir'e kar yağdı, tabii ki normal hayatlarında karla haşır neşir olan insanlar olmadığımızdan şehircenek coştuk. Gerçi feysbuktan gördüğüm kadarıyla bambaşka şehirlerde, bambaşka soğuk iklimlerde, bambaşka kuzeyli insanlar da kar sevinci yaşamışlar. Demek ki kar görüp sevinmek bize özgü bir durum değil, evrensel. Biz sadece çabuk eridiği için minimum zamanda maksimum zevki çıkarmaya çalışıyoruz.

"Kuzenlikten aldığım keyfi hiçbir şeyden alamadım, belki bilardo... Ama yok kuzenlik daha güzel..."

Feribottaki çay ocaklarını kaldırıp otomat koyan zihniyeti kınıyorum. Üçüncü maddede bahsettiğim durum gerçekten uzun vadeli bir istek sonucu gerçekleşebildiyse, içinde bulunduğum negatif duygular birkaç seneye sizi rahatsız etmeye başlayacak ey yetkililer. Geceleri ayaklarınız kaşınacak. Otomattan aldığınız kapuçinolar ellerinizi yakacak. Hazır olun bunlara.

You can call me Al...

2012-01-26T16:33:00.000-08:00

İlk albümleri çıkmadan internete düşen Nil İpek ve Ali ikilisi, tam bir yıl sonra ikinci albüm için de kolları sıvadı. Yine kobürt şarkılar içeren albümün yine internete düşmesi üzerine, bu durumun bilinçli bir pazarlama stratejisi olduğu dedikoduları ayyuka çıktı. Yaptıkları basın toplantısında kayıt esnasında kimse olmadığı halde şarkıların nasıl başkası tarafından çalınıp internete verildiği sorusuna sinirlenen Ali Beyler ve Nil Hanımlar, "virüs", "malware", "soulseek", "msnle bile virüs bulaşıyormuş" gibi kelimeler geveleyerek salonu terk etti.

Ayrıca bu sefer kapağa özenmeler ve hatta bezenmeler mevcut...

Şeffaf şemsiye

2012-01-15T10:01:00.000-08:00

İlk buluşma ile ikinci buluşma arasına kocaman bir İstanbul seyahati girmişse de, Deniz ve Renk ile buluşmaları sanki iki gün arayla gerçekleşmişçesine yazmaktan çekinmeyeceğim. Neden? Çünkü İstanbul'da fotoğraf çekmedim. İstanbul'a dair paylaşacağım zibidilikler de henüz hazır değil. Yani aslında bunlar hep oyalamaca, yoksa ne Deniz'den ne de Renk'ten hoşlanan bir insanım, hımf.

"İzmir'e gelir gelmez görüşeyim de aradan çıksın" düşüncesiyle hemen Bostanlı yollarına vurdum kendimi geldiğimin ikinci günü. Düşünün, o kadar sevmiyorum, ama onlar hiç farkında değil, özledim arkadaşlarımı falan zannediyorlar. Gerçi, gecenin seviyeye doyduğunu, bütün gece çay eşliğinde kimi edebi sohbetlerin yapıldığını, sosyoekonomik tespitlerin gırla gittiğini inkar edecek değilim. Nitekim, ben inkar etsem bile, sevgili dostlarım Renk ve Deniz'in fotoğrafları kültür sanat programı muhabbetşinaslığına tartışılmaz birer kanıt adetağ.

İş bu seviye içinde uzun zamandır bir araya gelip saçma sapan fotoğraflar çekilmediğimizi fark ettik. Vay efendim hep hipi oluyoruz, yok efendim ben seksenlere hayatta dönmem, gotik mi olsak derken, üç adet punk karakterin mutfakta yemek yapmasının ortaya komik fotoğraflar çıkaracağını fark ettik.

Peki sonra ne oldu? Gün geldi, devran döndü ve biz üç yaşını başını almış yetişkin punk olmaktan vazcaydık, şık şıkıdım giyindik, boyandık, Boyner yeni yıl alışveriş katalogu gibi olduk.

Adeta fotoğrafa boğduğumuz bu yazının sonunda, geceyi Bostanlı'da birayla bitirdiğimizi ve programımızda sürpriz konuk olarak da Cem'i ağırladığımızı belirtmek isterim -ki kendisi dünya tatlısı bir insandır.

Biri bunu bana açıklasın...

2012-01-03T15:43:00.000-08:00

Aslında bu birkaç başka düzenli ülkede geçerli bir durum, ancak Hollanda için çok daha belirgin. Sadece tatile bile gelseniz burada bisikletin ne kadar sık kullanıldığını, burada bir Hollandalı gibi yaşamak için mutlaka bir bisiklet kiralamanız/almanız gerektiğini, bisikletsiz yaşanmayacağını bol bol duyar ve hatta size verilen kılavuzlarda okursunuz. "Evden yürüyerek geliyorum" yahut "Bisikletim yok" gibi cümleler bazı sınıf arkadaşlarınızda şok etkisi yaratır. O kadar önemli bir öğedir yani bisiklet Hollandalı yaşamında.

Tabii ki ben de bir bisiklet edindim, zira fark ettim ki yarım saatte yürüdüğüm yolu, 10-15 dakika arasında bisiklet ile tüketebiliyorum, bu da ek 10-15 dakika ekstra uyku/tembellik olarak bana geri dönüyor, enfes. Ancak önce lütfen bisiklet üzerindeki normal bir Hollandalı hanımkızımızı inceleyelim.

Gördüğünüz gibi Hollandalı kızımız son derece rahat, ancak aynı zamanda kırmızı montuyla oldukça da şık ve zarif. Adeta her tür romantik komedide bisikletle işe gidip gelen, sevimli, eve gelirken markete uğrayıp baget ve çeşitli yeşillik alan, ve bu malzemeleri kese kağıdında taşıyan ideal bir dişi karakter. Uzaktan bakıp ne kadar zarif olduğunu düşüneceğiniz cinsten. Şimdi bir de benim aynı kıyafet ve aynı saç kesimiyle bisiklet sürme görüntüme bakalım:

Hollandalı baş karakterimizin aksine, dik duruş bozulmuş, rahat ve güzel gitmek varken işin içine "dur bir Aldi'ye uğrayıp ekmekle süt alayım, oradan da eve geçim makale okuyayım, ama çok da oyalanmayayım, of, akşama ne yesem ki" kaygısı girmiş, acele ve kondisyonsuzluk gencimizi kambur bir duruşa ve nefes için açılan bir ağıza mahkum etmiş. Kendisinin olabileceği en etkin karakter, belki yukarıdaki ana karakterin yakın arkadaşı. O da belki. Buraya kadar normal, ancak, açıklanmasını istediğim şey, o saçlar nasıl havaya kalkıyor o kadar. Daha net açıklamak için daha detaylı bir karşılaştırmayla geleceğim şimdi...

Şekilde görüldüğü üzere, Hollandalı kızımızın (adını Ineke koyalım şimdilik), bisiklete binmeden önceki ve sonraki görüntüsü arasında bir fark yok. Makyaj ve saçlar aynı şekilde korunmuş. Bir de Ayşegülnazcan'ın bisikletten ininceki haline bir bakalım:

Resimde zaten detaylı bir şekilde maddelenmiş olsa da, vurgulamak isterim ki, Ineke ile Nil İpek aynı rüzgara maruz kalıyorlar. Peki sevgili Hollandalı dostumuz bu rüzgardan hiç etkilenmezken, Nil neden bisikletten tecavüze uğramış gibi iniyor? O makyaj nasıl akıyor, ya da başkalarında nasıl akmıyor? Tamam, hiçbir zaman çok bakımlı, uzaktan "ay ne zarif" denen bir insan olmadık, ama bu ne bu? Bu insanlar nasıl başarıyor bunu?

Yetkili mercilerden, Hollanda'ya dönene kadar bir açıklama bekliyorum.

Dipnot: Evet, İzmir'e dönmüş, çayını içmiş, lahmacununu, kebabını yemiş, mutlu ve huzurlu bir insanım. Perşembe gününden itibaren ise İstanbul sınırlarında ve yakınlarındayım. Hani, özlememişsinizdir de, belki saçlarımın rüzgarla nasıl kalktığını ve makyajımın nasıl aktığını canlı olarak test etmek istersiniz, falan...

Mutlu yıllar, cümlemize...

2011-12-30T14:49:00.000-08:00

Bütün dostlarımın ve bir şekilde buraya yolu düşen herkesin, umarım 2011'i güzel geçmiştir, 2012'si daha da güzel geçer. En güzel yemekler yensin, en güzel şarkılar çalsın, en keyifli anlar yaşansın, inşallah hocam.

Cansınız, ciğersiniz.

Pepermunt

2011-12-11T14:19:00.001-08:00

Buralarda Kasım-Aralık aylarının özeti...

Aslında hiç ilginç değildir ki, biri İstanbul'da, diğeri İzmir'de olmak üzere iki çok yakın arkadaşım askere gidiyor; Emir Bey ve Ayhan Bey. Yahu havaya atamadım, otobüsleri giderken el sallayamadım, ne biçim iş... Neyse ki ben Türkiye'ye temelli dönmeden onlar askerlikten dönecek muhtemelen.

Bir sürü şey oluyor, yazmıyorum. Üniversite hayatımı geçirdiğim döngünün içinde bir kez daha yer almaktan gurur duyarım: çalışmak için başka şeylerle uğraşmama kararı-çalışmamak-alınan karar nedenli başka bir şey de yapmamak. Bu zinciri kırdığım an şu andır sayın seyirci. Onun dışında aslen aşağıdaki pozda sabitlenmem lazım.

Önümüzdeki iki haftadan sonra dersim ya da sınavım yok, sadece tezim var. Daha doğrusu, önümüzdeki iki hafta, sonraki ayları belirleyecek gibi. Hayırlısı diyerek sıyrılmak lazım şu an işin içinden.

Psikolojik test yapma bahanesiyle Raquel ile birlikte bu sefer de Antwerp'teydik, Surali'nin kardeşini ve kuzenini test etmek üzere Ribadiya ailesine misafir olduk. İnanılmaz Hint çayları içtik, çok güzel insanlar tanıdık. Sonra evden ayrılıp kendimizi Antwerp sokaklarına vurduk. Kendimizi vurduğumuz sokakların sonunda TABİİ Kİ BİR "CHRISTMAS MARKET" VARDI. Maastricht'in pazarının dandikliği ve Liege'in yarattığı ufak çaplı hayal kırıklığından sonra Antwerp pek güzel geldi...

Ve evet, Antwerp çok güzel şehir. Belçika'yı neden bu kadar çok sevdiğimi bilmiyorum, ama her şehrine ayrı hastayım.

Kötü şarap kötüdür. Dudaklarınızı boyayan şarap rezalettir. Hem kötü, hem de dudakları boyayan şarabı ne siz sorun, ne ben söyleyeyim.

Peki, demezler mi adama, 3-4 ay boyunca doğru dürüst diyalog kurmadığın ev arkadaşlarınla, onlarla geçirdiğin son iki haftada niye iyi arkadaş olmaya başlarsın? Tadı damağında kalsın diye mi? Hayır, bu hep böyle oluyor. 4 sene burada kalayım, yine son bir ayda arkadaş olurum kesin.

Günün birinde obez olursam hep tuzlu fıstıktan...

Geçen amcaoğluyla LP işine girdik...

2011-12-06T14:37:00.001-08:00

Efenim, çok sevdiğimiz dostumuz Emir Bey'i bu aralarda bir yerlerde askere uğurluyoruz. Daha doğrusu ben buradan uğurlayamıyorum, ama İstanbul'dakiler kendisini muhtemelen havalara atacak, en büyük asker bizim asker bile diyeceklerdir. Ama konumuz bu değil, bununla alakalı olsa da, bu değil.

Bir süredir aslında Emir Bey'in bir takım konser kayıtları orada burada duruyordu, ancak biz onları paylaşmıyor, sinsi sinsi kendi başımıza dinliyor, arada birbirimizle dalga geçiyorduk (örnek: "Umut senin baslar da çok rererörö"). Benim Hollanda'ya kaçmam, Emir Bey'in askerlik planları derken, yahu dedik, baya uzun bir süre topyekün bir araya gelemeyeceğiz, ne bir konser vuku bulacak, ne yeni bir kayıt çıkacak. İşte o noktada sinsi sinsi dinlediğimiz, pıh pıh pıh diye güldüğümüz kayıtları bir EP haline getirip yayınlayalım dedik.

Tabii şarkı sayısı arttıkça o EP bize LP oldu, kapağını tasarladık, fotoğrafları ekledik, derken elimizde baya bildiğiniz, internetten yayınlamalık bir albüm oldu. Ses dengesi çok mu iyi, her şey pek mi mükemmel, üsper mi çalmışız, tabii ki hayır. Ama şarkılar güzel:)

indirmeli tıklamaca

Albümde yer alan birbirinden güzel insanlar şöyle:

Emir Aksoy

Nağme Yarkın

Emir Yargın

Nil İpek Hülagü

Umut Şimşekli

Uluç Büyükbeşe

Albümdeki şarkı listesi de ahanda böyle:

Kuğunun Şarkısı

Dokun (Onor Bumbum)

Yara (Sertab Erener)

Cennet Bahçesi

Kuğu (Onor Bumbum)

Bekledim

Nilüfer (Müslüm Gürses)

Basit

Değirmenler (Bülent Ortaçgil)

Yani (Fırat Tanış)

Evimde bir quartet yaşıyor

2011-11-26T14:34:00.001-08:00

Bu kadar kısa zamanda iki yazı yayınlayan bir insan değilim genelde, ama sadece bilin diye söylüyorum, insanın konservatuvarda okuyan ev arkadaşı olması bir cumartesi akşamı şöyle bir sürpriz yaratabiliyor:

İşte, bazı insanların da dersi bu mirim. Bazı insanlar böyle ders çalışıyorlar. Grup çalışmaları bizzat quartet olmak. Ben ders çalışsam kimse oturup beni izler mi, sanmıyorum. Ben oturdum izledim. Hatta iyice terbiyesizlik yapıp fotoğraflarını bile çektim.

Village de Noel

2011-11-26T03:29:00.001-08:00

Şu aralar pek çaktırmasak, genelde vaktimizi kütüphanede makalelere gömülmüş bir şekilde geçirsek de, aslen atraksiyon sever insanlarız. Anladığımız kadarıyla Avrupa insanı da atraksiyon seviyor k, bir ay önceden Christmas'a özel pazarlar, etkinlikler meydanları işgal etmeye başlıyor.

Çevremizdeki şehirlerde 3 farklı Noel marketi olunca, bizim şehrin Noel marketi de henüz açılmayınca, uzun düşünme süreçleri sonucu atraksiyon ihtiyacımızı Liege'de gidermeye karar verdik. Evet, Aachen'e hiç gitmemiştik, ama Aachen yoluna dökeceğimiz paranın biraz fazlasıyla Brüksel'e gidebilirdik. Evet, Valkenburg'a da gitmemiştik, ama neyle karşılaşacağımızı, değip değmeyeceğini bilemiyorduk. Üstelik Liege'i sevmiştik, kimsenin sevmediği Liege'in biz hastasıydık. Muhtemelen temizlenmemiş, iyi bakılmamış eski binalar Raquel'e de bana da yaşadığımız yerleri hatırlatıyordu. Roos ise daha önce Liege'i görmemişti, o yüzden bizim LİYEEEJ LİYEEEJ çığlıklarımıza pek anlam veremiyor olması mümkündü.

Nitekim, varır varmaz "Noel Köyü"nü gezmesine gezdik, ama henüz gündüzdü, içimizdeki sıcak şarap aşkı henüz alevlenmemişti. Bunun üzerine merkeze gitmeye karar verdik, lakin bu sefer merkeze alakasız yerlerden dolanarak gidecek, Bollywood film dükkanları, çeşitli Türk şehirlerini isim seçmiş pitacılar, bilimum siyahi kuaförler ve Uzak Doğu marketleri görecektik. Hatta bu marketlerden birine girecek, orada Roos'un merakına ve "grassjellyjuice" gibi bir şeyi denemekteki muhteşem cesaretine hayran kalacaktık...

Noel köyüne gelince, hani eğer gitmeyi düşünürseniz diye diyorum, çok bir şey yok. Daha doğrusu alkol almak konusunda çok istekli değilseniz ve paranız sınırlıysa çok bir şey yok. İlginç dükkanlar, hoş atraksiyonlar, yöresel ve noele özgü şeyler bekliyorsunuz, ama bilmeniz gerekir ki sınırlı. Standların çoğu sıcak şarap ve çeşitli kokteyllere ayrılmış durumda, onun dışında tabii ki çikolatacılar, salam sosisçiler, hediyelikçiler var, ama sınırlı. Bizim pek hareket görmememizin nedeni pazarın ilk günü olması da olabilir tabii ki, ama standların ilerleyen günlerde değişeceğini zannetmiyorum. Liege canımız ciğerimiz, ve çok eğlendik, ama konu "Christmas Market" olunca Aachen yahut Valkenburg'a gitmek daha mantıklı olabilir.

Yine de, soğuk havada sıcak şarap iyidir. Şapkalar nedenli Kanadalı zannedilmek komiktir. Maastricht'teki açılsın, hemen orayı da işgal edeceğiz Kanadalı şapkalarımızla.

Taze tuzlu yer fıstığı

2011-11-23T11:04:00.001-08:00

Uludağ Gazozlarında gizli hüznü görebiliyor musunuz? Arkada da güneş batıyor falan...

Bir şeyleri anlatmak, ya da en azından anlatabilmiş hissetmek konusunda sıkıntılıyım. Az çok hepimiz aynı durumlardan, aynı duygulardan bir şekilde geçtiğimiz için zaten yeni bir şey söyleyemiyorum. Bu "yeni bir şey söyleme" takıntısı ne zaman oluştu onu da bilmiyorum. Çünkü bir şeyleri anlatmanın 3 yolunu görüyorum ve fark etmeden ikinci yola baş koymak beni ölesiye korkutuyor.

Yani diyeceğim o ki, bir şeyi en basit ve düz şekliyle anlatabilirim (1), klişelere sığınabilirim (2), farklı bir şekilde anlatmaya çalışabilirim (3). 1 ve 3 dikkatsizlik eseri anında 2ye dönüşebiliyor, ve 2ye dönüştüğü anda enfes bir yanılgı başlıyor, zira insanlar aslında klişeleri çok seviyor, insanlar sevdikçe siz de "vay anasını iyi yazmışım" deyiveriyorsunuz. BEN BU KORKU YÜZÜNDEN YILLARDIR GÖNÜL RAHATLIĞIYLA BUNALIMIMI YAŞAYAMIYORUM DOSTLAR...

Bu takıntının içine düşüldüğü anda şarkı sözlerini daha dikkatli dinlemeye başlıyorsunuz, sonra komik şarkı sözlerine, sırf durumu farklı bir şekilde ya da tamamen olduğu gibi anlattığı için aşık oluyorsunuz. Diyorum ya, bunalımlar klişeye, ve bu klişe içinde kendini orjinal hissetmeye çekiyor insanı, o yüzden her türlü bunalımdan kaçmaya çalışıyorsunuz.

Ama işte, insanın bunalmaya da ihtiyacı var. Hayır, mutlu anlarının değerini anlamak için değil, bizzat bunalımın kendisine, bunalım olduğu için ihtiyacı var -ki kesinlikle burada bahsettiğim klinik depresyon değil, bildiğimiz, günlük, ufak bunalımlar. Bilmem bunda bize aktarılmış olan "bunalım olmanın çekiciliği", "allahım ne kadar sıkıntılıyım", "vay efendim hayat çok boş karizması" fikirlerinin etkisi var mı, mutlaka vardır, belki de sadece kendimizi daha "özel" ve daha karizmatik, ya da daha "izlenebilir" hissetmek için ihtiyaç duyuyoruzdur.

Bu arada aslında benim anlatacağım bu değildi, ve konu nasıl buraya geldi hiç bilemedim şimdi. Ne güzel lay lay loy loy gidiyorduk aslında. Sanırım her şey üç büyük bardak yeşil çayı iki saatte içmenin çarpıntı yaptığını anlamamla başladı, ipodun hayatımıza kattığı "soundtrack" özelliğiyle devam etti. Aniden kendimi parkın ortasında durmuş, kuru yapraklara bakarken buldum.

Yanlış giden bir şey var mı, hayır yok. Sadece iki gram zorlukla karşılaşınca en sevdiğim şey yaptığım (ya da duruma göre yapamadığım) şeyi sorgulamak. Aniden aslında hiçbir şey öğrenemediğim, çalıştığım halde başaramadığım, anlamsız bir şeyin peşinde koştuğum gibi fikirlere boğuldum. Sırf girebildiğim için bir üniversiteye girmek, sırf akademik anlamda yapabileceğim için, yazık olmasın diye bir şeyleri yarım yamalak götüreceğim bir bölümde devam etmek içime oturdu. Bari dedim keyif aldığım başka bir şey yapsaydım, onları da yapabiliyordum?

Sonra başka biri çıkıverdi içimden (şimdilik adı Salih olsun), dedi ki, "Salak?". Dedim "Efendim Samet?". "Adım Salih benim." "Pardon abi..."

Dedi ki, "Benim salak kardeşim, sen psikolojiyi de okumaktan keyif alıyorsun. Eğer aklından geçirdiğin, ama dile getirme hakkını kendinde görmediğin, o sanat, o müzik, onları okusaydın, onlarda da zorlanacaktın, hep aklında bir diğeri olacaktı, ve onları da yarım yamalak, idare ettiği kadar yapacaktın. Yaptığın şeyden sıkılacaktın."

Sonra dedi ki, "Hadi şimdi adım Nesligül olsun, ve başka şeyler söyleyeyim sana. Senin sorunun şu an fazla odaklanmış olman. Çaresiz ve boş hissetmenin, bedenen bulunduğun yeri uzaktan izlemenin nedeni de bu. Ama şu an yapabileceğin bir şey yok bir yandan. Yapabileceklerini de sen istemiyorsun. Şu ana kadar hiçbir şeyi zorlamadın, hiçbir şeyin peşinden çok koşmadın. Şimdi de yapmaktan kaçıyorsun. Hep kaçacaksın, bilmiyor musun, biliyorsun."

"O yüzden" dedi, artık adı Hami'ydi, "sadece rahatlamaya çalış. Değiştiremediğin noktalarda havaya bak, ya da yere, insanlar hep bir şeyler düşürür, sen de onları bulursun, bundan mutlu ol."

Yok, hayır, iyi hissetmedim. Biraz daha kuru yapraklara bakıp kütüphaneye geçtim. Dönüşte Tenacious D'nin binlerce kez dinlediğim Government Totally Sucks adlı şarkısı getirdi beni kendime. Biraz fazla gülmüş olabilirim gerçi...

Dipnot: Buradan, benimle aynı anda, benzer sıkıntılar yaşayan herkese selam eder, birebir paralel bunalımlar yaşadığımız sevgili Ali Bey'e şarkılar türküler gönderirim...

Vernisaaj

2011-11-20T13:29:00.001-08:00

"20 Kasım'da hatırlatın, bir şey anlatıcam" dediydim ama gördüğüm kadarıyla herkes hayırsız, herkes umarsız. Böyle olunca mecburen başkasının görevini üzerime alıyor ve soruyorum "aa sen bir şey anlatacaktın noldu ona.."

Kısaca olay şu; bugün "Senin gözünden Maastricht" konusu çerçevesinde Bonnafanten Museum'da Şehrin Etekleri sergilendi. Bunun ne kadar hoş bir şey olduğunu anlamak için projenizin bir sergi kapsamında İstanbul Modern'de sergileneceğini düşünün. O gün ayrıca "Open Day" olduğu için müzenin normalden daha kalabalık olacağını ve bir sürü kişinin sizin sanat eserinizi göreceğini hayal edin. Üstelik bu eserler arasından en çok oy alan eser iPad kazanacak falan, ama o bölüm çok önemli değil, siz zaten çok heyecanlı olduğunuz projenin sergilenmesinden fazlasıyla mutlusunuz.

Sonra, aslında o kadar da önemli olmadığını anlamak için 4 ayrı resmin şu şekilde sergilendiğini görmeniz yetiyor:

Nitekim sorun değil, sadece sergilenmiş sayamıyorum. Tek eserle katılmış olsam daha mutlu olabilirdim sanırım.

Bu arada, benim sergideki favorim şu idi:

Yarışmayı kazanan da yine bir Türk hanımkızımız, eseri de şu olmakta:

Sergideki eserlerin (kolaj, çizim ve fotoğrafların) çoğu oldukça başarılıydı, her eserin açıklaması da görevliler tarafından dağıtılan bir broşürde yazılıydı. İlginç olan, daha doğrusu benim kendi bol yazılı eserim için şaşırdığım, herkesin bütün yazıları okuyarak, tüm eserleri anlamaya çalışarak, gerçekten ilgiyle gezmesiydi. Güzel hazırlanmışlardı, sabahtan akşama kadar orada durduğumdan kelli, hiçbir aksiliğin çıkmadığını, çıktıysa da çaktırılmadığını gördüm. Bu esnada devletin kültür harcamalarından kıstığının (50%), bunun özellikle Maastricht için çok zor olacağının ve muhtemelen seneye Open Day düzenlenmeyeceğinin dedikodusunu aldım, üzücü oldu.

Bütün günü müzede geçirmek eğlenceli tabii aslında. Özellikle 14 ev/yurt arkadaşımdan üçü Will, Frieder ve Justus da gelince, yeri geldi çağdaş sanattan tiksindik, yeri geldi deneysel müziğe doyduk, yeri geldi çağdaş dramayı anlamaya çalıştık. Onlar gittikten, ve sınıf arkadaşım Roos geldikten sonra Nine Inch Nails, Apocalyptica, Björk, Damien Rice arasında güzel bir yerlerde gezinen olan Lili Grace adlı grubun oldukça etkileyici performansını izledik.

Son olarak sizi Justus ve Will ile tanıştırmak istiyorum, bir de kameranın arkasındaki gizli kahraman Frieder...

Dragon, go on.

2011-11-13T15:11:00.001-08:00

Neler oldu neler bitti, sanırım biraz fazla zaman geçti.

Burada üniversite bünyesinde Tafelstraat 13 adında bir "öğrenci şapeli" var. Bu söz konusu öğrenci şapeline saygı duyuyorum, zira din, kültür ayırmıyor, "Sen ailenden uzaktasın ve işin zor, hangi dinden olduğun da umrumda değil, ben de sana maddi manevi yardımcı olmak için elimden geleni yaparım" diyor. Felsefi konuşmaları, manastıra kapanma tatilleri, uzun yürüyüşleri ve her perşembe isteyenin katılabildiği ekonomik akşam yemekleri var. Diyeceğim şu ki, içinde Katolik, Protestan ve Lutheran temsilcilerin birlikte çalıştığı bu şapele, Sünni-Alevi-Şii'nin bir araya gelemediği bir kültürden gelen ben baya saygı duyuyorum.

İşbu şapelde cadılar bayramı yemeği verildi, ama beni asıl cezbeden İrlandalı profesyonel bir hikaye anlatıcısının da geceye dahil olmasıydı. Gecenin geri kalanında Nightmare Before Christmas izleyecek, ve hatta kendi balkabaklarımızı oyu oyuverecektik. Nightmare Before Christmas'ı izleyemedik belki, ama güzel çorbalar içip, güzel hikayeler dinledik. Oyduğumuz kabaklar da güzeldi, ama oyulduktan sonraki güzellikleri tartışmaya açıktı (kendi adıma konuşuyorum, yoksa pek başarılı kabaklar da mevcuttu).

Gördüğünüz gibi, Raquel kabağın kulağını oymakta...

Isuey ise beynini deşmekte. Bu iş beyin deşmeden olmuyor....

Mütevazı ama çok sinirli balkabağı...

Hayat çok acaip. Bunun açıklamasını bana hatırlatın, 20 Kasım'da yapacağım.

Bu arada, Şehrin Etekleri'nde 4. illüstrasyonu da yapmış bulunduk. Gaza gelip başladığım herhangi bir proje için 4 bence baya iyi bir sayı. Hala pes etmediğime şaşırıyorum.

Son bir haftada, hazır sınavlar da bitmiş, Amsterdam senin, Utrecht benim, peki ya Eindhoven kimin gezmiş bulunduk. Amsterdam'da kanalda çekildiğim çok turist fotoğraflarım var ama size bunu yapmayacağım. Onun yerine Amsterdam'daki parklardan, Utrecht'teki kafeden, Eindhoven'daki ışık festivali Glow Eindhoven'dan bahsedeceğim.

Ahanda Vondelpark ve pazar günü kendisini parka atmış bir takım aileler...

Bu salıncaktan istiyorum ben.

Bakın bu bir Tesla Coil. Bu esnada da Karayip Korsanları'nın müziğini çalıyor kendisi.

Bir de şuraya bir şarkı koyduk mu değmeyiniz keyfimize efenim...

Dragon by Breathe Owl Breathe on Grooveshark

Portakal-zencefil

2011-10-23T13:41:00.000-07:00

Ne zaman blog yazmaya meyillensem ülkemde üzücü şeyler oluyor. Van'a ne dileyeceğimi şaşırdım, geçmiş olsun desem dalga geçmişim gibi olacak, ölenlerin yakınlarının başı sağolsun desem, bu kadar kötümser olmak istemiyorum. Yine elimden bir şey gelsin istiyorum, yine bakakalıyorum. Yahu, çok üzülüyorum.

Daha çok üzüldüğüm, ve hatta üzülmekten çok biraz kızdığım iki durum var. Birincisi için buradan sevgili gazetelere seslenmek istiyorum: evet, anlıyorum, reklama ihtiyacınız var. Ama ben şehit haberlerini yahut deprem ile ilgili yazıları açmaya çalışırken, sayfa açılmadan önce gayet neşeli bir reklam koyunca o iş biraz tuhaf oluyor. En azından ben tuhaf hissediyorum, olaylarla birebir alakalı insanlar ne hissediyorlar onu tahmin bile edemiyorum. İkincisi, sevgili dostlarım, Kürt de olsa, Türk de olsa ölen insandır. Ha, öldüreni insandan saymayabilirim. Ama bir de başka bir insan olmayan kişi de, Van depremine sevinendir. Manyak mısınız siz?

Üzüntülü-kızıntılı bu hallerden sonra tabii ki LAYLAYLOYLOY. İki haftadır paylaşılmayı bekleyen Power to the Pipo konseri fotoğrafları var misal. Burada çok aktif bir sosyal hayatım olmasa da, festival buldum mu kaçırmıyorum sayın seyirciler, Power to the Pipo da Maastricht kaynaklı bir caz grubu, üç gün çeşitli bar ve publarda gerçekleşen JekerJazz Festivali kapsamında sahne aldılar. Beklentilerin oldukça üzerinde olduklarını söyleyebilirim:

Bu arada makalelerden birini okurken karşıma şöyle bir şey çıktı, kendi kendime eğlendim...

Bir an soyadımın Filipek olduğunu düşünün, n'olur yapın bunu ki hep beraber eğlenelim...

Bazen odadan çıkıp mutfağa bir şeyler atıştırmaya gittiğinizde aşağıda gördüğünüz manzaralarla karşılaşabiliyorsunuz. Mutfağımız kumara köle olmuş gençlerin barındığı, adeta bir ahlaksızlık yuvası. Gerçi bu önerme şu an geçerli değil, zira sınavların başlamasıyla herkes kuzu olup odasına yahut kütüphaneye kapanmış durumda. Gerçi bu söylediğim de de geçerli değil, zira yan odamda çığlık çığlığa Xbox oynayan 4-5 kişi sayabilirim. Hey gidi Parkweg, sen nelere kadirsin...

Canım ülkem, çok üzgünüm.

2011-10-20T15:13:00.000-07:00

Ülkede olan olaylar sanırım ülkeden 3 saat uzaklıktayken daha çok etkiliyor insanı. 10 saat uzakta olsam nasıl üzülecektim bilmiyorum. Ne kadar üzüldüğümden gayrı bir şey de söyleyemiyorum. Kalkıp "intikam alınsın" diyecek, savaşın devam etmesini isteyecek değilim, ama içim acıyor be blogger. Tüm faşist duygularımdan sıyrılarak, Kürt kardeşlerimi de çok severek, bu insanları öldürmelerinin, annelerini, ailelerini üzmenin nedeni her neyse, nereden kaynaklanıyorsa bela okuyorum. Ben kimsenin ölmesini istemiyorum, ama ölenin arkasından susmak da istemiyorum. Kimseye ateş açılsın istemiyorum, ama bir arkadaşımın sözlükte kullandığı "or.spu çocukluğu" sıfatına sahip insanların hayatlarına hiçbir şey olmamış gibi devam etmesini de istemiyorum. Bu olaya karşılık verilmesini istemiyorum, ama bu olayın normalleşmesini de istemiyorum. İşte o yüzden, ne kadar üzüldüğümden gayrı bir şey söyleyemiyorum.

Hiç ilginç değildir ki internet üzerindeki bir sürü insan gibi ben de bu olayla ilgili bir şeyler yazıyorum, ve yine hiç ilginç değildir ki, bir sonraki yazıda kaldığım yerden konser fotoğraflarına, neşeli anlara, laylayloyloylara devam edeceğim. Hiçbir şey yapamamış (ha, ne yapacaktım o da soru işareti), bakakalmış olma hissi ise her zaman içimde baki kalacak.

Arada böyle yazılar da lazım

2011-10-12T13:05:00.000-07:00

Bu fotoğrafı Bruis Festival fotoğraflarına bakarken buldum. Hayır, her festivalde bu kadar sıkıcı bir insan olmuyorum.

Kahve diye aldığım şey kahve aroması çıktı. Süte koyduğum için çok içilmeyecek gibi değil, ama yine de çok mutsuzum.

Buna ek olarak Selçuk Erdem ne güzel bir insandır? Bütün gün güldüm şuna:

O değil de uzun zamandır Ali Bey ile başbaşa yemek yiyememiştik, çok iyi oldu o...

Süpermegaçılgınbitpazarı

2011-10-10T05:38:00.000-07:00

Koleksiyonerlik ilginç bir şey, mesela ben ailecek koleksiyoner olduğumuzu babamın ofisini boşaltırken fark etmeye başlamıştım. Ne yazık ki bizler iyi koleksiyonerler değildik, hatta içten gelen bir "toplama, biriktirme" arzusunu ve onları atamamayı koleksiyonerlikle karıştırıyor bile olabilirdik. Biz, bulduğumuz her ilginç nesneyi, güzel tasarımları, hoş broşürleri, posterleri, kitapları, objeleri, bedava bulduklarımızı, para verdiklerimizi, her şeyi ama her şeyi toplayıp çeşitli dolaplara yerleştiriyor, arada bakıp "vay anasını" diyor, sonra tekrar kaldırıyorduk. Toplananların ilgi çekme aşamasında herhangi bir konu kısıtlaması ya da bir sistem yoktu, koleksiyonumuzda bmx bisiklet de vardı, güzel şapkalar ve ilginç gözlükler de.

Yani, bizler sistemli giden, sınıflandıran, yaptığı koleksiyonu gerçekten gösterebilecek insanlar değildik. Müze kursak kurardık, ama ne müzesi kuracağımız belli değildi. Bir de buna benim eski zımbırtılara olan saçma ilgim, ve estetik anlayışımdan 80ler ve 90ları çıkarmış olmam eklenince evimize sığamıyorduk. Buna rağmen, evet, bit pazarlarına gitmeye, oralardan akordeon falan bulmaya devam ediyordum.

Cumartesi günü de buraların kongre merkezi olan MECC'te kurulan dev bit pazarına (ya da daha uygun bir deyişle bit fuarına) gittik Raquel ile birlikte. Bütün masaları gezmemiz 4 saatimizi aldı.

Tabii ki belli bir kategoriye yönelmiş tezgahlar mevcuttu, bazı tezgahlar sadece plak, bazıları sadece kıyafet, bazıları da yukarıda da dikkatinizi çekecek şekilde, çoğunlukla saat satıyordu. Bazı tezgahlar oldukça düzenliyken, bazı tezgahlarda elinizi kolunuzu kaybedebiliyordunuz. Benim serçe parmağımı bulabilmem 20 dakika aldı mesela bir tezgahta...

Ama bence en güzeli alakasız ıvır zıvırın, elektroniklerin ve eşyaların, eskilerin ve biraz daha yenilerin bir arada bulunduğu saçma sapan masalardı. Söz konusu masalar fiyat açısından dengesiz olabilse de bulunan nesneler açısından oldukça etkileyiciydi.

Misal şu güzide Pikaçu ile Jesus Christ ilişkisine bir bakalım...

Eskiye ne zaman değer vermeye başladım, ne zaman antika bir insan oldum bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey varsa, doğru dürüst devam ettirebildiğim iki koleksiyonumu oluşturan plak ve analog makinalar konusunda hep şanslı oldum. Bugün plaklardaki şansıma değinmenin yanısıra, aslen makinaları tanesi 5€dan satan, ama koleksiyonum olduğunu söyleyince hepsini 15€ya veren adamı anacak ve eve sırıtarak dönmemi vurgulayacağız...

4 adet 35 mm, 2 adet orta format var kullanabileceğim. Filmlerini muhtemelen bulamayacağım, bulsam da banyo ettiremeyeceğim, ettirebilsem bile parasal açıdan göçeceğim 2 adet 126 (biri Bilora, diğeri Kodak Instamatic 100), 2 adet de 110 film kullanan makinem mevcut, ama olsun, bir şekil modifiye edilir onlar da.
Bu arada plakları merak edenleri de şöyle alalım:

Bu da, olası erkek okurlarımıza bir pazarından bir hediye olsun:

Kahvesever

2011-10-07T08:20:00.000-07:00

Önce hemen hatırlayalım, Coffeelovers Maastricht'in açtığı yarışmaya yukarıda görmüş olduğunuz fotoğrafla katılmış, ve hatta bir yıllık ücretsiz kahve hakkı kazanmıştım (acaba kazandığımı buraya yazmış mıydım?).

Bugün (ki gerçekten çok keyifli ve güzel bir gün) ödülümü almaya Coffeelovers'a gittim. Aslında beklentim oldukça düşüktü, zira içebileceğim kahvenin sadece filtre kahve olduğu ve kahveleri ancak öğrenci işlerindeki şubeden alabileceğim gibi dedikodular dönüyordu, ancak şubedeki iki hanımkızımız beni büyük bir tezahüratla karşıladılar. Tezahüratı bırakın, öyle bir gaz verdiler ki ("Sen ne kadar değerli bir şey kazandığının farkında mısın?", "Resmen baya kâr ettin!", "Seni çok kıskandık biz yaa...") adeta sayısal lotodan 6 tutturmuş havasıyla çıktım öğrenci işlerinden.

Aşağıda fazlasıyla sevimli paketimi, ve paketin içindeki çogzel şeyleri göreceksiniz. Maastricht dolaylarına gelirseniz kahveniz benden. Ayrıca evet, bugün ilk ücretsiz kahvemi de içtim, çekinmedim:)

Nocturne

2011-10-04T16:05:00.000-07:00

Gezmeyi pek sevsem de, oturduğum yerden kalkma bölümü beni biraz zorluyor hep, bu durumumu "Ooo, Maastricht tam da Avrupa'nın göbeğinde, şimdi ne biçim gezersin sen" diye içinden geçiren tüm gönül dostlarına armağan ediyorum. Yine de belirtmek isterim ki, beraber bit pazarı bulmak için Allah babanın unuttuğu yerlere gelebilen, muhabbetin %80ini gülüşmelerin oluşturduğu Raquel gibi gençler olunca odadan çıkmak daha kolay oluyor. Buna bir de "NE, DÖRT GÜN TATİLİM VARSA BİR YERLERE GİTMELİYİM" gazından sonra, gitmeye üşenilmeyecek bir yer bulamamanın hayalkırıklığı da eklenince günübirlik geziler kaçınılmaz oluyor.

(Bu uzun ve açıklayıcı paragraf sonrası "İyi de nereye gittin dost?" dediğinizi duymaz gibiyim... Niye sormuyorsunuz lan?)

Gelişen bir takım olaylar sonucu Raquel Hanım ile kendimizi Belçika sınırları içindeki Liege'e gitmek üzere tren istasyonunda bulduk, planımıza göre tren yoluna oldukça yakın gözüken bit pazarına gidecek, biraz ıvır zıvır karıştıracak, biraz fotoğraf çekecek, sonra şehir merkezine geçip çok geç olmadan sevgili şehrimiz Maastricht'e geri dönecektik. Planda olmayan kısım, bizim Maastricht haritasına alışık bünyeler olarak her yeri dümdüz ve yakın zannediyor olmamızdı; zira bit pazarı uzakta olmakla kalmıyor, bir de bizi ruhsal keşiflere zorlayan bir takım uzun ve dik yokuşların sonunda bulunuyordu. Neyse ki bit pazarına inancımızı o kadar kaybetmiştik ki, söz konusu pazarın dandikliği bile pazarın gerçekten var olmasından duyduğumuz sevinci gölgelemedi.

Ivır zıvır seven bir insanım. Allah kahretmesin ki hayatım ıvırlar ve zıvırlarla geçiyor. Nitekim bit pazarında akordeon bulunca almak farz oluyor ("Çalarım ki ben bunu?"). Eğer gerçekten iyi bir çocuk olursanız, yazının sonunda akordeonla ilgili bir açıklama sizi bekliyor...

Liege'e gelince, kendisi orada burada yazılanlardan okuduğum kadarıyla pek özellikli bulunmayan, pek sevilmeyen bir şehirmiş. O sevmeyenlerin hepsinin alnını karışlarım. Ama alın karışlama bölümünden önce çok kısa ve madde madde bilgi vereyim ki, olur da Maastricht'ten gitmeye kalkan olursa az çok neyle karşılaşacağını bilsin.

Liege tam bir İstanbul, büyüklük olarak değil, ama yapı olarak. Tarihi dokuyu ve o dokunun yaşatıldığını hissediyorsunuz, ama modern yapı ile tarihi yapılar şehirde iç içe geçmiş durumda. Yani Maastricht'teki tek tip evlerden sonra, ve ülkemi de az çok özlediğim anlarda Liege'de bulunmam fazlasıyla iyi geldi diyebilirim. Hayır, temiz bir şehir değil, planlı programlı değil, her an her şeyin olabileceği, doğal bir şehir. Doğal, evet.

Maastricht'ten Liege'e gidiş-geliş oldukça ekonomik. Günübirlik geziler için oldukça hoş o nedenle.

İnsanların çoğu İngilizce bilmiyor. Ben nedense İngilizce bilinmeyen yerleri daha çok seviyorum sanırım, ama Fransızca ya da Flamanca bilmiyorsanız gerçekten işiniz zor. Zira Liege sakinleri inanılmaz yardımsever, yardım etmek için her şeyi yapıyor, ama sizin Fransızca anlamadığınızı hiç hesaba katmayarak sizinle Fransızca konuşuyorlar. O noktada ben ortaokul Fransızcama sarıldım az çok. Bu da böyle bir uyarı.

Ekim ayı boyunca ana tren istasyonuna yakın bir noktadan şehir merkezine giden bir yol tamamen fuar zımbırtılarıyla, tüfekle hedef vurma oyunlarıyla, pamuk şekerlerle, saçma sapan bilimum şeyle dolu oluyor. Ödüller baya iddialı, ama yeterince öğrenciyseniz pek ilgilenmiyorsunuz, sadece içinden geçmek eğlenceli oluyor...

Cumartesi günkü bit pazarına gitmeyin, gerçekten değmez. Bit pazarı istiyorsanız cuma günküne gidin. Ben daha gitmedim ama gitmek lazım. Bir de pazarları La Batte adında panayırvari ortamlar söz konusu.

Gitmeden önce mümkünse gitmeyi düşündüğünüz günlerde neler olduğuna bakın, gününüzü ona göre ayarlayın. Bu çok basit gibi geliyor, ama biz planlı gittiğimiz halde gittiğimiz günün "Nocturne" olduğunu bilmiyorduk-ki kaçırmak yazık olurmuş. 400 basamak tamamen mumlarla süsleniyor, ve size de olayın bu olduğu söyleniyor, ama değil, o 400 basamağa giden ve çevresindeki ara meydanlara çıkan yollar mumlarla aydınlatılıyor. Sokaklarda barbeküler kuruluyor, sokakta içki satılıyor, daracık sokaklara girerseniz (az önce lafı geçen) minik meydanlara (avlu da denebilir) çıkıyorsunuz ve o minik meydanlara açılan evleri görüyor, onlardan yiyecek içecek alıyor, hatta bahçelerine oturuyorsunuz (ki söz konusu evler inanılmaz güzel), farklı tarzlarda minik konserlere denk geliyorsunuz. Herkes sokakta, herkes keyifli, resmen Maastricht'e dönmek istemiyorsunuz.

"Aa market varmış, dur bir şeyler alayım da açlığımı bastırsın" diye Carrefour'a girmeyin. Pahalı. Albert Heijn'den daha pahalı, öyle diyeyim.

Belki ben abartıyorum, ya da heykelle saçma sapan bir bağ kurdum, ama aşağıda gördüğünüz Lucifer heykeli uzun zamandır gördüğüm en güzel ve etkileyici heykel olabilir. Kendisi katedralin içinde bulunuyor ve aslında çok bir özelliği yok, zira Raquel'in söylediğine göre Belçika'daki başka kilise ve katedrallerde de aynısı mevcut. Ama çok güzel. Zaten Katedral de güzel.

Merkezden ana istasyona gitmeyi Şişli'den ya da Taksim'den Sirkeci'ye gitmek gibi düşünün, hem muhit olarak hem de uzaklık olarak. O yüzden tren saatlerine dikkat edin, ona dikkat ettikten sonra bir de normal saatinize dikkat edin ki bizim gibi saçma sapan koşturmak zorunda kalmayın.

Diyeceğim o ki Liege çok sevdiğimiz, fazlasıyla doğal, kendi halinde bir şehir. Buraya kadar okumuş güzel insanlara ise şöyle bir hediyem var akordeonla ilgili-evet, aldığımın ertesi gününü akordeonu çözmekle geçirdim...

Dipnot: Çatır çutur duyduğunuz sesler akordeonun tuşlarına bastıkça çıkan sesler. Kulağınızı paralamasın diye tek tek frekanslarıyla oynadım, değerimi bilin. Laptop mikrofonuyla, olduğu kadar...
Dipnot 2: RSSte gözükmüyor, daha da iyi bir insan olup ayrı sayfada açmanız gerekebilir. Bunu yapmak istemezseniz de sizi sevmeyecek değilim...

Maraton

2011-09-25T08:55:00.000-07:00

(Bugünü net bir tembellik içinde geçiriyor olmam, arkada bıraktığım iki günü de öyle geçirdiğim anlamına gelmiyor. Hatta bugünün bizzat geçtiğimiz iki günün sonucu olduğunu söyleyebiliriz)

Maastricht'te yine bir takım festivaller vuku buluyor sayın seyirciler, biz de, sevgili arkadaşım Raquel ile birlikte, yıllardır fotoğraf çekmenin açlığını çekiyormuşçasına atlıyoruz söz konusu festivallere. Cuma günü Popronde günüydü, Maastricht'in farklı bar ve publarında çeşit çeşit müzik grubu sahne alıyor, önceden gruplara bakmış ve nereye gideceğini bilen bilinçli izleyiciler de adeta bir konser maratonuna çıkıyor, o pub senin, bu sahne benim geziyorlardı (evet evet, biziz o, çok bilinçliyiz)...

Gitmeye karar verdiğimiz ilk konser bir Irish Pub'da, Marijn adlı bir akustik folk şarkıcısının konseriydi, kendisi şöyle, genç kızların sevgilisi olmaya aday bir insan:

Marijn'den sonra Qeaux Qeaux Jones adlı, oldukça iddialı ve seksi, Amy Winehouse sesli bir şarkı yazarı sahne aldı. Bir süre onu izledik, ama hem izleyemeye karar verdiğimiz diğer grupları kaçırmamar için, hem de Amy Winehouse'a fazlasıyla saygı duysam da Amy Winehouse-vari ses kaldıramadığımdan kelli ortamdan uzaklaştık. Bu da Qeaux Hanımkızımız:

Büyük bir hevesle gittiğimiz Amarins & Le gatte negre konseri oldukça keyifli bir kafedeydi, ama ne yazık ki fazlasıyla kalabalıktı, ve söz konusu kalabalık kendisine eklenenlerden nefret ediyordu. Böylece orada da çok kısa kalıp çıkmak zorunda kaldık...

Ve gecenin yıldızı, surf rock yapan abilerimiz, Bunny Bonanzas... Şarkıları birbirinden çok farklı değil, ancak sahne enerjileri oldukça yüksek. Bu arada tabii yürürken sağdaki soldaki barlarda sürekli farklı konserler görmek/duymak inanılmaz keyif veriyor insana.

Bunların yanında bir de Tuna Festivali var, İspanyolca şarkılar söyleyen farklı ekipler, ellerinde gitarları ve sırtlarında pelerinleriyle Maastricht sokaklarında geziniyor iki gündür. Muhtemelen bugün de geziniyorlar, ama ben pek gezinmiyorum...

Bunlar Raquel'in memleketlileri...

Bu arada ek bir bilgi vereyim; aşağıda gördüğünüz büyük ve memnuniyetsiz heykel "Maastricht'in devi". 1500lü yıllara dayanan bir tarihi var, Maastricht halkının farkındalığını ve gücünü sembolize ediyor, cebinde gördükleriniz ise yöneticiler. Yani diyor ki adamlar krallarına, "Tamam, saygımız sonsuz, ama biz olmadan siz hiçsiniz".

"Bak dostum, araya devi sokmak istemiyorum, ama gerekirse kendisini kullanmaktan çekinmem de..."

Lamba önemli

2011-09-22T14:42:00.000-07:00

Zira insan, ancak odanın sahip olduğundan farklı bir ışık kaynağına sahip olduğunda odanın gerçekten kendine ait olduğunu hissedebiliyor. Ya da belki bu benim için geçerli, bilmiyorum. Ortamı "daha az ışıklandırma" da kendi alanına dair bir çeşit özgürlük.

İşte bu nedenle bugün gidip kendime lamba aldım, ışıkları kapattım. Artık dünyanın en mutlu insanıyım, ama bunun bir nedeni daha var...

Bu birayı ben etiketindeki illüstrasyon için aldım, ama kendisi aynı zamanda pek lezzetli ve ödüllü bir bira olmakta. Daha evim barkım yokken içindekini içip şişeyi "işe yarar ki bu" diye sakladım, odama getirdim.

Bugün de gittim pilli yılbaşı ışıkları aldım, şişenin içine tıktım. Artık gerçekten dünyanın en mutlu insanıyım...

Maastricht ilk 2 hafta rehberi

2011-09-17T12:43:00.000-07:00

Blogu hala ne kadar kişi takip ediyor, yazıları sonuna kadar okuyor bilmiyorum, ama bu yazı pek onlara yönelik değil, yani, sıkılabilirler diye diyorum. O yüzden onlara şöyle saçma bir telafi kaydı koyuyorum geçmişten gelen.

Konuya gelirsek, Maastricht Üniversitesi'ne gelmeden önce internette "Yahu acaba giden birinin yazdığı bir yazı, Türk öğrencilerine yönelik bir şeyler var mıdır?" diye bol bol bakınma, ve hiç bir şey bulamama fırsatı buldum. Ekşisözlük yazarları sağolsunlar baya yardımcı olmuşlar, ancak googleda benim gibi ne yapacağını bilmeden debelenen insanlar varsa, ben de kendilerine şu iki haftayı özetlemek isterim. Sonuçta ilk iki hafta hayatta kalırsanız sevgili dostlarım, ilerleyen aylarda da mutlaka hayatta kalırsınız...

Ev işleri çok acaip, eğer evinizi ayarlamadan geldiyseniz (ki normal, çünkü Maastricht'i tanıdıktan sonra nerede, nasıl bir ev istediğinizi daha net görebiliyorsunuz) inanılmaz bir piyasanın içine düşeceksiniz, zira odalar adeta kapanın elinde kalıyor olacak. Yarım saat önce verilen ilanı aradığınızda odayı verdiklerini duyabileceksiniz mesela, ama korkmayın eninde sonunda bir eviniz olacak. Önemli olan noktalar:

Randwyck'te hiçbir şey yok. Gitmeyin oraya. Gerçekten.
Merkezde oturmak zorunda değilsiniz, hatta bence merkezde oturmayın, bu İstanbul'da Taksim'de oturmak gibi bir şey. Onun yerine Beşiktaş gibi, Gümüşsuyu gibi, Harbiye gibi yerler var, oralarda oturun:) (Misal bir Wyck olsun, St. Pieters olsun, Ceramique olsun...)
Belçika sınırı ya da Aachen gibi seçenekler olacak önünüzde, oralarda hem ev bulmak kolay, hem de evler baya ucuz. Ama hatırlatmak isterim ki Aachen otobüsü 8€, Belçika'da yaşayan tanıdığım herkes de her gün küfrediyor. Yani, güzel yerler, ama değmeyebilir.
Eğer benim gibi ilk aşamada biraz asosyal bir insansanız, ve hele ki sadece bir sene için geliyorsanız bence stüdyo tutmayın. Bir öğrenci evine girin, mutfak ortak olsun, insanlarla haşır neşir olmak zorunda kalın, yoksa evinizde yalnız geceler sizi bekliyor. Burada evet gürültü var, evet insan var, ama en azından ufak diyaloglar kurabileceğiniz bir ortam var.
İlla mobilyalı olsun diye uğraşmayın, zira odaların içine baya kötü mobilyalar koyup mobilyalı diye değmeyecek paralar isteyebiliyorlar. Ve mobilya almak çok masraflı bir durum değil. Hem çok fazla mobilyasını veren/satan var, hem de ikinci el dükkanları mevcut.
Ama kalacağınız evde mutfak önemli, çok önemli, zira dışarıda ve evde yiyeceğiniz her şeyi muhtemelen o mutfakta hazırlayacaksınız.
İNTERNET ÇOK ÖNEMLİ. Aman diyeyim. Burada işler çok yavaş ilerliyor, internetin bağlanması haftalar sürüyor, dolayısıyla evde internetinizin olması büyük avantaj.

Hayatınız böyle geçecek oğluuum....

Eveet, mutfak demişken, gelelim yemeklere içmeklere. Az önce dediğim gibi yiyeceklerinizi muhtemelen evde hazırlayıp yanınızda götüreceksiniz. Merak etmeyin, onlar da yapıyor aynısını. Ve tabii ki birkaç süpermarket ve marka var, daha hoş, daha güzel...

Jumbo adlı süpermarket Markt meydanındaki Forum Mosae'de bulunmakta, öğrenci kartını gösterene %10 indirim yapmakta. Orta ölçekli bir market diyebilirim, yani çok pahalı değil, çok ekonomik de değil. Burada üzerinde E harfi olan fazlasıyla ucuz ürünler var, onları kovalayın, fena değiller. Örneğin, bu E harfli markanın sarımsaklı ekmeği var ki birazdan kendime yapıp keyiflerden keyiflere koşacağım.
Jumbo'nun hemen karşısında bir Türk süpermarketi, hemen yanında da bir Uzakdoğu süpermarketi var. Uzakdoğu süpermarketi pahalı, Türk süpermarketi nispeten daha ucuz. Türk kahvesi, yoğurt gibi şeyleri alabilirsiniz. Bir ara kilosu 2€ya incir satıyorlardı, ama yetişemedim bitti. Ama olur da canınız Uludağ gazoz çekerse o Jumbo'da da var, rahat olun:)
Albert Heijn gezmesi en keyifli, insanı en çok alışverişe iten market, ama pahalı biraz daha. Bol bol hazır yemek bulabilirsiniz. Aynı Jumbodaki E gibi burada da Euro Shopper diye bir marka mevcut, fazlasıyla ekonomik, öğrencinin dostu. Zaten bu Euro Shopper yüzünden öğrenci milleti Aldi'nin yüzüne bakmıyor, yoksa Albert Heijn insanın ocağına incir ağacı diker.
Ve Aldi, merkezde pek görünmüyor, ancak Hogebrugdan geçince, Ceramique'te bir Albert Heijn ve bir Aldi yan yana kardeş kardeş yaşıyor. Oldukça ekonomik, tahmin etmeyeceğiniz şeyleri oldukça ucuza bulabiliyorsunuz, Bim gibin bir şey.
Kruidvat kozmetik ve temizlik malzemesi satıyor, neyin ucuz neyin pahalı olduğu belli olmuyor. Aynı şey Blokker ve Xenos için de geçerli, ama Hema her zaman ucuz.
İstasyondan Randwyck'e doğru yürürken sol tarafınızda (tren yolu tarafında) Action diye bir yer var. Girin oraya. Her türlü ihtiyacınızı alın, tabak çanak alın, çatal bıçak alın, çamaşırlar için leğen alın. Kalite düşük, ama kısa süre kalacaksanız idare eder.
Tüm bunlara ek olarak; şişe su pahalı, bira ucuz. Kahvaltılık bir şeyler, öğlen yanınızda götürebilmek için sandviç malzemesi ve akşam yemek için bir şeyler almanız önemli.

Peki ilk hafta başınıza neler gelecek bilmek ister misiniz?

Öncelikle adresiniz olmadan banka hesabı açamıyorsunuz, bu da vize ofisinden paranızı geri alamamanız anlamına geliyor. O nedenle evi hemen bulmanız önemli, bulur bulmaz da gidip ING Bank'a koşuyorsunuz (okul işlemlerini ING Bank ile yaptığı için daha avantajlı oluyor-muş). Ama o hesap öyle hemen açılmıyor. Hesap numarasının size gelmesi 1 hafta, pin kodunu ve internet bankacılığı zımbırtılarını alabilmeniz ekstra 1-2 hafta sürüyor. Bu arada siz, size gelen hesap numarasını hemen vize ofisine yolluyorsunuz, ama tabii ki onların parayı yatırması da yaklaşık bir hafta sürüyor. Maastricht'e gelirken bütün bunlara hazırlıklı olarak gelin, yanınızda yeterli nakit para bulundurun.
Üniversite saçma sapan nedenlerle size kartınızı vermemeye kalkabilir, daha doğrusu sistem içindeki kopukluklar nedeniyle bir tarafa girilmiş bilgi öbür tarafa ulaşmayabilir. Yani size "Öğrenciliğiniz onaylanmamış" dediklerinde paniklemeyin, ama sorgulamadan "haa iyi sonra geleyim o zaman" da demeyin. Gidin araştırın, gerekirse belgelerle açıklayın. Okulda alışveriş de üniversite kartıyla yapıldığı, çıktılar da üniversite kartıyla alındığı, hatta bazen kapılar bile üniversite kartıyla açıldığı için üniversite kartı önemli.
Gitmeden önce festivallere bir göz atın, muhtemelen Bruis Festival'e denk geleceksiniz, gidin ona. Inkom'a katılmadım, o yüzden o konuda bir şey diyemiyorum, ama ilginç yerlerde ilginç etkinlikler olabiliyor. Üniversitenin sitesinden Studium Generale etkinliklerini, öğrencilere yönelik workshopları falan takip edin.
Eğer Ekonomi Fakültesi'ndeyseniz sizi bol bol gezdirip oradan buradan indirimler verecekler. Biliniz ki Jules&You fazlasıyla palavra bir yerdir. Psikoloji ya da Tıp okuyorsanız hiçbir indiriminiz yok, ama çok içten öğretim üyeleriniz var.
"Introduction" haftası diye geçen hafta daha çok PBL (Problem Based Learning) övmek için yapılandırılmıştır. Hayatında PBL görmemiş uluslararası öğrenciler bile sorgusuz sualsiz PBL över. Söz konusu sistemde konseptleri tartışır, sonra bilmediklerinizi görür, öğrenme amaçları belirler ve bir sonraki derse bilmediklerinizi öğrenerek gelirsiniz. Ama benim gibi "aaa dur ya zaten herkes makaleleri okur, ben daha farklı bir şey yapayım, şunu da bulayım bunu da bulayım" demeyin, işgüzarlık etmeyin, zira işe yaramıyor. O makaleler zaten her şeyi özet bir şekilde sunuyor, yani o makaleler okunacak. Sonra isterseniz üzerine başka araştırma okuyun, hatta gidin kütüphaneye film seyredin (ben yaptım).
Eğer Randwyck'te okuyacaksanız ilk hafta bol bol kaybolacaksınız. Kısa yollar bulmaya çalışın, tamam, ama bunu ders öncesinde yapmayın, zira "kaybolma" durumunuz bir yere kadar hoşgörüyle karşılayabilirler. Sınıfların yerini öğrenin, dersin sınıfı nerede mutlaka bir yere yazın (zira haftadan haftaya değişebiliyor), her hafta programınızı kontrol edin (zira program da her hafta farklı ilerliyor).
Bisiklet bulamayacaksınız boşuna uğraşmayın. Bulabileceğiniz en ucuz bisiklet muhtemelen 75€ olacak, o da zaten kısa sürede çalınacak. Bir süre yürüyün, dediğim gibi her yer yakın. Zaten eğer merkezde ise fakülteniz arnavut kaldırımlarına bisikletle gireceksiniz, ki ben girdim, insanın ömründen ömür gidiyor. Zaman geçtikçe bisiklet bulmanız kolaylaşacak.
Unutmadan, banka hesabını açtıktan sonra yapmanız gereken önemli başka bir şey ise OV-Chipkaart almak. Hollandalılar bedavaya biniyor otobüse, ancak biz binemiyoruz, ve ulan bir kutu biradan daha pahalı otobüsle bir yere gitmek. O nedenle OV-Chipkaart alıyoruz, ama anonim değil, form doldurmalı olanından, ve %40 indirimimiz oluyor. Baya önemli bir detay sayın seyirciler.

Şu an sizi aydınlatmak adına aklıma daha fazla şey gelmese de, buranın çok keyifli bir şehir olduğunu söyleyebilirim. Aklıma geldikçe yine böyle uzun ve ihtiyacı duyanlar dışında muhtemelen kimsenin okumayacağı yazılar yazarım diye tahmin ediyor, etikete maastricht rehberi'ni basıyorum.

İnsan canı sıkılınca ne yapacağını şaşırıyor...

2011-09-16T05:43:00.000-07:00

Aynı insanın işi olup olmadığını tam olarak ayırt edemediği zamanlar da oluyor, hele ki yüksek lisans öğrencisiyken bu çok büyük bir sorun, çünkü gerçekten işiniz ya da okumanız gereken bir makale yok mu, yoksa ders çalışmaktan mı kaçıyorsunuz bilemiyorsunuz. Bir de buna hala bir bisiklet edinmediğim ve her yere yürüyerek gittiğim gerçeği de eklenince akla türlü türlü fikir geliyor...

Diyeceğim o ki, aklıma gelmiş olan (ve orjinalliği tabii ki şüphe götürür muhtemelen, daha önce yapılmıştır diye tahmin ediyorum) fikri "projeye" dönüştürme cesaretini bir şekilde gösterdim, ve hangi noktada terk edileceği belli olmayan (ah o güzel bloglar mezarlığı) bir blog açtım.

Bekleriz efenim:

http://sehrinetekleri.blogspot.com

Maastricht'te son durumlar

2011-09-11T02:53:00.000-07:00

Ve evet, evsiz geçirdiğim bir haftanın sonunda şu ya da bu şekilde güzel bir oda buldum kendime. Evin sakinlerinin çoğu lisans öğrencisi, onların da çoğu üniversitenin ilk senesinde, tahmin edersiniz ki koca binada (yaklaşık 40-60 kişi sanırım, emin değilim) en büyük benim. Özellikle ilk gecemde denk geldiğim "warm-up party" beni uzun vadedeki planlarım için (bkz. bir yüksek lisans öğrencisinin olası planları; ders) dehşete düşürse de, sonraki iki günde karşılaştığım sessizlik fazlasıyla umut vaat ediyor. Gerçi böyle dediğime bakmayın, ben de söz konusu partide elimde biramla, 19-20 yaşındaki gençlerle sosyalleştim (sanki 3 yaş çok yaşmış gibi davranmam da güzelmiş), yapmadım değil.

Kaldığım oda mobilyasız olarak veriliyor, ama benim açımdan çok stratejik bir yerde; şehir merkeziyle okulun tam ortasında. Daha da güzeli, odam ağaca, çiçeğe, böceğe bakıyor, ve bu benim için ne ara en önemli detaylardan biri oldu hiçbir fikrim yok. Mobilya olarak, geçici kullanım için bir yatak verdiler, sanırım satın alabilir, ya da geri vermek üzere "kiralayabilirim" yatağı.

Tabii ki bir oda sadece yatakla oda olmazdı, ama vize depozitosunu geri vermelerini beklediğim için param sınırlıydı. Belli araştırmaların sonunda en ekonomik çözüm gibi gözüken bir BODÖ almak üzere Ikea yollarına düştüm. Söz konusu yollara düşmeden önce, ev arkadaşlarımın "Tek başına mı gidiyorsun? Araban yok mu? E nasıl getireceksin ki?" sorularını geçiştirdim. Hatta bunları sordukları için içimden onlarla dalga bile geçtim. Alt tarafı bir Bodö'nün yassı pakedini taşıyamayacaksam öğrenciliğim batsındı.

Merak edenler için: Bodö

Tabii ki Ikea çevresindeki yapı marketlerden, dükkanlardan da bir şeyler almıştım, ama torbalarımın ağırlığı beni umutsuzluğa düşürmüyordu. Tam bir Ikea ineği olarak alacağım şeylerin listesini yapmış, raf ve sıra numaralarını yazmıştım, ve Bodö, işte orada iki raf ötede beni bekliyordu....

Ya da ben öyle sanıyordum, zira Maastricht ve çevre üniversitelere akın etmiş olan binlerce mobilyasız öğrenci, Bodölerimi tüketmişti. Koskoca Ikea'da Bodö yoktu, bu nasıl bir umutsuzluktu. Artık Ikea'da gezmenin bir anlamı kalmamıştı, eve dönüp, zavallı gömleklerime neden elim boş geldiğimi, neden onları en az bir hafta daha bavulda tutmam gerekeceğini açıklamak zorunda kalacaktım...

Derken Bodö'den daha çok mantığıma uyan bir şey gözüme çarptı. Saniye beklemeden aldım, ama tabii ki eve götürmem (yassı pakede rağmen) biraz uzun sürdü. Ve evet, sol kolumu ve sağ omzumu Ikea'dan taşıdıklarım için birkaç saatliğine çeşitli ağrılara feda ettim, ama o kadar badass hissettim ki, o kadar olur. Şu an gömleklerim mutlu, tişörtlerim mutlu, odam bir çalışma masası, lamba ve sandalye istiyor, ama ona beklemesini söyledim.

Dipnot: Ikea'dan bir dahaki sefere sanırım eve taşıtacağım. Ama öğrenciliğimden zerre bir şey kaybetmeden, sanki yerimden kalkmaya üşeniyormuşumcasına (yalan da değil gerçi), gerçek bir asosyal gibi, internetten sipariş vererek...

Sim City

2011-09-04T12:46:00.000-07:00

Nil İpek'in Maastricht teşrifinin gerçekleşmesiyle beraber, elbette "daha ekonomik nasıl yaşarım" konulu araştırmalar da başlayacaktı. Bu çalışmalar sonucunda varılan, bir sene bedava kahve içebilmek için çektiğim fotoğrafı yukarıda görüyorsunuz. Gördüğünüz üzere yapmayacağım şebeklik yok...

Hala ev bulamadım, ama buranın korktuğum kadar pahalı ve durağan olmayışı rahatlatıyor. Ya da bunlar hep gelen öğrencilerin ilk haftasında göz boyamak için, hemen kaçmayalım diye, yani bir ay sonra sıkıntıdan öleceğiz. Ama şöyle anlatayım, İzmir'de havaalanına giderken "Ah ne güzel lan, saat iki herkes dışarıda, işte yurtdışında böyle olmayacak böhühü" şeklinde cümleler kurarken, buraya gelince hepsini gece dışarıdaki gürültüden uyuyamayarak yutmuş oldum. Gerçi şehri iki günde bitirdikten bir süre sonra sabah pazarı görünce "ehehe pazar kurulmuş laaaan" diye saçma sapan bir sevindik...

İki gündür şehir sınırları içerisinde ücretsiz bir müzik festivali düzenliyor bu arada, Bruis Festival adı altında. Yalnız gittiğim ve konuşulanları anlamadığım/iletişim kuramadığım için çok uzun kalmadım her iki gün de, ama ilk gün Balthazar ve Villagers'ı, ikinci gün de Kakkmaddafakka, The Mad Trist ve Daan'ı izleme şansı buldum. Balthazar, Villagers güzel gruplar, The Mad Trist de oldukça gazdı, Daan'ın iyi bir kitlesi vardı, ama en iyi performansı net olarak KAKKMADDAFAKKA adlı Norveçli grup sergiledi. O neydi lan öyle...

Bunlar da Mad Trist'ten:

Kaçak internet kullanmadığım, ya da internete girebilmek için iki bira içmek zorunda kalmadığım bir günde, yani kesintisiz ve bana ait bir internetim olduğunda Maastricht dolaylarını daha detaylı anlatacağım. Ama önce bir ev bulmam lazım.

Ve size dünyanın en sevimli şarkısıyla bugünlük veda ediyorum:

Do it for the monsters under your bed

2011-08-25T05:23:00.000-07:00

Blog yazmak/yazamamakla ilgili en güzel, en hoş açıklamayı Emir Bey yapmış, bu durumda bana daha fazlasını yazmak düşmez aslında. Yine de işte buradayım, ve elimde fotoğraflar var, anlatacaklarım var, üşengeçlikler diz boyu. 20 + 7 kiloluk bagaj hakkım ve ben, bu haftasonunun başrolünü almıştık, lakin pasaportumun gelmemesi ve İzmir'in manyaklar gibi sıcak olması sonucu sevgili annem filmin ismini "Çeşme'de tembellik" koydu ve başrolü de kaçak internete verdi.

PWA Alaçatı'da hep beraber 5. yılımızı doldurduk. Önceki yıllarda son derece tropik gözüken bir kulede, ikramlar ve mankenler arasında oldukça özenilesi bir hayat yaşayan ben, bu sene parkur değişince, Frankie ile birlikte bir balıkçı teknesine mahkum oldum. Gerçi güneşin altında olması ve bazen biraz fazla sallanması dışında gayet lüks bir yaşam sürdüm yine bence, ve 1 haftanın sonunda sanırım 23 yıl olmadığım kadar yanık tenli, adeta bronz, adeta zenci bir insan oldum. Bunun yanında, sevgili kaptanımız tam bir Türk ev sahibi olarak bize gün boyu taze demlenmiş çay, eşinin yaptığı börek, yengesinin yaptığı kurabiye, sabah tuttuğu balık, komşusunun domatesi gibi ikramlarda bulundu (aşağıda mütevazi soframızı göreceksiniz-ki allahım ne güzel balıklardı, ne güzel bir salataydı onlar). Eğer Frankie daha balığın gecesinde midesini bozmayaydı, ertesi gün bizi menemenle, ve ilerleyen günlerde de kim bilir nelerle besleyecekti sevgili kaptanımız. Frankie suçu balığın piştiği yağa atarken, biz Özcan Abi'yle sinsi sinsi "yok yok, hep denize sokuyor belden aşağısını, ondan üşütüyor, hiçbirimize bir şey olmadı, belli bir şey yani" muhabbeti yaptık.

Ama şu da var ki Frankie candır. Kendisi beni gerçekten sever mi, yoksa içini mi bayarım bilmiyorum, ama candır.

Sonra apar topar bir İstanbul'a gidişim var, maksat insan dürtmek, dostların saçını çekmek, milletin kulağına kağıt sokmak. Bütün bunları yaparken ufak bir 'veda konseri' verip, Hollanda Konsolosluğu'na "Hey dostum, bana vizemi ver" demek. Nitekim düşünüyorum, evet, veda etmek istediklerimin çoğuna veda ettim, sarıldım. Özellikle bu iş için gayet güzel bir konser organizasyonunu gerçekleştiren Emir Bey'e ekstra ekstra teşekkür ederim.

Konserde bir sürü çoghoş şarkı söyledik, DİNLEYİCİLER BENİM BİR TAKIM ŞARKILARIMI İLK DEFA DİNLEME ŞANSI BULDU falan. Bilmiyorum insanlar dinledi mi, fark etti mi, bir şey hissetti mi, ama ben mutlu oldum, sadece söyleme şansı bulduğum için.

Konser sonrasında ise dünyanın en tuhaf karaoke mekanına gittik, herkesin tek tek çıkıp şov yaptığı sahneye biz 7 kişi çıkıp RÖREERÖRÖR diye şarkı söyledik. DJ, seçilen şarkılardan sıkıldıkça mekanı Serdar Ortaç'a, Atiye'ye, Ajda Pekkan'a vurdu, alkol etkisinin yoğun olarak gözlemlenebildiği çevre gruplarda dirty dancingler havada uçuştu. Teyzeler amcalar, bilmedikleri şarkıyı seçip, sahneye çıkıp söyleyemediler. Garip ama fazlasıyla eğlenceli bir zaman dilimi oldu.

O değil de emlak sitelerinde yeterince takılarak Flamanca öğrenebiliyorsunuz. Başımı sokacağım bir evim yok, ama verhuurd ne demek biliyorum. Bir telaffuzum eksik.

Hala anlamıyorum: İzmir cehennem gibi sıcakken Çeşme nasıl bu kadar soğuk?

Uygun koşullar sağlandığında bazen romantik bir insan olabiliyorum, o da ancak bu kadar oluyor:

Göznük

2011-08-05T06:26:00.000-07:00

Kendimi bildim bileli sol gözüm sağ gözümden daha az gördü benim sayın seyirciler. Çok büyük, etkileyen bir fark değil, ama sol gözüm için kendini ezik hissetmeye ve bunu kompleks yapmaya yetecek kadar az. Sağ gözümde ise hiçbir sorun olmadığı için denge hep bir şekilde sağlandı, ve sol göz "ühühü ben de apabilirim ınggh" dedikçe, sağ göz "tamam kuzum, rahat ol, hallederiz" deyip işi kurtardı...

Ve tüm göz doktorları "çocuğum bak başağrısı yapar, hem gözlerini çok yoruyorsun, gözlük takman lazım" dediği halde ben hiç takmadım. Neden? Çünkü bilime inanmıyorum dostum yoo, teyzeyim ben, "gözlük takarsam hep gözlüğe ihtiyaç duyarım, sonra gözlüksüz gezemem halbuki iyi böyle ki, hiç de gerek yok ki" diyen bir insanım. Adam bu işin uzmanı, adam doktor, ama yooo dostum yooo, takmayacağım o gözlüğü.

Derken, Hollanda öncesi son kontrolleri yaptıralım, e bir de göze baktıralım dedik ve soluğu göz polikliniğinde aldık. Almaz olaydık. 10 dakika boyunca gözlük takmadığım için azarlandıktan, gözümde nasır oluştuğu, bunun geri dönüşü olmadığı söylendikten, biraz daha azarlandıktan ve tüm göz kontrol prosedürünü ezberlemiş olup, onlarca kez kontrole gidip, hala gözlük takmadığım için biraz daha azarlandıktan sonra kendimi gözlük almaya mecbur hissettim.

Neyse ki SSK vardı dostlar, yani gözlüğe minimum ücret ödeyecek idim. Lakin hangi gözlüğü takarsam takayım, farklı dönemlerden bir "fantastik sekreter" kimliği ediniyor, bir türlü karar veremiyordum. Tel gözlüğü takıp, tam bir hastanede çalışan ve çok yüz göz olmayan, beyaz önlüklü bir psikolog oluyor, kemik gözlüğü takıp aniden sosyolojik tartışmalara, içinde "sosyoekonomik düzey", "modernite" gibi kelimelerin geçtiği cümlelere dalıyordum...

Sonunda aşağıda gördüğünüz gözlüğü aldım. Madem illa sekreter olacaktım, bari 50lerden geleydim de ortam şenleneydi...

Dipnot 1: Burada pek fark edilmiyor ama söz konusu gözlük mavi, ve yanları yukarı doğru hafif kalkık.
Dipnot 2: Tabii ki bu gözlük sürekli takılmayacak. Neden? Kılım çünkü. Gözlerim yorulursa, kütüphanelere kapanırsam, makalelere dolanırsam takılacak. Bir de işte, şu anki hevesle, insanlara göstermek için..

İyi geceler

2011-08-03T15:17:00.000-07:00

Ne güzel, blog yazmıyor olmanın sebebi olarak "internet yoggi" diyebiliyordum. İzmir'e gelince anladım ki işin özü bizzat benim tembelliğimmiş.

Yapmam gereken çok şey varmış da yapmıyormuşum gibi bir his mevcut, ama sanırım o da bizzat benim tembelliğimin getirdiği bir his.

O değil, herkeste tuhaf bir mutsuzluk ve hevessizlik içinde bir Formula-G ve Hidromobil daha geçti. Geçen sene kavga edilen gençlerle bu sene muhabbet kuruldu, farklı nedenlerden ötürü daha az fotoğraf çekildi, yarışlar sağ salim atlatıldı. Geçen sene de olduğu gibi Bilim ve Teknik'te anlattık Sadi Abi ile neler olduğunu, ama özetlemek gerekirse görüntüler şu şekil bu şekil idi:

Meğer sıcak havada şekerli bir şeyler içmek gerekirmiş, düz su içmek vücudu "erozyona" uğratır, varolan tuzu, şekeri kaybetmenize neden olurmuş. Bunu yıllardır fotoğraf çekmek için çıktığım piste, ilk defa yanıma yeterli su alarak gittiğimde ve ilk defa fenalaşıp, sekreterliğe titreyerek döndüğümde öğrendim. Hey gidi hey, meğer sağlıksız bir şeyler içsem kendime gelecekmişim.

Bilgisayarım "BANA FORMAT AAT" diye bağırmakla kalmıyor, her geçen gün sesini daha da yükseltiyor. Terbiyesiz.

Geçenlerde yazacaktım unuttum. Ortaokulda, ilkokulda tanıdığınız ama pek diyalogunuzun olmadığı insanları, yıllar sonra ilk defa, metroda, otobüste, takım elbisesiyle işe yahut iş görüşmesine giderken gördüğünüzde çok garip hissediyorsunuz. Yani, sizin adınıza konuşmayayım, ben hissediyorum. Lise, üniversite öyle değil bak, ama ilköğretim tanıdığı bir acaip.

Geçen yazıyı yazıp fotoğrafı eklediğim gün, koyun hemen karşısındaki plaja Sayın Şakarer ve Sayın Yeşil teşrif ettiler. Yüzerek ortada buluşmaya karar verdik, tabii ki gençler üşendi, ve ben bir şekilde karşı kıyıya kadar yüzdüm. Bir süre denizde muhabbet ettikten sonra, hiç istifimi bozmadan onlarla plaja çıktım. Annem arayıp "birayla midye söyleyeceğiz, seni bekliyoruz" deyince de aynen yüzerek döndüm. Burayı okuyan ve beni pek tanımayan birileri varsa, "Peki ne var bunda?" diyebilirler. Dünyanın en üşengeç ve en kondisyonsuz insanı olmam göz önünde bulundurulduğunda, normal koşullarda değil Aya Yorgi'yi bir uçtan diğer uca yüzmem, ortaya kadar gitmem, daha doğrusu gitmeyi denemem bile söz konusu değil. Nasıl bir gaza geldim kim bilir (Dipnot: Az önce yazıda bu durumun beni ne kadar yorduğunu, yüzme esnasında kaç kere nefesimin kesildiğini çaktırmadığım gibi, annemlerin yanına dönerken de dizlerimin titrediğini çaktırmadım, ve yo dostum yo, yiğitliğe kesinlikle b.k sürdürtmedim).

Tahmin edeceğiniz üzere, tabii ki işten ayrıldım, ama burada bunun getirdiği hissiyatları, ya da öğrencilerime nasıl veda edemediğimi, nasıl sarılamadığımı anlatmayacağım. Onun yerine şu fotoğrafları koyacağım, neden bilmiyorum. Çocuk dediğin güzel şey.

Sesler, kokular..

2011-07-30T04:56:00.000-07:00

Sadece şu anki manzaramı paylaşmak istedim. Kesintisiz bir internet erişimini ancak burada bulabilmem ise ilginç (ki burada bile çile çekiyorum). Ha, derseniz, ne işin var güzelim plajda bilgisayarınla, haklısınız der, boynumu bükerim...

"Almanlar mezun olunca biz de olmuş sayıldık"

2011-07-12T13:53:00.000-07:00

"Ben bu taraftayım, siz neredesiniz? Bak şimdi kalkıp el sallıyorum..."

Geçtiğimiz hafta İstanbul'da olmamın tek nedeni tabii ki Psikoloji Kongresi değildi; ben uçağa binmeyi seviyordum dostlar. Ama hazır uçağa binmiş ve kongreye gitmişken, arkadaşlarımın mezuniyetinde boy göstermesem bence yazık olurdu.

Hele ki Ali Bey'in mezuniyetinden bahsediyoruz...

Geçen sene baloda hiç resmimin olmamasının acısını fazlasıyla çıkardım, orada burada bir sürü resim çektirdim. Her genç kızın resmi olarak kendine bir takım müdahalelerde bulunma hakkına sahip olduğu "mezuniyet balosu"ndaki halimi de, elbet gelecekte lehime yahut aleyhime delil olarak kullanılmak üzere sabit bulundurmalıydım.

Rock müziğin asi grubu Lemur'un üyeleri, baloda her şarkıda halaya durmalarıyla dikkat çekti. Basının alınmadığı baloda bulunanlar "biz de bunları ergen, depresif, ne bileyim, farklı bilirdik, baya bildiğin senin benim gibi halay çeken insanlarmış, rezalet" şeklinde açıklamalarda bulundu.

İlginç bir his, kendimi geçen senekinden daha mezun hissediyorum, nasıl bir hisse bir senelik çalışma hayatı yokmuş gibi davranıyor. Görkem'in mezuniyeti ile birlikte üniversite hayatım zaten sembolik olarak bitmiş olsa da, Ali'nin ve diğer birçok arkadaşımın okula devam etmesiyle, yine sembolik olarak devam etmiş gözüküyor. Tabii bunda görünen yolların da etkisi var, ama o da başka bir yazının konusu olsun.

Hipster gibi davransa da aslında gayet makina mühendisi bir insan artık kendisi.
Kepli gibi davransam da aslında gayet gelin güvey bir insanım ben de bizzat kendim.
Johannes Kepler.

Umut

2011-07-10T09:50:00.001-07:00

Bir önceki blogda, Emir Bey ile bir takım serserilikler peşinde koştuğumuzu yazmış, karşılığında Emir Bey'den söz konusu serseriliklerin yayınlanmış olduğu yorumunu almıştık. Tabii ki aslında hala tam bir internet bağlantısına sahip olmayan Nil İpek Hülagü, videoyu adamakıllı seyredememiş, ama feysbukta paylaşmaktan çekinmemişti. Şimdi biraz daha blog yazılabilir bir bağlantı ile burada da paylaşacaktı...

Aylar önce çok sıkıldığım dönemlerde bir nakarat yazmış, ancak devamını getirememiş ve Emir Bey'e "hocu ben bunun önüne arkasına bir şey koyamadum ya" şeklinde serzenmiştim. Emir Bey de durur mu, yapıştırmıştı cevabı; hemen bir söz ve müzik yazıvermişti öncesine. Ve tabii ki bu şekilde konuşulan her şarkı gibi havada kalmış, ve unutulmuş, elektronik posta kutularında tozlanmaya yüz tutmuştu.

Sonra ne oldu? Kayıt yapmak için bir araya gelindi, aniden bu şarkı akıllara geldi, çeşitli düşünce efektleri içinde "aslında iyi olur yahu" denildi, ve Mert Dikmen ile Haluk Can Dizdaroğlu'nun katkılarıyla aniden ses ve video kaydı alındı...

Umut from Mert Dikmen on Vimeo.

Sözler ise şu şekilde:

Hep hayaller kurdum

İnandıkça yorulduğum

İstediğimle sonuçlar uyuşmadıkça

Başladım korkmaya, duruldum...

...Belki tüm bu hayaller birden bir gün biter

Gerçekleşme ihtimali olmadan tamamen unutulup gider

Belki işte rahatlar ruhun hiç kalmayınca umudun

Ve güzel bir rüya gördün diye kötü geçmez bütün günün.

Dipnot: Pek keyifli bir kayıt oldu efenim bu, hatırladıkça şarkıdan çok kayıt anlarından mutlu oluyorum. Mert'e, Can'a bu güzel çekimler için, Ali Bey'e sabrı ve bizden esirgemediği sesi için çok teşekkür ederim. Bir de Emir Bey'e büyük teşekkür, sizinle söylemek büyük zevk efenim.

Kemanlar caldii

2011-07-08T00:53:00.001-07:00

•O kadar çirkin bir insanın ki resmen oditoryumun en arkasında oturup sempozyum esnasında blog yazıyorum. İçimdeki blog aşkı, yahut bugün ilgimi çeken sadece tek konuşma olmasının verdigi sıkıntı oldukça güçlü, minik iPod ekranında blog yazabilmek için uygulama bile indirdim...

•Psikoloji kongresi dediğimiz aslında adeta bir Rock'n Coke, adeta bir One Love... Ünlü ve herkesin izlemeye geldigi "celebrity" profesörler var misal headliner olarak. Sözlü sunularda ya da sempozyumlarda kesfedebileceginiz "indie" araştırmacılar var. "indie" kategorisindeyken kesfedilip ödül almış, böylece "celebrity" olmuş genc "headliner"lar var. Bira kuyruğu yok belki ama sağlam bir kahve kuyruğu var...

•Bu noktadan bakınca Zimbardo, samimiyetsizliği ve hayran kitlesiyle tam bir U2 oluyor. Birkaç adet az popüler ama saygı duyulan 70ler ve 90lar grubu var. Emily Holmes tam bir Arctic Monkeys, ödül alıp ünlü oldu, konuşmasından adamlar taştı.. İndie arastimacilara ve ulkelerine gelirsek Hollanda fazlasıyla kafa açıyor, Portekiz daha naif bir tarza sahip, Hırvatistan ve Macaristan farklı araştırma teknikleriyle, Fransa ise eleştirel bakış acısıyla göz dolduruyor.

•Ve burada öğle yemeği verilmediği gibi öğle arası da verilmiyor...

•Tabii 4 gününüzü kongrede gecirdikten sonra kafa bir gidip geliyor, ne bu sekilde etki eder bilmiyorum ama, algıları fazla açık, çok hareketli, her seye gülen, çekilmez bir insan oluyorsunuz.

•İsbu çekilmezlik hissiyle Lemur kardeslerimin içini fazlasıyla baydım dün, seyircileri ne kadar baydım Allah bilir...

•O değil de dün konsere degisim ogrencilerinden olusan kalabalık bir kitle geldi, birkac sarki bağıra çağıra dans ettikten sonra gitti (Bağıra çağıra dans etmek derken en yavaş şarkılarda ziplamaktan bahsediyorum). Gençlerle bir bağ kuralım, yurtdışına açılalım diye agzimdan bir "hellöv evrivönn" çıktı (bkz. İngiliz aksani) lakin gencler yemedi, ben de devam etmedim.

•Günahlarını almayalım, onlere doğru duran ve dikkatle dinleyen bir onaylayan siyahi grubu vardı. Nigga diyemiyorum ayıp olur, ırkçı olur.

•Emir Bey ile çok acayip isler pesinde koştuk biz yine...

•Çarşamba gunü konseri izleyen genc yaşlı her hanimkiz Jamie Cullum'a ruhunu teslim etti sevgili okuyucu. Erkekler bile etti sanırım. Tüm bunlardan bağımsız olarak, sanırım seyrettiklerim arasinda seyirciyi en çok güldüren müzisyen olabilir.

Bitmeyecek öykü

2011-07-04T13:02:00.000-07:00

Gönül ister ki size işi bırakmış olmamdan, güzel güzel çocuklardan, ya da Ali Bey'in ve daha nice insanın mezuniyetinden bahsedeyim, lakin ne yazık ki hala İstanbul'dayım, ve fotoğraflar kendilerini makinadan kurtaracak bir USB kablosunun hasretiyle sevgili Canon'un içinde bekliyorlar. Ben de, tüm bunlardan bahsetmek yerine Avrupa Psikoloji Kongresi 'nde boy gösteriyorum.

Şimdi, aylardır hevesle beklediğiniz kongre, işin içine girince birden boyut değiştiriyor. Katılan herkes konusunda uzman, herkes akademisyen, herkes araştırma görevlisi, ve siz 4 senelik Psikolojik Danışmanlık eğitiminin üzerine bir iki seminer ve bir senelik bir anaokulu tecrübesinden başka bir şey katmamış bir insan olarak, hele bir de kongreye yalnız başınıza katılınca, kendinizi biraz tuhaf hissediyorsunuz.

Paintte ve mouse yardımıyla çizmek de insana kendini tuhaf hissettiren başka bir öğe

Zaten hiçbir zaman kokteyllerde insanlarla tanışan biri olamadım. Ha, kaç kokteyle tek başına katıldın derseniz sanırım 2. Konuşmalar, sempozyumlar başlasın da kendimi biraz daha iyi hissedeyim.

Kokteyle dair notlar:

Bir şekilde konuşmaya başladığımız Norveçli araştırma görevlisinin içini, kendisine "Anadolu'daki Doğal Kaynakların Durumu, Devlet Politikaları ve İstanbul'a Yıllık Göç Miktarı" başlıklı bir konuşma yapmak suretiyle bayıverdim. Pişman değilim, yine olsa yine yaparım.

Hocam Aydan Gülerce'yi bulmaya çalışırken yıllar önce Sosyal Psikoloji dersini almış olduğum Bilge Ataca'ya rastladım. Ders kitle dersi olduğundan kelli hoca tabii ki beni tanımadı, ama ben yıllardır içimde ukte kalan şu cümleyi kurabildim: "HOCAM BİZİM DERS UÇAKSAVARDAYDI VE BİZ HEP DERSİNİZE KOŞUYORDUK, O YÜZDEN HEP GEÇ KALIYORDUK, VALLA ÇOK ÖZÜR DİLERİM YAHU". Hoca pek güldü. Gerçi sonra hatırladım, dersimiz Uçaksavar'da değil Hisar'daydı, ama yine de uzun mesafe.

Yaşlandık yahu resmen

2011-06-27T12:15:00.000-07:00

Havaalanına giderken, iki ana yol arasındaki otlu bölgede fosforlu yeşil bir emzik, bir çift düzgünce bırakılmış ayakkabı, bolca jant kapağı ve üzerinde "BASIN SİTESİ" yazan yeşil bir levha gördüm. Trafik çok sıkışıktı ve ben Havaş'ta uyumaya meraklı bir insan olarak yeni uyanmış, bolca trafik ve uzun yoldan dolayı gergin değil ama sıkıntılıydım. Bunun yanında bana yerlere bakarak yürürsem ne kadar çok şey bulacağımı öğretmiş Küpçük adlı eski arkadaşıma içimden selam ediyor, yere bakarak yürüyen öğrencileriyle dalga geçen ve tekrar önüme bakarak yürümemi sağlayan Rıfat Hocama saygılarımı sunuyordum.

Konserler sevimli olaylardır. Gecikme olması, jenaratörlerin çalışmaması, ilk grup olarak çıkmış olmamız bu sevimliliğe zerre etki etmez (izleyicimiz olmasaydı belki edebilirdi gerçi). Diyeceğim şu ki, Ekşi Fest sağolsun, şöyle enfes bir ortamda konser verdik:

(bkz. Lemur agresif rock icra ederken)

Organizasyonel ortamlara pek giremedik açıkçası, girebilecek durumda olsaydık da girer miydik bilmiyorum, ama ağaçların altında bol oksijen eşliğinde eş dostla haşır ve de neşir olmak pek güzeldi yahu...

Bir de sevgili Mispis'e duygusal bir bağım mı var, yoksa nesnel olarak da seviyor muyum, duygularım çok karışık. Canlarım lan...

Mispis'in sahne performansını bitirmesiyle yukarı çıktık, Archive DJ setiyle bir süre hoplaşıp sağa sola sallandık, sonra MFÖ ve konuk sanatçı olarak yağmur sahne aldı. Ne kadar yağmur yağdığını merak edenleri 1. fotoğrafa, gruba ve Biricik Suden'e "abi neabeer?" demek isteyenleri sonrasına alalım (evet, gördüğünüz gölge bana ve Ali'nin makinam ıslanmasın diye üzerime tente gibi gerdiği gömleğine ait):

Üşendiğim için alıp da taşıyamadığım West Side Story plağımı nihayet eve getirmiş olmanın mutluluğunu yaşıyorum. Eğer 2 liraya aldığım bu plağın birden fazla şarkısı dinlenebilir durumda olsaydı daha da mutlu olacaktım, ama minik bir hesapla bu durumda 4 şarkılık bu plağa 8 lira vermem gerekeceği sonucuna varabiliyoruz. Gerçi ben ona da razıydım ama "I feel pretty" dinlemek de yeterince hoş.

Tabii bundan çok daha hoş bir şey varsa o da geniş açı lense ve bu yollarda Ali Bey gibi bir yoldaşa sahip olmaktır efenim.

Badanacılar Kralı

2011-06-21T11:52:00.001-07:00

Daha önce de, mandolinle ilgili konuşurken (evet, biz sık sık arkadaşlarla bir araya gelir ve mandolin konuşuruz) ergenliğin getirdiği "eşyalarımı boyayayım", "orasına burasına bir şeyler çizeyim" yahut "dur şuraya bir şarkı sözü yazayım" psikolojisinden bahsetmiştim. Evet, içimde hala biraz ergenlik taşıyorum, ama yıllar önce çok daha ergendim sayın seyirciler. Öyle ki bu ergenlikle gelen "yazlıktaki odamın duvarlarını kendim boyayayım" hevesi, tembellikle birleşince ortaya uçuk yeşil ve kötü boyanmış bir oda çıkmıştı:

Fotoğrafta güzel çıkmış olsa da aslen oldukça alacalı bulacalı, tatsız bir yeşile sahip duvarlarım bugüne kadar varlığını korumuş, kendini bu şekilde sevdirmişti. Kendimi "böyle de güzel ki zaten böyle istemiştim ben evet evet fırça izleri enfes bohem" gibi kelimelerle avuttuğumu inkar etmiyorum bu noktada, ancak şu ana kadar bu yapısını korumuş olmasını daha çok tembelliğime veriyorum.

Ha derseniz nasıl oldu da gaza geldin? Hiçbir fikrim yok, aniden odamı boyamam gerektiğine ve bir haftasonumu buna ayırmanın mantıklı olacağına karar verdim. Böylece, cumartesi günümü odayı beyaza boyamakla, pazar günümü ise bazı duvarları maviye boyamakla geçirdim.

Ve bu fotoğrafı anneannem çekti. Evet, kafamdaki bir şort, saçıma boya gelmesin diye bulabildiğim en mantıklı "şey".

Karşınızda Hülagü Alaçatı Butik Hotel'in tek kişilik odası. Sabahları köy kahvaltısıyla güne başlayabilir, otelimize yalnızca 10 dakika uzaklıktaki sörf alanında rüzgarla dans edebilir, akşamları Alaçatı'nın taş kaldırımlarında yürüyüp, misafirperver insanımızın sohbeti eşliğinde doğal limonatanızı yudumlayabilirsiniz.

Yarı alakalı dipnot: Küçükken taş toplamayı, onları renklerine ve büyüklüklerine göre ayırmayı çok severdim. İyi bir koleksiyoncuydum; çok taş toplardım, kötü bir koleksiyoncuydum; erken pes ettim. Ancak topladığım sevgili taşlarıma da kıyamadım ve hepsini bir ayakkabı kutusuna koyup yıllar önce Çeşme'deki odama yerleştirdim.

Problem tuz hamurundan yaptığım heykelleri de aynı kutuya koymam, ve tuz hamurunun un-su-tuz üçlüsünden oluşan bir "hamur" olması nedeniyle böceklenmesiyle ortaya çıktı. "Hazır odayı boyadım, dur biraz da temizlik yapayım" derken fark ettim ki sevgili ve çeşitli bir takım böcekler kutunun içine bir ekosistem kurmuş. Hamurun parçalanmasıyla toprak/kum elde eden böcekler, enfes yuvalar kurmuş, bir deniz minaresini mezarlık ilan ederek ölülerini oraya taşımış, üstelik ne salgıladılar ya da ne yaptılarsa, taşları ve kumları birbirine yapıştırmak suretiyle sağlam duvarlar/çatılar oluşturmuş. Kurtarabildiğim kadar taşı kurtardım, bir kısmı kutunun içinden çıkmadı, ben de böcekleri rahatsız etmek istemedim.

Kutuyu evin önündeki toprak alana, hem kutunun eriyebileceği, hem de böceklerin ortamları bozulmadan doğaya dönebilecekleri bir yere bıraktım.

Brain Slug Party

2011-06-12T08:16:00.000-07:00

Yazıya, günün anlam ve önemini de gözeterek, şununla başlayalım:

Birazdan aşağı ineceğim ve sonunu bildiğim ama yine de izlemekten kendimi alamadığım, üstelik bir de sevmediğim bir filmi seyredeceğim. Birkaç saat sürmesinin yanısıra, bütün kanallarda aynı anda izleme lüksünüz de var, enfes.

Haftasonu Çeşme'de, "ağaç gölgesinde tembellik yapma" sezonunu açtım. Yakın zamanda kısmetse suya çimme sezonunu da açacağım.

Amerika'ya giden Ozan Abi, eğer evlenip orada kalmaya karar verirse, tatil için geldiğinde sizin de onu Türk siyasetine boğma hakkınız doğar. Ama tabii ki siyasetten önce yemekler; yani dolmalar, barbunyalar ve ailecek bir arada olmalar, sevgi yumakları gelir.

ve tabii bir de kadeh kaldırmalar...

cep telefonuyla oynayan kuzenler...

suyun içine limon sıkıp, şeker koyup, babasına içirenler...

kahve falları...

her şeyi izleyenler...

ve dayanamayıp uyuyanlar...

Bu arada size bahçedeki yeni kiracılarımızdan bahsetmiş miydim?

Sonuçlar tahmin ettiğimiz gibi sinir bozucu bir çizgide ilerlerken yazıyı, yine günün anlam ve önemine uygun bir Futurama kesitiyle kapatıyorum. Bakalım önümüzdeki 4 senede doğanın, kültürün, dürüstlüğün, saygı ve hoşgörünün, demokrasinin, özgürlüğün, insan haklarının ne kadar ırzına geçilecek, biz de o esnada neler yapıyor olacağız...

Kırmızı omuzlar

2011-06-06T13:03:00.000-07:00

Efendim, bildiğiniz üzere şehrimizde, muhitimizde bir etkinlik, bir atraksiyon oldu mu "anam, şimdi orada fotoğraf çekmek ne keyifli olur" diye koşan saçma sapan bir insanım. Tamam, çoğu zaman üşeniyorum, ama Türk Hava Kuvvetleri'nin 100.yılı Çiğli'de, ya da başka bir deyişle "na şurada" kutlanınca üşenmek kabul görmedi, ve ben saat sekizde kalkarak, fotoğraf çantamı sırtlayıp yollara düştüm.

Öncelikle uyarayım ki, bu yazıda oraya giden herhangi bir telelensli fotoğrafçının fotoğraflarından farklı bir şey ne yazık ki yok. Zira uçakların yaptıkları hareketler görüntülenemiyor, nasıl çekerseniz çekin, nasıl hileler yaparsanız yapın, elinizde kalan yine mavi bir kağıt üzerine koyulmuş maket uçaklar görüntüsünü çok aşamıyor.

Şükürler olsun ki dumanlı şovlarda bu "desen" havasını biraz daha kırabiliyoruz göreceğiniz üzere. Bu arada belirtmek isterim ki, izlediklerim arasında en eğlenceli gösteri İtalya'nın, en zarif ve estetik gösteri Fransa'nın, en görkemli gösteri ise Türkiye'ninkiydi. Hırvatistan en erken çıktı, ve 4 senelik bir takım olmasına rağmen pek hoş bir gösteri sergiledi. Pakistan ses şov yaptı, Amerika da aynı şekilde. SoloTürk sonrasına kalamadığım için sonraki takımlarla ilgili bu kısa ve gereksiz yorumlarımı yapamıyorum ne yazık ki.

O değil de Ali İsmet Öztürk'e de buradan saygılarımızı gönderiyoruz...

Tabii ki 5-6 saat boyunca havalara bakmadım, fuar olarak oluşturulmuş, bol uçaklı alanda gezdim de gezdim, pilotları rahatsız ettim, gösterileri izleyen insanlara izledim...

Babaannemin Fırını

2011-06-05T07:12:00.000-07:00

Aslında işin özeti şu; babaannem tek kişilik minyatür fırınında çok kişilik yemek yapamamaktan sıkıldı ve enfes bir fırın çekti kendine. Tek sorun, yeni ve enfes fırınlar biraz dijital, biraz karışıktı. Biz de hem fırını çözmek, hem de fırını çözerken yaptıklarımızı yemek amacıyla babaannemde toplandık.

Beni her zaman hamur yoğururken göremezsiniz...

Festivale annem "fırında kremalı patates" ve "fırında balık" gibi ana yemeklerle katılırken, ben sonrasında çay eşliğinde yenilecek olan "hindistancevizli kurabiye" ve "lor kurabiyesi gibi detaylarla ilgilendim, adeta una, yağa, hamura doydum. Festival boyunca babaannemin kedisi Sarman'ın, içinde balık yatan fırına ilgisi ise gözlerden kaçmadı...

Yemekler oldu, sıcak sıcak yendi, kurabiyeler de pişti, onların soğuması beklendi. Leziz (ne yazık ki mütevazı olamayacağım bu konuda niheh) hindistancevizli kurabiyelerim ve yanmış (bu konuda mütevazı olmak zorundayım, zira bildiğiniz yaktım kurabiyeleri) lor kurabiyelerim ailenin beğenisine sunuldu.

Arkada yanık kurabiyeler ilgi çekiyor, AMA BAKIN HİNDİSTANCEVİZLİLER ÇOGZEL

"Ailecek en sevdiğimiz şey çayımızı içip güzellik yarışması seyretmektir."

Bir de şöyle bir şey var, babaannemle mutfakta:

10-20

2011-05-31T12:33:00.000-07:00

23 adet yaş doldurmuş olmak çok keyifli bir his değil, ama ben çok çok şanlı bir insanım.

Bu doğumgünümü güzelleştiren herkese çok teşekkür ederim...

Beylikdüzü'nden halam gelmiş*

2011-05-29T13:13:00.000-07:00

Bu şarkı çaladursun, severiz.

Efenim yine İstanbul, yine maceralar, yine konserler derken kendimi yine İzmir'de, odamda blog yazarken buluyorum. Bu ay her haftasonunu İstanbul'da geçirmiş ve doğru dürüst tatil yapamamış bir insan olarak aslında fazlasıyla yorgunum. Ama İstanbul güzel, orada dostlar var, okul var, sahneler var. Bas gitarımla mandolinimi orada bıraktım, onlar var, Ali Bey var.

Bu sefer Dogzstar konseri için İstanbul'daydım, hazırladığım afişin ne yazık ki divshare köşelerinde çürümeye bırakıldığı, onun yerine EP görselimizin kullanıldığı konser, fazlasıyla butik bir organizasyon oldu. Bir yandan BAL'dan değerli arkadaşlar görmenin mutluluğunu yaşarken, diğer yandan konserin son iki şarkısında elektriklerin kesilmesinin mutsuzluğunda boğulduk. Yok lan yok, boğulmadık. Onun yerine muhabbet ettik.

Sonra, ertesi gün için çimlerde çaylı kahveli konser vermeye hevesli olan Lemur, öğlenden itibaren provaya koyuldu, ama şarkıları birer kez çalıp "tamam yea" diyerek kendini "konser alanı"na attı. Eşimiz dostumuz bir sürü insana, mandolin ile ukulelenin (tahminimizce) duyulmayı tamamen reddettiği, bongoya shakera doyduğumuz ve gittikçe üşüdüğümüz bir konser verdik. Aşağıda İrem Gülersönmez'in elinden bir takım fotoğraflar göreceksiniz-ki kendisi ölesiye cici bir insandır:

Bir de bunlardan bağımsız olarak Boğaziçi Sultans vardır ki, takım olarak çok zorlu bir maçtan çıkmıştır bugün ve ligin olmasa da gönüllerin şampiyonudur:

*Başlık ve konserlere katılım açısından Ayhan'a ve bu İstanbul gezisine neşe katan Ekin, Onur, Atilla, Kadir, Otcan, Emir Bey'e çok teşekkürler...

Çorap giymek istemediğimiz mevsim geldi

2011-05-22T14:34:00.000-07:00

Uzun zaman geçti üzerinden, ama aslında bir Emir Yargın lansman konseri vardı, ve sahneden manzara şu şekil bu şekildi:

"Sahneye fotoğraf makinasıyla çıkacak kadar kuraltanımaz ve sıradışı bir insanım vay anasını" desem nasıl yalan olur, nasıl yalan olur. Ama sanırım sahnede en çok eğlendiğim ve zıpladığım konserdi. Seyirciler de zıpladığına göre genel anlamda eğlenceli bir konser olduğunu söyleyebiliriz (Sahneye robotlar çıktı yahu!). Bu konsere gelememiş arkadaşlarımız adına birkaç dakikalık saygı duruşunda bulunalım ve hazır duruyorken şu videoyu da izleyelim, keyiflenelim:

Normal bir ergen olarak ben de sıralara, duvarlara yazılar yazdım, saçma sapan şeyler çizdim. İtiraf ediyorum ki benim de çantam boyalıydı, çantamda kelime espirili rozetler vardı. Dolayısıyla, hiç Nirvana rozetim olmamış olsa da, mandolinimi "kişiselleştirmek" adına bir kertenkeleyle süslemem oldukça normaldi. Tek sorun, yaş ilerledikçe kertenkelenin anlamsız bir dövme şeklinde kalması ve abuk sabuk şeylerle bağ kuran bir insan olarak benim o kertenkeleyle ilgili harekete geçemememdi. Üstelik aldığımdan beri de tellerini değiştirmiyordum.

Mandolin Wonder - Best songs of Deniz Seki, played by Nil İpek Hülagü

Bu gidişe bir dur dedim ve bu haftasonu mandolinin tellerini değiştirdim, hazır tellerini değiştirecekken bir de cilasını bir zımpara yardımıyla mefta ettim ve ayakkabı boyası-tahta cilası kardeşliğiyle adeta sevecen bir serseri mandolinine sahip oldum.

Sevgili dostlarım, bu haftayı Lemur'u Anma ve Konserlerine Gitme, Gençlik ve Spor Haftası ilan ettik. 25 Mayıs'ta Dogzstar'da jınjın (elektrikli, pedallı medallı) konserimiz, 26 Mayıs'ta ise Boğaziçi'nin güney çimlerinde tıntın (akustik) konserimiz var.

Acaip bir hal geldi bana. Bu ya burnumun 2 aydır süregelen tıkanıklığından, ya da artık çorap giymeyeceğimiz zamanların gelmesinden sanırım.

Rahatsız etmeye geldim..

2011-05-12T01:15:00.000-07:00

Lemur Peyote yollarında from lemur on Vimeo.

Lemur'a dair videosal çalışmalarla sizi rahatsız edeceğimi daha önce de belirtmiştim. Biz izlerken çok gülüyoruz, ama biraz uzun ve siz o kadar gülmeyebilirsiniz, zira yönetmen metropol sincaplarının yalnızlık ve yabancılaşma duygusunu, lemur unsuru üzerinden absürt komedi diliyle, grup içi şakalaşmalardan ve çeşitli maymunluklardan faydalanarak anlatmış. Biraz bohem.

Bunun yanında bu akşam Emir Yargın'ın lansman konseri var Ghetto'da, yarın da Hayal Bistro'da 7pf2p sahne aleyor. Geliniz geldiriniz.

Braiiiiins...

2011-05-09T14:47:00.000-07:00

Doğru zamanda çalan doğru Radiohead şarkısı, doğru zamanda çalan doğru the Doors şarkısı kadar neşe vermese de candır, canandır. Bundan bağımsız olarak Taşoda'da konser vermek gelenektir, görenektir. Biz de geleneklerine bağlı bir grup olarak, elbette cumartesi günümüzü Taşoda'da geçirdik.

Bizim fotoğrafımız yok sanırım. Ben de makinam yanımda olduğu halde müthüş bir üşengeçlik örneği göstererek pek grup fotoğrafı çekmeye yanaşmadım. Onun yerine BUFOK etkinliği kapsamında yaratılan zombilerin yürüyüşünü çektim.

Herkes Kırmızı (benim şahsen sevdiğim bir grup, siz de bir bakın, bağıra bağıra eşlik edin) pek iyiydi sahnede, biz biraz coşumcu bir haldeydik, umarım oynak seyirci olarak kendilerini sinir etmemişizdir. Bir de HLP vardı ki geçen sene izleyememiştik, bu seneye nasipmiş. Haluk Levent şarkıları eşliğinde bir sağa bir sola sallananlar olsun, sahneye çıkan genç ve güzel hanımefendiler olsun, saçı olanların (bkz. Deniz, ben...) headbang çabaları olsun, peghoş bir konser oldu. Yalnız headbang kondüsyon işiymiş, ve ben headbang yaparken denge kuramıyormuşum, bunu gördüm.

Bir de sahnede acaip acaip işler döndü...

"Yağmur topluyor bak, ondan bastı hava"

2011-05-04T09:43:00.000-07:00

Evet, filmleri çabuk tüketemiyorum ve dolabı her açtığımızda fololeyt efektiyle mutlaka birkaç film kendini yere atıyor, ama farklı makinalarda 3 film bitirmeyi ve banyo ettirmeyi başarabildim!

Mesela Meneviş Hanım'ın Holga'sı var bir adet, fotoğraflar babamın doğumgününden:

Sonra canımız ciğerimiz Cmenamız var, fotoğraflar çeşitli yer ve zamanlardan:

Bu arada Cmena arada kapıgözü ile bir araya gelip fisheye taklidi yapabiliyor:

Yashica iyidir, cross processe de doyduk, peghoş yeşil yeşil fotoğraflarımız oldu:

Bir de, bazen odanızda nereden geldiğini, ne zamandan kaldığını bilmediğiniz bir film buluyorsunuz, ondan da 6-7 sene öncesinden fotoğraflar çıkıyor:

Murphy naber?

2011-05-02T14:34:00.000-07:00

Normalde yapmak istediğim çok şey olur, hiçbirinin bilgisayarla ilgisi yoktur, bilgisayar açılır ve hepsi yok olur. Bütün planlarım bilgisayarda yapılacak şeyler üzerineyken bilgisayarın şarj aletinin bozulması ise düpedüz Murphy kardeşimizin kanunudur.

Ezel seyreden bir insanım. İki bölümdür Tefo ölecek diye seyretmiyorum. "Aaa meğer ölmüyomuş, oyun oynamış, hay bin ters köşe" derken aşağı inip Tefo'nun ölüm sahnesini izledim. Bravo bana. Bi daha da izlemem.

O değil de Lemur olarak Peyote'nin alt katında mütevazı bir konser verdik, çok güzel oldu, çok da iyi oldu. "Durak" adlı yeni şarkıyı da ilk defa çalmış olduk, ama tabii dinleyenlerin çoğu bizi tanımadığı için (bilerek gelen sevgi dolu azınlığı bunun dışında tutuyorum) bu insanlara pek bir şey ifade etmedi. Zaten genelde hep ilk defa dinlendiğimiz için hiçbir şey ifade edemiyoruz, neyse ki konser iyiydi, güzeldi. Umut Töre Bandosu da pek hoş idi. Konsere dair görüntü yok, ama konser öncesine dair bir takım video kayıtları var, uygun kabloyu bulur bulmaz bu görüntülerle rahatsızlık yaratacağımdır.

Ha bir de Özgür kardeşimiz nefis bir stüdyo yapmış, cuma günü bir takım kayıtlar yapmak üzere orayı işgal ettik. Ne çıkar bilinmez, ama resmen özendim ulan.

Ali Bey ile Güney Kampüs'e inerken karşımıza şöyle bir manzaray çıktı, ne acaip iş:

Eminönü'nden samuray/ninja (ikisi arasındaki farkı bilsem de kılıçları arasındaki farkı kestiremiyorum) kılıcı görüntüsünde şemsiye aldım. Gerek Eminönü'nde, gerek Taksim'de, gerekse havaalanında yaptığım primin haddi hesabı yok. Gerçi uçağa almadılar şemsiyemi ama olsun, en az 17 kişiyi güldürdüm.

Bu ay her haftasonu İstanbul'dayım sanki.

Lemur konserini kaçırmış olanlar, "Allahım, nasıl olur? Ben Lemur'suz yaşayamam!" diyenler için geliyor: Şimdi banaaa kaybolan yıllarımı verseler...

Şaka şaka. 7 Mayıs'ta Taşoda'da, 19 Mayıs'ta Bahçeşehir Üniversitesi'nde, 25 Mayıs'ta ise Dogzstar'dayız. Bunun dışında 13 Mayıs'ta 7 Pink Floydlar ve 2 Prenses Hayal Bistro'da, 12 Mayıs'ta ise Emir Yargın'ın albüm lansman konseri var Ghetto'da. Hepsine olmasa da bir kısmına gelin ki bence.

Kimler var rüyanda?

2011-04-23T10:09:00.000-07:00

Aslında bütün gün şunun hayaliyle çalıştık...

Can Bey ile en son 4 sene önce bir gazla "aslında beraber müzik yapsak ya?!" demiş, ve fakat ikimiz de ölesiye üşengeç insanlar olduğumuzdan bir araya gelememiş ve hiçbir şey yapamamıştık. Nasıl oldu bilemiyoruz, ama aniden (sanırım Babajim'de karşılaştıktan sonra) aynı gaz tekrar vücut buldu, "yahu biz niye hala müzik yapmıyoruz ki?" sorusu klavyelerde yankılandı...

Ne çalacağımıza ya da neyi kaydedeceğimize dair hiçbir şey düşünemeden bir araya geldik. Basslar, gitarlar, klavyeler, Afrika ritm aletleri, ay dur şuna bir söz yazsak derken, havada yemek kokusu eşliğinde, yaklaşık 6 saatte ortaya şu şekil bir şeyler çıktı:

Kimler var ruyanda benden baska by aysegulnazcan

"Mere exposure effect" sağolsun, şarkıyı o kadar çok dinledik ki artık sevmememiz imkansız. Ama pek eğlenceli oldu yapmak. Basslar, sözler ve vokaller benim, geri kalan her şey Can Bey'in. Sözleri de pek kolay, aynen şöyle:

Elele gezmek var aslında,
Ama sen hep başka rüyalarda

Kimler var rüyanda benden başka?
N'apıyorsun onlarla?

Ayrıca webcam mikrofonuyla vokal kaydı yaptığımız için tüm müzik dünyasından özür diliyor, ortaya çıkan her şey için de şu adama teşekkür ediyorum:

Dogzstar'ı neden seviyoruz?

2011-04-17T09:04:00.001-07:00

Aslında sadece Dogzstar değil de, ünsüz grupları destekleyen her türlü mekanla ilgili. Ve hatta bizzat "ünsüz gruplar kültürü" ile ilgili.

Çünkü, bir konser vereceğiniz zaman fotoğrafın üzerine isminizi yazıp, bunu poster olarak sunmaya vicdanınız el vermiyor. Bir şekilde bir şeyler üretmeye, görsel bir şeyler yaratmaya yahut yaratılmasına neden olmaya yöneltiliyorsunuz. Tamam, bu afişler belki bütün Beyoğlu'nu süslemiyor, ama koca puntolarla yazılmış grup isimleri yerine grubu gerçekten anlatan bir şeyler çıkıyor ortaya.

Ha, bu bizim grubu gerçekten anlatır mı, çok mu üsper bir afiş yaptım o tartışılır, zaten afişin orjinalini konsere (25 Mayıs) yaklaşınca hatırlatma amaçlı yayınlarım. Ama böyle şeyler bence müzisyenleri daha çok gaza getiriyor -olmalı. En azından beni -ve tahminen bizi- gaza getiriyor.

Ve evet, tekrar lafı geçer tabii, ama 27 Nisan'da Peyote'de, 25 Mayıs'ta Dogzstar'dayız...

Very good advice

2011-04-12T14:03:00.000-07:00

İşte bizim de işimiz bu:

(Çocuklar kendi meteoroloji istasyonlarını gerçekten kurup, her gün gerçekten hava durumuna dair rapor tuttular, tahminlerde bulundular. Bu video, velilerle yapılacak olan etkinliğin başında gösterildi, "Oobleck gezegeni"nden dünyamıza gelen paketin haberinden sonra "bilimadamlarımız" ellerinde "non newtonian fluid"ler ile çıkageldiler. Sonra anne-baba-çocuk, hep beraber sıvının özelliklerin inceledi, geldiği gezegene gitmek için birer uzay gemisi tasarladı...)

(Bu da, üzerine tıklayınca daha büyük ve net göreceğiniz, bir dinozor müzesi. Yine çocuklar tarafından oluşturuldu, yazı yazmadılar belki, ama onlar söyledi biz yazdık. Bir de yine onların sözlerini yazdıkları, benim -naçizane- bestesini yaptığım bir şarkı var ki o da aşağıda yer almakta):

Güneşli günler dileriz

2011-04-10T14:08:00.000-07:00

Aslında biraz babam kendi doğumgünü hediyesini kendi yapmış gibi oldu bu yarışları düzenleyerek. Bu sefer motorsuz taşıtlar üzerinde liseli gençler vardı, dağ bisikleti pisti ise Mavişehir'de, Ege Park'ın karşısında haftalardır üzerinde çalışılan Karşıyaka Bisiklet Merkezi'ydi.

Yarış boyunca grup grup liseli, üçer tur atıp yere yığıldı, yerlerine takımlarından yenileri geçti. Sporla hiç alakası olmayan bir insan olan ben ise sadece onları izleyip "vay anasını" dedim, ne diyeyim. Bir de, tabii ki tabii ki, fotoğraf çektim. Ve madem fotoğraf çektim, o zaman sizi fotoğrafa boğmak boynumun borcu değil de ne? Buyrunuz:

Bu da aldıkları ödülün fotoğrafını çeken bir amca:

Bir takım unutulan olaylar, ya da kurutulan çiçekler ya da bir damla hebelehöt

2011-04-06T12:35:00.001-07:00

Yazacak yahut paylaşacak bir şey bulamayınca sevgili blog boynu bükük kalıyor. Yazacak bir şey bulduğunuzda blogger kapatılıyor. Siz blogger'a erişebildiğinizde ise hevesiniz kaçmış oluyor. İşte koskoca Mart ayında sadece 3 adet yazı bulunmasının nedeni budur sayın seyirciler.

O zaman bir süredir klasörlerimizde uyuklamakta olan bir takım fotoğraflar gün yüzüne çıksın da gönüller şenlensin.

Bir kısım eş ve dost:
Eş ve dost bonus:

"Allam nolur annemi, abimi ve Sakareller'i koru, amin"

Amerikan futbolu ne acaip spor:

Birkaç hafta önce "Mesleğime Dokunma" eylemine katıldık, mesleğimizi savunduk. Biraz "butik" bir eylem oldu, çok katılımcı yoktu, ama en azından bir şeyler yaptık, orada bulunan, yanımızdan geçen birkaç kişi "ne diyor bunlar" dediyse o bile bir şeydir sonuçta.
Dipnot: Tabii ki Taksim'de yapılan ÖSYM karşıtı eylemden sonra, şu fotoğraflar oldukça anlamsız kalıyor, ama olsun:

Sulfarhin

2011-03-21T15:15:00.000-07:00

Yapı Kredi'den yeni Ayşegül serisi: "Abimin pornoları". En soldaki kızın "Bakın ne buldum" ifadesine, ve yukarıdakinin yüzünden okunan "Annemler geliyor saklayın" hissiyatına ayrıca dikkat çekmek istiyorum.

Biz de beklemiyorduk ki. "Be the Band"de ilk ona girmişiz Lemur olarak. Gerçi bu yeni bir haber değil, ama Istanbul'dan dönerken şarj aletimi orada unutunca bilgisayarsız bir insan oldum, dolayısıyla size zamanı geçmiş haberler veriyorum.

İlk üçe kalır mıyız, orası meçhul, ama ilk ona girmek bile insanın içine bir takım kelebekler yayıyor.

(bkz. kelebekler)

Dipnot 1: Yıllar sonra yine fotoğraflarımız olmasını sağlayan Aybike Hanım'a teşekkür ederiz. Kendisi aynı zamanda Avaz Avaz için bizimle röportaj yapmış ve kendimizi adeta birer "celebrity" gibi hissetmemizi sağlamıştır.

Dipnot 2: Bir de solda bir adet Lemur görseli göreceksiniz, oradan bizim EP'yi de indirin ki, mülakatta söylediğimiz "Eeö Ep çıkardık ama hep eşe dosta dağıttık" cümlesi bir adım ilerlemiş olsun:)

4 dakika daha*

2011-03-09T12:34:00.000-08:00

Geçtiğimiz hafta Emir Bey vasıtasıyla tanıdığımız, ama Emir Bey'den bağımsız baktığımızda da çok sevdiğimiz bir grup olan Sakareller'in Peyote'deki güzide konserindeydik. Önceden de Taşoda'da seyretme fırsatı bulmuştuk, ama bu daha da güzel oldu, hem fotoğraf da çektik. Peyote'de fotoğraf çekmeyi özlememişim, hayır.

Ama Sakareller konseri sonrası yine bir gaza geldim "karanlık bar ortamında konser fotoğrafı çekmeye çalışmak" konulu bir blog yazısı yazsam mı diye. Sonra baktım ki fotoğraflar o kadar da iyi değil, geçti o gaz, dedim "dur bir, ahkam kesme iki dakika".

Konser de aşağı yukarı şöyleydi işte:

*Modelini bilmediğim sevgili telefonumun 5 dakika erteleme gibi bir özelliği yok. Her seferinde dört dakika erteliyor. Yani işe giderken her sabah 7:45'te ve erteledikten sonra da 7:49'da çalıyor. Hastasıyım.

Demo dağıtmak

2011-03-06T09:10:00.000-08:00

O gün Lemur için sıradan bir gün değildi, yo dostum yo, değildi. Lemur üyeleri, bir takım nedenlerden dolayı (ki bu nedenler resmileştiğinde buradan da bas bas duyurulacak, bu nedenler ile çılgıncasına övünülecektir) aniden gaza gelmiş ve hem bir takım işlerini halletmek için, hem de bir arada oldukları 3 yıldır yapmadıkları bir şey yapmak için bir araya gelmişlerdi. Evet, Lemur mekan mekan gezecek, demo dağıtacaktı.

Kendini tanıtma adına pek bir şey yapmayan, Myspace'ten arkadaş eklemeye bile üşenen bir grup olduğumuzdan kelli bu sürecin nasıl ilerleyeceği ne yazık ki meçhuldü. Gidilecek yerler iddialıydı ve biz değildik. Gün nelere gebeydi? Ciddiye alınacak mıydık? Deniz yeterince cd çekmiş miydi?

Farklı kaynaklardan aldığımız gazla kendimizi ilk olarak 60m2 adlı güzide cazsal mekana attık, söz konusu farklı kaynaklar orada rahatlıkla çalacağımızı söylemiş, çeşitli telkinlerle bizi rahatlatmıştı. Ancak girişte sol tarafta önümüzdeki iki hafta caz festivali olduğunu gösteren afiş, ve içeriden gelen caz gitar (e.g. bibilibibübübbililibibibili) ve davul (e.g. tıpas tıtıtas tıpıptıças tıças tıtıtıtı) soloları aniden 10 üzerinden 5 olan kendimize güvenimizi -2ye düşürdü. Yapacak bir şey yoktu, içeridekiler cazcı ve şapkalıydı, ama biz de kendi halimizde müzisyenlerdik.

Benim de şapkam var diye grup hafifçe beni öne ittirdi, benden de "biz demö bırekecektik kime virilim?" gibi bir ses çıktı. Sakallı abi "siz caz mı çalıyorsunuz?" diye sordu. Yo dostum yo, bu soruyu beklemiyorduk, yine de "aslınde cez çelmiyörüz eme akustik çelebiliriz diye düşündük" gibi bir şeyler zırvalayabildik. Deniz kutudan cdyi çıkardı, abiye verdi, abi telefon numarası istedi, Deniz yazdı, ama muhabbet daha da uçsuz noktalara ilerlemek üzereydi. "üniversite grubu musunuz?" gibi bir soru geldi abiden. Önce "ivit" dedik, ama hazır zırvalamaya başlamışken ben yine araya girdim ve "ivit ama aslında değil yani biz mezun olduk ama Deniz hala okuyor" şeklinde gereksiz açıklamalarla ortamı şenlendirdim. O esnada gitarlarla ilgili bir ayar yapmaya giden abi bizi orada garip hissiyatlarımızla başbaşa bıraktı; görüşürüz demek, son bir teşekkür edip gitmek istiyorduk, ama abi dönmüyor, bu hayaller bir türlü gerçek olmuyordu, kilitlenmiştik...

Abiye veda etmeyi başardıktan sonra ikinci durağımıza, yani Dogzstar'a doğru yola koyulduk. Bu mekanla ilgili biraz daha rahattık, zira daha önce iki kez Yora ve Vera ile konser vermişliğimiz vardı. Yani, bizi hatırlayacaklarından emin değildik, ama yine de yabancı topraklarda değildik. Dogzstar'ın ağır kapısını açtık, içeri girdik, gördüğümüz ilk adama "biz demo verecektik?" diye sorduk, bizi üst kata yönlendirdi, orada bizi DJ kabininde güleryüzlü bir abimiz bekliyordu. İlahi sesler eşliğinde DJ kabinine ulaştık ve kendimizi tanıttık, Deniz kutuyu açtı, cdyi verdi. "Siz Taylan'la tanışıyor muydunuz?" dedi abimiz, tanıyorduk az çok, evet dedik. "Tamam, herhalde o yönlendirdi sizi(?), genelde grupları o bulur myspaceten (?)" dedi. Bozamadık, gülümsedik.

Üçüncü mekanımız biraz iddialıydı, ama yine sıkı gaz almıştık, aldığımız gazla ve biraz da soğuğun etkisiyle hızlı adımlar atıyorduk. Nublu'ya geldiğimizde kapıda sigara içen Sarp Maden'i gördük, "haydi bismillah" deyip içeri girdik, ama 60m2'dekinden çok daha fena bir durum bizi bekliyor, kendimize güvenimiz hızlı bir ivmeyle sıfırın altındaki çift rakamlı sayılara ilerliyordu. İçeriden gelen "Çıpıtıpıtıpıtıtıtıtıtıt tıtıstıstıs tutastastas çuputas"lar Volkan Öktem'e, "budubudubudu bup budubudubuduu dudududu buddu"lar Alp Ersönmez'e aitti, biz ise kapalı olan kapının 5 milimetrelik aralığından bu soundcheck anlarına ancak şahit olabiliyorduk. Kilitlenmiş kalmıştık, ne yapacağımızı bilemiyorduk, üstelik Sarp Maden de sigarasını söndürmüş ve "bilibilibilibilübübü"leriyle soundcheck'e katılmıştı. Şapkam kurtarmıyordu. Yukarı çıktık, aşağı indik, içeri girmeden bir görevli bulmanın umudunu taze tuttuk, ama yoktu, yoktu... "Yahu barmene, görevliye, birine soralım, herhalde bizi yönlendirir" dedik ve içeri girdik.

Barmene doğru ilerlerken bir görevliye "Yahu biz demo verecektik, kime vermemiz gerekir?" dedik, "Bana verebilirsiniz" dedi.

Böyle bir durumda o demonun istediğiniz kişiye ulaşmayacağını biliyorsunuz, ama adam bu kadar direkt söylediği için, saygısızlık/güvensizlik etmemek adına yine kutuyu çıkarıyor, cdyi veriyor, sonra da adamın demonuzu arka cebine sokmasını izliyorsunuz. "Napsaydık, acaba dinlemeye devam etse miydik hazır gelmişken hmm" diyor, ama tırıs tırıs çıkıyorsunuz mekandan.

Son durağımız Peyote'ydi. Yine DJ kabininde, yine güleryüzlü bir abimiz vardı (déja vu). Cdmizi verdik, kendi bestelerimizi yaptığımızı söyledik. Sonra kendimizi yine Peyote'de bira ve sigara böreğine verdik...

Dipnot: 1-Bu resimsiz ve uzuun yazı için özür dilerim. Bir sonraki yazı bol resimli ve kısa olacak, söz.
2-Yazıda isim kullanmamak, habire bir takım "abiler"den bahsetmek bilinçlidir. Yoksa hepsinin ismi cismi var a canım.

Geldik mi?

2011-02-27T07:01:00.000-08:00

Bir şeyleri beklerken zaman yavaş ilerliyor, bu konuda yeni bir şey söylemiyorum. Uyurken de genelde hızlı ilerliyor, bu da bilinmeyen bir şey değil.

O yüzden sanırım kaplumbağanın sırtındayken en mantıklı davranış uyumak.

"Your sketchbook has been viewed in Brooklyn, NY!"

2011-02-20T13:57:00.000-08:00

Evet, Sketchbook Project'e göndermiş olduğum sevgili defterim, dün birkaç ay sürecek olan turnesine başladı, biz de anında New York muhabirimiz Uğur Güney'e bağlandık. Uğur?

"Evet burada inn-nna-nnıl-mazz bir kalabalık var sayın seyirciler, New York sanatseverleri şu anda Brooklyn Art Library'i hınca hınç doldurmuş durumda...."

Nasıl bir organizasyonsa, Uğur Bey defterime bakar bakmaz çotort diye mail geldi, "Your sketchbook has been viewed in Brooklyn, NY!" diye. Tamam, bakan kişi tanıdık olabilir, ama yine de en azından defter orada, en azından defteri elinde inceleyen birinden kapsamlı bir geribildirim alabildim. Başka biri bilerek yahut tesadüfen benim defterimi inceler mi bilmiyorum, ama 8 eyalet gezecek o defter:)

Ha, olur da Amerika'ya gidersiniz, yolunuz bu turneye düşer, ayaküstü "aaa Nil İpek'in defteri vardı orada" dersiniz, haberiniz olsun ararken Türkçe karakterler çalışmıyor. Yani her ne kadar ismim gayet Türkçe karakterlerle yazılmış olsa da İpek ve Hülagü kelimelerini bilgisayarlar kabul etmiyor, Nil diye aratmanız gerekiyor. Bu da sevgili muhabirimiz Uğur Güney'den bir ipucu:)

Kendisine hem fotoğraflar için, hem de ilk gününde defterimi şereflendirdiği için çok teşekkür ediyoruz!

Diday diday day

2011-02-18T08:03:00.000-08:00

"Ehehehehehehe çok mutluyum len"

Kendime üç yeni plak aldım sayın seyirciler, biri de bu. Dinledikçe neşeleniyorum. Gerçi "Geldiler" olsa herhalde antikacıdan eve amuda kalkıp yürüyerek gelirdim-ki tanıyanlar bilir, duvar amudunu bile beceremeyen bir insanım nihayetinde.

Bir de dün 10 kişi bir koltuğa sığdık diyordum ya, baktım kimse merak etmedi, dedim "o zman hemen paylaşayım, sanki herkes merak etmiş, yoğun ilgi olmuş taklidi yapayım". Bir kere yalan söylemişim, 9 kişiymişiz, ama nedense Taha'yı hala gitmemiş kabul ettim, sanki 7 Pink Floyd'da hala 7 Pink Floyd varmış gibi. Resmen uydurmuşum.

Hemen ardından yine muhtemelen ukala ukala konuştuğum, ama kendisiyle röportaj yapılan müzisyenden çok, Taksim'de hükümetle ilgili bilinçsizce görüş bildiren şaşkın öğrenci görüntüsü verdiğim fotoğraf geliyor. Yalnız bu fotoğrafla ilgili soru işaretlerim var: 1-Erhan neden bu kadar mutsuz? 2-Cem ne düşünüyor? 3-Kız benle konuştuğu halde neden Barış'a bakıyor? 4-Gerçi ben kızla konuştuğum halde nereye bakıyorum? 3-Barış sana lafım yok, sen süpersin.

Fotoğraflar da sağolsun, bizden desteğini esirgemeyen Abdullah Tarık Çakır'dan. Kendisinin aynı zamanda Onur Çöçelli'yle beraber şöyle bir şeyde de parmağı vardı:

7 Pink Floydlar ve 2 Prenses - Making of from 7 Pink Floydlar ve 2 Prenses on Vimeo.

Altıyüzelli

2011-02-17T02:00:00.000-08:00

İşbu yazı, bir şekilde es geçilmiş olan zamansız ve alakasız fotoğraflar eşliğinde bahsedilen genelgeçer maddelerden oluşmaktadır (benim bulunduklarımda neden hep bağırmaktayımdır hiçbir fikrim yok).

Yani, mesela...

Geçtiğimiz bir ay içinde havuçlu kek, cevizli kek, çikolata parçalı kurabiye, yaban mersinli elmalı turta ve chai tea latte yaptım. Nasıl bir gaza geldim ben de anlamıyorum. Bugün sabah kahvaltısında da kendime havuçlu mikrodalga keki yaparak sanırım son noktayı koydum. Sabah yahu? Sabahlar üşenmek içindir...

Bu adam da saygı duyduğumuz başka bir sabah üşengeci.

7pf2p konseri vardı, geçen hafta cuma günü, bu sefer farklı bir mekanda, Romeo&Juliet'te sahne aldık. Hem konumu itibariyle, hem de ışıklar açıkkenki görüntüsünden kelli biraz şüpheyle yaklaşmadık değil, ama ışıklar kapanıp konser başlayınca gördük ki şukela bir mekanmış kendisi.

Resimde Umut'un mekana dair hislerini tüm çıplaklığıyla görüyoruz.

Konser öncesi sağolsun Sound dergisi bizimle roportaj yaptı, biz de bu roportaj sayesinde üç kişilik koltuğa 10 kişi sığabiliyor muyuz, test etme şansı bulduk. Ben elbette, fikrimin sorulduğu her t anında olduğu gibi ölesiye ukalaydım, ama Allah'tan grubun çoğunlukla neşeli üyeleri var. Bu arada roportajda sorulan "Peki sahneye çıkan saygı grubunun, orjinal grup gibi giyinmesine, aynı şovları yapmasına ne diyorsunuz?" sorusuna "Yani, tabii ki grubun orjinalini seyredemeyen izleyici için bir tatmin sağlayabilir, ama müzisyenin tamamen başka bir insanın taklidini yaptığı noktada kişisel tatmini ne olur, ONU Bİ DÜŞÜNMEK LAZIM" şeklinde cevap verdikten yaklaşık 10 dakika sonra, bizden hemen sonra çıkacak olan Meat the Beatles'ın da tüm üyelerinin takım elbise giydiğini hatırladım. İçimden geçirdiğim EEAAOÖÖ efektleriyle boğuşurken, "Ama onlar taklit etmiyorlar ki, yani sahne kostümü bu, normal bence" gibi kendime açıklamalar yapıp, kendimi avuttum.

"Sana inanmadığımızı biliyorsun Nilipek. Düpedüz b.k atmışsın işte..."

Bu arada Hayal Bistro konseri için aynı şeyi söyleyemeyeceğim, ama bu konserde Meat the Beatles baya iyiydi.

"Sevdiğim arkadaşlarımlayken bağırmaktan kendimi alamıyorum."

Ha evet, Ekşisözlük 12 Yaşında Partisi'ne de gittim. Herkesin bahsettiği şeyler var, Hilton'un tavrı olsun, Cem Yılmaz olsun, etkinlikler olsun, o yüzden onları geçtim. Ben güzel vakit geçirdim. Sadece Fiat standında, bulduğu her stencili tişörtün önüne arkasına yapmaya çalışan, anlamsız ve muhtemelen sadece gece yatarken giyeceği bir tişört yaptığı halde binbeşyüzmetrekare alan işgal eden, sağını solunu, etrafta üzerine çalışılan tişörtleri hunharca ittiren ve bana iki saniyelik iş için ufacık yeri çok gören bir takım sözlük yazarlarına sesleniyorum: LAN?! Nefret ettim sizden.

Sizden etmiyorum ama..

Hatırlar mısınız bilmem Yunanistan'a gitmişliğim vardı benim. Oradan önce Vassilis buraya geleceğini iddia etti, sonra yanında Yorgos'u da getirebileceğini söyledi, bir ara programa Tara dahil oldu, ama bunların hepsi yalan olurken yine çok sevdiğimiz, ama adının nasıl yazıldığını hala bilmediğimiz bir Prodromos geldi aniden.

Prodromos yerine sizi Zafer ve Ece'yle tanıştırayım. Abi naber?

Aynı ortamda bulunduğumuz, tanıştığımız halde tanımadığımız, tanımak için çaba sarf etmediğimiz ve belli bir geyik düzeyinde kaldığımız insanlar var. Hah, onların içinden tanımaya değer olanlarını tanıma fırsatı her zaman karşımıza çıkan bir şey değil. Tanıdıktan sonra kanka mı oluyorsun, yoo olmuyorsun, ama "yahu bu adam iyiymiş, iyi ki tanımışım" diyorsun, şu ya da bu şekilde tanıştığın binlerce insandan biri daha anlam kazanıyor.

Sevgili EOS650 adlı makinam (ki kendisi ilk makinam olur), manual ayar yapmama izin vermiyor, "çekmem ki" diyor, programlarda çatır çatır çekiyor. Kendisini ancak lensi tam takmayarak kandırabiliyorum. Bana trip mi atıyor dijitale geçtim diye, kıllığına mı yapıyor anlamadım. "PINHOLE YAPARIM SENİ" gibi tehditlerle yaklaştım ama onu da yemedi.

Son olarak, blog yazmadığım, hatta adeta üşendiğim için, eğer buraya arada merakla bakan birileri varsa, kendilerinden özür diliyorum. Yoksa da sorun değil zaten hohhoyt.

Her eve bir disko topu lazım

2011-02-07T10:42:00.000-08:00

Fotoğraf makinaları dün yine bir takım gençlerin anlamsız çabalarına alet oldu Bostanlı'da. Genç başına bir makinanın düştüğü ortamda aynı zamanda bir rus şapkası, bir pipo ve bir çok gözlük de söz konusu çabalara ortak oldu. Yapılan çalışmalarda, fotoğraf çekimlerinin öğlen saatlerinde Bostanlı'daki bir kafede başladığı ortaya çıktı.

Soluğu Karşıyaka Açıkhava Tiyatrosu'nda alan gençler, orayı da pis emellerine alet etti, çekinmedi.

Aralarındaki çift, çiftliklerini doyasıya yaşamaya karar verip hazır şapka da varken Sibirya'da bir çiftlik almaya karar verdi.

Boş ve yeterince renkli bir ev bulan gençler, ahlaksızlık ve anlamsızlık festivaline elbette burada devam etti. Dünyaya yeterince zarar verdiği anlaşılan gençler akşam saatlerinde polis tarafından dağıtıldı.Bu gençler bir hevesle profil fotoğraflarını falan da aynı seriden yaptılar (bkz. ilk foto). Ama aslında her şey şöyle bir şeyden ibaret olacaktı:

Chai Tea Latte

2011-01-27T06:55:00.000-08:00

Aniden gaza gelip kendime orada burada "Chai Tea Latte" adıyla anılan, yoksa içinde zencefil, tarçın, karanfil olması dışında bildiğiniz sütlü çay olan, leziz içecekten yapmaya karar verdim. Hatta söz konusu gaza gelme orada da kalmadı, evdeki kontrol edilemeyen filtre kahve zımbırtıları artışı (dipnot:french press'i Fransız baskısı olarak çevirmek istedim, ama sonra bunu size yapmamaya karar verdim) beni süt köpüğü yapmaya bile itti.

Evet evet, aslında zamanında yine böyle bir gaza gelişlerde aldığımız bir süt köpüğü yapma zımbırtısı da vardı, ama bulamamıştım, ve tahmin ettiğim gibi french press de aynı etkiyi yaratmıştı.

Herkes bilir ki tepesine koyunca süt köpüğünü, 3ü1aradayı bile "Macchiato Frappucino Triato" adıyla yutturabilirsiniz.

O değil de, her tatilde olduğu gibi, çekinmedik ve liseden bir takım insanlar olarak görüştük. Gerçi benim tatilim değildi, ve buluşmamızın Sevinç önünde başlaması dışında lise hayatımızla pek bir benzerliği yoktu, ama olsundu. Çok güldük, pek konuştuk, fazlasıyla cıvıdık.

Biz ölesiye sırıtırken Fulya'nın neden hüzünlü olduğunu bilmiyorum. Ama askerden yeni gelmiş olan Umut'un (en sağdaki) yüz ifadesini yorumlayabiliyorum...

Bu arada garsonların beni görmemesi/duymaması/reddetmesi durumuna bir çözüm bulmamız lazım. Ne sipariş verebiliyorum, ne hesap isteyebiliyorum. Günahım ne benim?

Bir de işte yine iş arkadaşlarım falan var:

I want to be your personal penguin

2011-01-22T13:13:00.000-08:00

Uzun zamandır farklı projelerde yer alan Ali Öztürkmen ve Nil İpek Hülagü'nün beklenen cover albürtünden ilk single paylaşım sitelerine düştü! Stüdyoda uzun çalışmalar sonucu kaydedilen albümün hemen internete düşmesinin satışları düşürüp düşürmeyeceği konuşulurken, yapılan basın açıklamasında Öztürkmen ve Hülagü, Türk Telekom'a başvurduklarını, bu şarkıları paylaşan sitelerin kapatılması için gerekli çalışmalara başladıklarını ifade ettiler. İçinden üç şarkının internete düştüğü albümün 2011 yılında çıkması planlanıyor.

Önemli olan pozu verebilmek...
(Dipnot: "Celebration" var diye ciddiyetimizden bir şey kaybedecek değiliz...)

Narcissus Pseudonarcissus

2011-01-19T14:16:00.000-08:00

Nergis güzel çiçektir balam.

Ali: Otobüsten indim şimdi, eve gelinceye kadar seni bi arayayım konuşayım dedim ben de işte... Seni de arayamadım 125'e bindik, anca inebildim...

(...)

Ali: Neyse geldim ben eve, bi zili çalayım dur bakalım... Aa zil çalmıyor mu yahu?
Nil: Ee, istersen kapat telefonu bir annenleri ara, açsınlar kapıyı...
Ali: Niye annemleri arayayım a canım:)
Nil: Haa, Acıbadem'de değil misin, Hisarüstü'ne mi gittin? Ben karşıya geçtin sanıyordum.
Ali: Çimleriniz baya uzamış bu arada, çok iyi olmuş...
Nil: Nasıl yani? Bir dakika. Nasıl yani? Şaka yapıyorsun?
Ali: Niye şaka yapayım, baya uzamış işte çimleriniz, ama ziliniz çalmıyor. Bir şeyleri yıkayıp dışarı çıkarmışsınız galiba?
Nil: (bu esnada yan odanın camından kapıya bakar) Bir dakika. Şaka yapıyorsun değil mi? Aha gerçekten oradasın... NASI YA??
Ali: Ehüahahaa....
Nil: Dur dur sen dur bi dakka dur açıyorum kapıyı...

"Arkadaşım, ama ben seni İstanbul'da sanırken öyle sürpriz yapıp gelirsen aklım havsalam durur benim, kalırım böyle bak..."

Dipnot: Tam bir yıl önce bugün kar yağıyordu, çok soğuktu, Taksim'deydik ve eylem vardı. Kontrolsüzce bir şeyler anlattık bütün gece. Sonra anlatmaya devam ettik, bir yıldır da durmadan anlatıyoruz. Bir de arada dans ediyoruz. Çok fazla gülüyoruz.

Bir yıl biraz fazla hızlı geçti, galiba hiç de fena vakit geçirmiyoruz...

Lemur Dogzstar'da çıkıyor olabilir mesela...

2011-01-11T14:20:00.000-08:00

O değil de, ben yeni yıla şu afişi yaparak girdim (ciddiyim):

O nedenle, mazeretsiz bir şekilde şu konseri ekenlerin kapısına bir takım kangurular yollayacağım, gece başuçlarında zıplatacağım. Maksat rahatsızlık yaratmak.

Geliniz!

Cut my hair

2011-01-09T02:54:00.000-08:00

Nasıl anlatabilirim bilmiyorum, bu şekilde anlattığımda da pek bir şey ifade etmiyor, ama en güzel de böyle somutlaşıyor sayın seyirciler. O yüzden ne ifade ettiğini zerre takmadan aynen kafamdaki gibi anlatmaya çalışacağım.

Ne giydiğimin az çok farkında olmaya başladığımdan beri pantolonu çizmenin/botun içine sokmaya mesafeli yaklaşmış, "ay hayatta yapmam, yapamam" gibi bir takım büyük cümleler sarf etmişimdir. Zaten paragrafa böyle başlayınca tahmin edersiniz ki, evet, yediğimi yuttum, pantolonumu çizmemin içine soktum. Yaptım bunu. Ama burada önemli olan bunu yapmış olmam değil.

Yine ne giydiğimin az çok farkında olmaya başladığımdan beri (takdir edersiniz ki ilköğretim sonu-lise başı öğrencilik zamanlarıma denk gelir), kıyafetimin eskiliği beni mutlu etmiştir. Artık şakülü kaymış kazaklarım, rengi atmış ayakkabılarım, paçaları yırtık pırtık olmuş pantolonlarım ve ben, mutlu bir toplum oluşturmuş, yaşayıp gitmekteyizdir. Öyle ki, boyu uzun gelen pantolonların paçalarını bastırtmaya üşendiğim için ZOBART efektiyle kesip, pıngıl pıngıl uzanan saçaklarıyla alakalı alakasız her yere giymişimdir.

İnsan işe başladığında (ki "anaokulunda psikolojik danışmanlık" bu açıdan yine nispeten rahat bir meslek) aniden dikkat etmek zorunda hissediyor. Aman saçım ıslanmasın, makyajım akmasın, bu saçaklı pantolonla beni kimse görmesin, dur ayağıma düzgün bir ayakkabı giyeyim, gibi çeşitli düşünceler, bakkala giderken bile beynin içinde gezinmeye başlıyor. İşte o zaman, pantolonunuzun paçalarının ıslanmamasını ve eskimemesini istiyorsunuz.

Ek olarak biraz da böyle bir kafa var işte insanlarda...

Bir de bunları yine takmamak, yine öğrenci olmak istiyorsunuz. Ama bir yandan da biliyorsunuz ki artık tekrar öğrenci olsanız bile yine şu rahatsız edici histen kurtulamayacaksınız.

Ha, dipnot olarak da şunu vereyim ey güzel insanlar: Öğrenciliğe geri dönüş bunalımları işbu küçük farkındalıklarla ortaya çıkıyor, yoksa her daim "geçti güzelim yıllar, ardına bile bakmadaan" gibi düşünceler, depresyonlar içerisinde değilim. Memnuniyetsiz gözükmek kesinlikle istemem, zira nispet yapma olanağı sağlayacak kadar güzel hayat bana, hala.

O değil de Zephyr Song diye şarkı vardı...

2010-12-31T05:31:00.000-08:00

İlk olarak aşağıda sevgili kuzenim Ferit ile babamı, "blog sahibinin elindeki fotoğrafı yayınlamadan duramaması" konulu fotoğrafta tekrar tanıyacak, hiç bilmediğiniz yönlerine şahit olacaksınız:

*DIRGŞ*

Her kurum ve toplulukta olduğu gibi, anaokulumuzda da yılbaşı neş'e ve coşkuyla kutlandı. Kurabiyelerimizi yedik, mandalina sularımızı içtik ve yılbaşı için özel olarak hazırlanmış öğrencilerimizi seyrettik. Yılın son üç gününü masamda 3 bilgisayarla DVD ve CD çekerek geçirmiş bir insan olarak diyebilirim ki; yeni yılda Bilgi İşlem Merkezi olmaya hazırım.

Neyse, uzun lafı kısaltacak olan resimler aşağıda; işte işyerindeki arkadaşlarım ve yılbaşı hazırlıkları:

"Yalansa söyle"

2010-12-26T06:32:00.000-08:00

Haftasonu İstanbul'daydım sayın seyirciler, yine yeni yeniden. Her Taşoda konserinde olduğu gibi (mezun olduğum halde) iki günde üç konser verdik, zira bilirsiniz ki organizatörlerin en sevdiği şey, 7 Pink Floydlar'ın konser tarihlerini Taşoda'ya denk getirmektir. Ha bu kötü müdür, benim durumumda değildir, böylece tek haftasonu tatilinizde üç konseri aradan çıkarırsınız. İstanbul'a doğru "konser vermek" gibi havalı bir bahaneyle yola çıkar ve aynı havayı dönüşte de "yahu iki günde üç konser verdim, hohoyt" şeklinde devam ettirebilirsiniz. Evet evet, yapabilirsiniz bunu.

Ben de Çarşamba gecesi çok havalı bir şekilde, ama biraz öksürerek İstanbul'a gittim. Perşembe sabahı sesim kısıktı, ama Ali Bey'in hazırlamış olduğu bir takım ıhlamurlu, zencefilli, tarçınlı karışımlarla hem Emir Bey hem de Lemur konserine hazırdım. Elimde Emir Bey'e dair fotoğraf yok, ama Lemur konseri Ali Öztürkmen ve İrem Gülersönmez tarafından şu şekilde sabitlendi:

Zaten Taşoda konserlerinin ilk üç konserinin "sen ben bizim oğlan" mantığında ilerlemesi, bizden sonra sahneye çıkan grup Sakareller'i de büyük bir istekle izlememize sebep oldu, biz bununla da kalmayıp sonuna kadar kaldık, coştuk coşumsadık. Ama aşağıda bu coşkulu anlardan değil, Sakareller'den bir takım pozlar bulacaksınız:

O değil de, benimle çalışmayı reddeden sevgili jakımın, benden sonraki tüm grupları kaldırması çok üzücü yahu. Tribi bir banaymış allahsız jakın.

Neyse efenim, o değil, bir de 7 Pink Floydlar konseri verdik ertesi gün. Türlü talihsizliklerle süslediğimiz konser bir yandan da sevgili davulcumuz Cem'e kırmızı tanga atılan ilk konser olma özelliğini taşıyor. Bunlar da kulisten haller:

Kulise atari koymuşlar laaan...

Son olarak, sevgili dostum Görkem'i "hoca" sıfatıyla gördüm, odasına ziyarete gittim ya, herhalde artık ölsem de gam yemem...

Şekil 1.a - Temsili rehberlik görüşmesi

Dibnod: Aslında bu yazıya, çok Ezeldizisindençıkmışcasına "İki hayat var yeğen... Birinde hede diğerinde hödö..." gibi bir giriş yapabilirdim, ama kendimi yeterince dayı görmedim. Zira evet, şu an çok net bir şekilde iki farklı hayatım var, ve bu iki hayat birbirlerini zaman kısıtlamaları dışında pek etkilemiyor. İstanbul'da anaokulu psikolojik danışmanı değilim, İzmir'de de İstanbul'daki ben değilim. Çok mu ilginç? Yoo, değil aslında, oldukça da standart belki.

Yoruyor dememi bekleyebilirdiniz, ama yormuyor yahu. Birbirini besliyor, birbirini anlamlandırıyor az çok.

Kaç renk yaşar kanadında?

2010-12-19T07:35:00.001-08:00

Yılın en tembel grubu ödülünü son dakikada yaptığı kayıt çalışmalarıyla kaybeden sevgili grubumuz, nar tanemiz nur tanemiz Lemur, çekinmeyip aniden kendisine bir adet Myspace, bir adet de Facebook sayfası açtı, üzerine beklenmedik bir şekilde Taşoda konserine çıkmaya karar verdi. Ani gazların sonu hayra varır mı bilemeyiz tabii, ama şimdilik mutluyuz sanırım.

Yukarıda EP için (evet evet, 8 şarkılık EP'miz var, çılgınız biz) yaptığım görseli gördünüz, aşağıda ise Deniz Hanım'ın yaptığı nefis videoyu göreceksiniz.

http://www.myspace.com/lemurlemur

Resmen heyecanlıyım yahu.

Sertifikaya doyduk!

2010-12-14T13:01:00.000-08:00

Üniversite yaşamım boyunca hiç kongreye katılmamış, hiç sertifika toplamamış bir insan değilim, ama pdr adına bir şey yapmamış olduğumu itiraf etmeliyim. İşin içine girince aniden ilgi alanınıza giriyor ama. Evet, haftasonu, sevgili patronum Serap Hanım ile Ankara'da, Uygulamalı PDR kongresindeydik. Aşağıda ise, otelden çıktığımız nadir anlardan birini görüyorsunuz, evet, kar yağıyor, evet, elimizde kahve var, evet, sırf fotoğraf çekilmek için dışarı çıkacak kadar İzmirli'yiz...

Genel olarak eğitim-yemek-gülüşmeler üçgeninde gelişim gösteren haftasonumuzu "Ankara'nın kara teslim olduğu"na, "beyaz esaret"e, "hayatın felç olduğu"na dair haberler süsledi, ama biz pek gerçekliğine maruz kalmadık. Onun yerine akademisyene, kurama, araştırmaya, çalıştaya doyduk, pek kimseyle içli dışlı olmadık ÇÜNKÜ ÇOK EĞLENCELİ BİR GRUBUMUZ VARDI:

İşte geçen yine arkadaşlarla kongre düzenliyorduk...

Yukarıdaki fotoğrafa son dakikada girdik, tabii ki Üstün Dökmen ve Tuncay Ergene dışında kimseyi de tanımıyoruz. Evet, yine elimizde kahve var, aynı kahveler. Bu arada şu an Ankara'yı pek sevmediğim halde Hacettepe'ye sempati duyuyorsam, ve derneklerden hazzetmediğim halde Türk Pdr Derneği'ne üye olduysam, sevgili hocamız Tuncay Ergene'yi tanıdığımdandır.

Dipnot: Ankara'da belli bir gülme seviyesini aştığınızda insanlar size bir tuhaf bakmaya başlıyor. Bizi sevdiler mi, yoksa bizden tiksindiler mi anlamadık.

That's when the audience died

2010-12-05T13:06:00.000-08:00

Mezunluk müessesesi tuhaf bir müessese. Okuldan tamamen kopmamak ile okula bağımlı olmamak arasında gidip geliyorsunuz, ki allahtan üniversite lise gibi bir ortam değil, yani sivil olarak geldiğinizde yadırganmıyorsunuz, "abi adam kaç yıl sonra hala lise ortamı peşinde" denmiyor arkanızdan, zira en kötü ihtimalle birkaç yıl sonra doktora öğrencisi/asistan/hoca görüntüsü vereceksiniz. Hazır hala üniversite öğrencisi yaşımdayken, 2 haftada bir kendimi manzaraya yahut kantinlere konuşlandırarak bir şekilde okuldan kopmadığıma inanıyorum. Evet evet, kendimi kandırıyorum. Ama konu bu değil.

2 Aralık gecesi konserine gitmiş olduğumuz Owen Pallet'a buradan sevgilerimi sunuyorum; abi ne yaptın sen ya?

Tabii fotoğraf çekmekten çok Owen dinlemek amacıyla gittiğim için farklı açı ve fotoğraf sayısı ne yazık ki sınırlı. Ama, ey dostlar, bu çok kalabalık olmayan konserde siz de bulunmalıydınız. Hey gidi hey, adam kemanla her şeyi çalıyor yahu (bu "her şey" kalıbı her şarkı için geçerli olabileceği gibi, aynı zamanda her enstrümanı da kapsıyor) (evet evet, adam kemanıyla bateri çaldı, teknoloji sağolsun).

Bir de konserden önce çıkan, adını bilmediğim gruba seslenmek istiyorum. Türünüzde olan başarınızı sorgulayacak değilim, beyimiz iyi bir müzisyen, hanımkızımızın sesi de pek güzel, ve hakkaten güzel bir müzik çıkmış ortaya. Ama keşke sizi dinlerken sanki Björk'ün albümüne koymadığı şarkıları dinliyor gibi hissetmesem, mesela bir yerde çaldığında Björk zannetmesem de, "aa evet [rastgele.indie.elektronik.grup.adı] şarkısı kesin bu, çok karakteristik.." desem.

Bir gün, eğer kendimi yeterince ukala hissedersem, bar konserinde fotoğraf çekmek konulu bir yazı yazabilirim.

Yine bir takım filmler çıktı banyodan, hatta yine filmlerden birinde resmen baloncuklar var, ama bu sefer Ayhan'ın baloncuklu fotoğraflarını yayınlamayacağım hayır. Onun yerine yayınladıklarımı aşağıda görebilirsiniz, buyrung...

Mamiya:
Lubitel:

Bütün bunların yanında benim için ekstra özelliği olan bir takım resimler var-ki onlardan biri şu:

Bir de Terminatör fotoğraflarımız var tabii...

Bilenler bilmeyenlere anlatsın

2010-11-26T14:20:00.000-08:00

Yaptığım besteleri kaydedememekten, kaydetsem de belli, standart ve temiz bir ses kalitesine ulaşamamaktan muzdaribim her zaman. Yaptığım besteler deyince de sanki 400 bestem varmış da bir köşede çürüyormuş izlenimi yaratabilir, NİTEKİM ÖYLEDİR DE. Yok yok değil, iki üç tane. Valla.

Neyse, bilmem hatırlar mısınız, yazın ortasında Sayın Büyükbeşe ile bir takım kayıtlar yapmış idik. Çeşitli yoğunluklar nedeniyle yalnız ve boynu bükük olan kayıtlar aylar sonra ortaya çıktı. Bir depoda, duvara yaslanmış şekilde bulunan kayıtlar, Kültür Bakanlığı tarafından incelemeye alındı ve gerekli düzenlemelerin yapılması için tekrar Uluç Büyükbeşe görevlendirildi.

Teknolojinin nimeti işte, eskiden böyle miydi? Biz Bee Gees plağı almak için Almanya'dan amcamızın gelmesini beklerdik o zaman. Şimdi elini sallasan kayda çarpıyor.

Söz-müzik: Nil İpek Hülagü, gitarlar ve bilimum enstrümanlar ve düzenlemeler: Uluç Büyükbeşe

Ve hatta sözlerini de yazayım ki, yarın öbür gün tesadüfen bir yerde çalarsa, şarkıyı bilmeyenler arasında "aa ben bu şarkıyı biliyorum" karizması yapın, ezbere söyleyin.

İzlerken seni çok güldüm, ama sinirden mi bilmem,
Sonuçlara vardım, deney gibi, ama işe yarar mı bilmem,
Belki sessizlik en güzeli, ama herkes susar mı bilmem,
Bir şişe rafta durur, beni bekler, bu gece biter mi bilmem.

Işıklar yanar, ışıklar söner, gözler kapanır mı bilmem
Rüyalarda ağlayan insanlar nasıl uyanır bilmem
Güneş doğar, güneş batar, bir gün ne kadar hızlı geçer bilmem
Bir fotoğraf o anın ne kadarını saklar, bilmem..

Her gün yeni bir şey gördüm, ama hatırlar mıyım bilmem,
Tutarsız hep olan olaylar, ama ben kendimi bilmem.
Belki sessizlik en güzeli, ama herkes susar mı bilmem,
Bir şişe rafta durur, beni bekler, bu gece biter mi bilmem.

Gördüğünüz üzere zerre fikrim yok..

Anadolu el sanatları ve alnımızın akı, elimizin kiri...

2010-11-25T12:20:00.000-08:00

Evet bir Yöremin Türküsü, Türkümün Çınarı programında daha birlikteyiz. Önceki programda da belirtmiş olduğum üzere, bu hafta sevgili Anadolu topraklarının, güleryüzlü ve misafirperver ellerinde alın teri ile yoğrulmuş nefis el san'atlarına değineceğiz.

Tabii gönül isterdi ki işin içinde bir "keşif" olsun, "Vay anasını, burada bunu mu yapıyorlarmış, hey gidi..." diyelim, ama gördüklerimiz gezdiğimiz rotada bize gösterilenlerden ibaret. Hani bir nebze keşif duygusu veren tek şey, herkes alışverişteyken atölyedeki adamları rahatsız etmek, onların fotoğraflarını çekmek ve onlara ne yaptıklarını anlattırmak. Yani aslında biraz sinir bozucu bir konumdayız, göreceğiniz üzere...

1-Telkari:

Beypazarı'nda sabahtan bizi gümüş dükkanına götürdüler, Beypazarı'nın telkarisi meşhurmuş, zamanında Mardinli ustalardan öğrenmişler hatta işi.

Bu da süslü gümüşçü kedisi...

Şimdi telkari dediğimiz, isminden de anlaşılacağı üzere, gümüş tellerle yapılan takılara, süslemelere verilen ad. Şekil verildikten sonra, üzerine içinde gümüş ve başka bir takım maddeler olan bir toz dökülüyor, sonra da alevle eritiliyor (şekil 1.a, 1.b, 1.c).

Sonra -hatırladığım kadarıyla temizlenmeleri ve parlamaları için- yapılan takılar suya atılıyor, hareket eden bilyeler sayesinde pürüssüzleşiyor. Sonra alınıyor, bir hata var mı diye kontrol ediliyor ve döndükçe dönen pambık bir halka ile cilalanıyor.

2-Lületaşı:

Eskişehir'de bütün lületaşı satıcılarını Atlıhan'a toplamışlar, bir tur otobüsü olan bizi de elbette bu turistik alana saldılar. Her yerde lületaşı dükkanları var, bir sürü pipo, bir sürü ağızlık ve bilimum biblo.

Aynı şeyleri satan onbeşbin dükkan olunca insanın giresi gelmiyor tabii. Birkaç kişiye atölye var mı diye sordum, burada sadece dükkan var dediler, ama biraz dolanınca üst katta minyatür bir atölye buldum! Yeholey!

Efenim, lületaşı ile oynama, kendisini mıncıklama, hafiften şekillendirme fırsatı bulmuş bir insanım, ilk aşamada patates benzeri bir kıvama sahip-ki şekillendirme bu esnada yapılıyor. Bu şekillendirme esnasında içindeki su yavaştan yavaştan buharlaşıyor, buharlaştıkça lületaşı kuruyor, kurudukça suya sokulup tekrar nemlenmesi sağlanıyor.

Bu şekillendirme bittikten sonra sevgili lüle taşımız kuruyor, o zaman da detaylar, aynı çizgi romanlarda olduğu gibi "tarama"lar, "desenleme"ler havada uçuşuyor. Her şey bittikten sonra da balmumuna batırılıyor.

Zamanla sararan lületaşının, özellikle ağızlık ve pipolarda kullanılmasının nedeni ise nikotinin %75ini emmesiymiş sayın seyirciler. Ara ara güzel ağızlıklara bakıp bakıp "sigara mı içseydim ne yapsaydım" demedim değil.

Gördüğünüz gibi yine kültür, yine yöremiz, yine Anadolu'muz, canımız. Merak etmeyiniz, Beypazarı-Eskişehir gezisinin bloga etkileri burada sona eriyor, ama sanmayın ki iki kilometre öteye gittiğim anda yine çok gezmişim gibi yazı yazmayacağım, elbette sizi yine yeni yeniden örfümüze ananemize boğacağım. Yo dostum yo, çekinmeyeceğim.

Turlayan insanlarız.

2010-11-21T13:51:00.000-08:00

Bu haftaki Yöremin Türküsü, Türkümün Çınarı programımızda, siz sevgili seyircilerimiz için bir takım yollar kat ettik, bir takım gezmelerde bulunduk. Yeri geldi yöresel lezzetlere daldık, yeri geldi yöresel adetlere dadandık. Beypazarı'nın tarih kokan sokaklarında kaybolduk, Eskişehir'e bakıp "Adam yapmış lan..." dedik, Kütahya'nın çinilerini teftiş ettik, otobüs yolculuğuna, odun kokusuna doyduk.

Evet evet, sanki çok maceraperest, çok gezginmişizcesine yazıyorduk, ama bildiğiniz 43 kişilik bir tur otobüsüydük.

1-Beypazarı:

Beypazarı ilginç, hissettirdikleri ilginç. Zamanında şehir yanınca Safranbolu'nun ustaları getirtilmiş şehri tekrar inşa etsinler diye, bu yüzden evler Safranbolu ile aynı. Ama ilginçtir, şehir daha doğal, daha olduğu gibi. Ara sokaklarına girdiğinizde yazılara takılmazsanız kendinizi Yunan köylerinden birinde hissedebiliyorsunuz, binaların tarzı benzediğinden değil de, benzer bir havası olduğundan. Hatta oralarla ortak bir hissiyatı var: "Şu anda burada sabit değilsin ve seni seviyoruz. Ama buraya sabitlenirsen yaşam tarzını, alkolünü, arkadaşlıklarını kabul etmeyebiliriz. Bir haftanın sonunda seni hiç sevmeyebiliriz."

Beypazarı'ndaki gecemizi turumuzun organizasyonuyla "Bağevi'nde yemekli eğlence" gibi neşe dolu etkinliklerle geçirdik, Beypazarı gelenek göreneklerine, şarkılara türkülere boğulduk. Aşağıda göreceğiniz dedemiz mekan sahibinin babası, seksen yaşın üzerinde ve bütün gece oynadı. Resimlerde ceketi yok, ama normalde bir de ceketinde nazar boncuğu var kendisinin...

Bense kına gecesinin nazlı gelini oldum; jip verdiler, limitsiz kredi kartı verdiler, Alaçatı'da yazlık verdiler, varmadım. "Ama ben oğlumun gönlünü veriyorum sana" dedi sevgili kayınvalidem, "PARDON DAAA, O ZATEN BENİMDİİİ" diye şımarıklık, çirkeflik yaptım. Sonunda bağevini de verdiler, artık uzatmayalım diye oynadık gelin görümce.

Evet, yöresel kıyafet... Evet, çiftetelli... Evet evet, adeta bir yabancı gelin görüntüsü sergiliyorum...

Ertesi günümüzü ise "Beypazarı sokaklarında kaybolarak" geçirdik, her macerasever turist gibi. Ve her geleneksel, maceradan uzak tur insanı gibi gittik, erişte, tarhana, erik pestili falan aldık. Siz de gidin, güleryüzlü çalışan teyzeler ve pek gülmeyen, kahvede oturan amcalar görün. Bir de bol bol sarma yiyin.

Teyzeleeeeeeeer...

2-Eskişehir:

Efenim, söz konusu şehrimiz "Bakın benim ne kadar iyi bir belediye başkanım var ve sizin yok" diyen bir yapılar bütünü. Tabii ki gönül, bazı şeylerin direkt alınmasındansa birazcık daha "uyarlanmasını" beklerdi, ama kafesiyle, barıyla, parklarıyla, bahçeleriyle, güzide bir şehrimiz Eskişehir. Ayrıca aşağıda göreceksiniz ki fırsat bulduk mu poz veriyor, çılgınca eğleniyoruz...

Bunun yanında Çağdaş Cam Sanatları Müzesi şukela bir sergi. Çağdaş sanata yer yer tek kaşını kaldırarak bakan benim bile ağzımın sularını akıttı.

Sertaç Alparslan

Aslıhan Taşkent

Esin Küçükbiçmen (evet, o sinekler camdan...)

3-Kütahya:

Kütahya'ya şehir olarak herhangi bir şey hissetmesem de, en güzel yemeği orada yediğimi, en güzel müzeyi orada gezdiğimi, en güzel evi orada gördüğümü söyleyebilirim. Tirit, ne güzel şeysin sen. Ve çini desenleri, özenle yapıldığında ne kadar etkileyicidir...

Bunun yanında Avrupa Birliği'nin şehircilik ödülünü "misyoner işi" deyip kaldıran (gerçi sonra "ne yapıyoruz lan biz" deyip geri koyan) bir şehir Kütahya. Ve tarihi olarak gezdirilen, gerçekten hoş camiinde disko topu var. Disko topu lan? Şadırvanda?

Efenim, diyeceğim odur ki, gayet güzel, gayet keyifli bir geziydi. Bir sonraki yazımda "Anadolu'mun El Sanatları" konusunu ele alacağım, genciyle yaşlısıyla zanaatkarların alınterlerine değineceğim. Alınterine değinmek demişken, yazımızı şöyle alakasız bir nostaljiyle noktalayalım:

"damlağ... terliğ... terlisinn sen..."

Taş heykel ve sempozyum kelimelerini aynı cümlede kullanmak

2010-11-12T06:42:00.001-08:00

Her şey işe giderken Bostanlı'daki Demokrasi Meydanı'nda dana kadar mermer blokları görmemizle başladı. Uzun süre durumun ne olduğunu sorguladık, "Demokrasi Meydanı'nın karoları mı değişecekti", "bu mermerler nerede kesilecekti", "yoksa bu bir fuar mıydı", "neden hep üzerimize yağmır yağıyordu" gibi soruların ardından, belediyenin brandası sağolsun, gerekli bilgiye ulaştık.

Efenim, sevgili Demokrasi Meydanımız'da 6 ülkeden 12 adet heykeltraş birkaç hafta boyunca mermer heykeller yaptılar, biz de her sabah işe giderken ne kadar ilerlediklerini gözlemledik, hangi heykelin neye benzeyeceğini tahmin etmeye çalıştık. Şimdi bu heykeller bitti, bildiğim kadarıyla bir süre daha Demokrasi Parkı'nda sergilenecek, sonra da Karşıyaka'nın çeşitli park ve bahçelerine sabitlenecek.

Aslında çok heyecan verici bir şey değil mi bu? Yoksa sadece bana mı heyecan verici geliyor? Şehri güzelleştirme/çirkinleştirme adına bir sürü düşüncem var ve onları buraya kusmayacağım, ama insanlara bakacakları estetik bir nesne vermek güzeldir. Gönül ister ki bu hep olsun, şehrimiz heykel dolsun, nihehehe...

Bunlar da bitmiş heykellere değil, ama yapılış sürecine dair bir takım fotoğraflar, İstanbul öncesi sabah saatlerinde çekildi:

We don't have that kind of bread-2

2010-11-08T11:10:00.000-08:00

Bir İstanbul gezisini daha 'zobodof!' efektiyle geçirdik, koşuşturmalar arasında maksimum insanla görüşemesek de maksimum rastlaşmalar yaşadık. Mesela okulumuza Ta::ip geldi, bundan büyük rastlaşma mı olur?

"Ta::ip bir numara, en büyük, cehennemden çıkan çılgın Türk..."

Bütün sevgi dolu hislerim bir yana, şu geçtiğimiz üç gün müziksel faaliyetlere doyduğum üç gündür-ki sonuçları ele geçtikçe de bu sayfalarda paylaşılacak gibi gözüküyor. O zamana kadar, 7pf2p konserine, Emir Bey ile videosal hallere ve Lemur kayıtlarına dair şu fotoğraflarla yetineceğiz.

Bir de bütün bunlara ek olarak şöyle bir şey var, biraz da fotoğrafların çoğunu çeken Ali Bey'e bir selam niteliğinde..