15 Aralık 2014 Pazartesi

Balingen II - Bölüm 1

Birinci etabını na şurada anlatmış olduğum balayı maceralarımızın ikincisi de, yaklaşık iki aylık bir gecikmeyle blog semalarında yerini alıyor. Bu etapta kahramanlarımız Ali Bey ve Nil Hanım, Barcelona'da geçirdikleri birkaç günden sonra Endülüs'e geçecek, çok yürüyecek, çok gezecek, yeri geldi mi beleşçilikleriyle İspanya turizmine adeta imzalarını atacaklar. Ama tabii ki bu İspanyolların pek umrunda olmayacak.

Bölüm 1: Barcelona

İlk gün öğle saatlerinde Diagonal üzerindeki sevgili BCN Traveller's House adlı müthiş hostelimsimize vardık, sonra da dedik ki şöyle bir merkeze doğru yürüyelim. Çünkü turistlik bunu gerektirir dostlar, turist dediğin, çantasını yatağına atar atmaz şehrin merkezine doğru bir yürümelidir.

O değil de adamlar on numara şehir yapmışlar. Biz de işte hala debelenelim burada yerinden çıkan kaldırım taşlarıyla.





Barcelona'da 4 günümüz vardı, biz de tabii ki Barselona'ya Giriş dersinde ilk işlenecek olan konulara yöneldik hemen: Sagrada Familia ve Park Güell.

Park Güell artık paralı ne yazık ki (bir sene önce değilmiş), ve her saatte sınırlı sayıda kişi alıyorlar içeri. O nedenle, Sagrada Familia'daki kadar vahim bir durum olmasa da, bileti önceden almakta fayda var, yoksa bizim gibi sabah erken 'heheheh' efektiyle gidip, girememek var. Yani, aynı günün akşamüstüne bilet aldık, sıkıntı değil, ama ne gerek var şimdi. Özet geç derseniz: Abi planınızı yapın, biletinizi internetten alın ve her nereye gidiyorsanız gidin, bu şekilde gidin.







Tahmini olarak u fotoğraflardan sonra böyle ortamlarda kullandığım jenerik analog lensim (çeşitli fotoğrafçıların deyimiyle 'düğün fotoğrafçısı lensi') bozuldu. Haliyle üzücü şekilde Park Güell'de ve Sagrada Familia'da çok fazla fotoğraf yok, var olanlar da cep telefonunda. Ama zaten Park Güell deseniz, Sagrada Familia deseniz onbinbeşyüziki fotoğraf çıkar, yenilerine ihtiyacınız yok.

Sadece şunu söyleyeyim, gidin görün. Kafanız açılsın.

Barcelona'nın sonrası hep güzellikler. Üzerinden vakit geçince gün gün anlatmak biraz zorlaşıyor ama neyse ki kalan fotoğraflar var hemen şurada. Onları hızlı hızlı geçelim, madde madde yazacağım bir şeyler...


Bir yandan biramızı içiyor, bir yandan telefonda büyüklerimizi ellerinden, küçüklerimizin gözlerinden öpüyorduk. 
Zira bayramdı, evet.

 Parc de la Cuitadella

Parc de la Ciutadella 

Arc de Triomf 

Kanqamla Tapadu'da ucuza tapas qeyfi 

İçmeyi imkansız kılan 10 metre pipetler ve biz.

MNAC 
(Museu Nacional d'Art de Catalunya)
(Evet, MNAK diye okunuyor. Hayır, mesaj vermiyorum.)

 MODERNİİİEEZM

Ali ve aniden Olimpiyat Stadı bulma mutluluğu 

Olimpiyat Meşalesi, Ali ve geniş açı kurbanı bacakları

VE ANİDEN OKTOBERFEST
(Ne alaka?)

  • Park de la Ciutadella'ya mutlaka gidin. Yanınızda sandviçiniz olsun, biranız olsun. Çok güzel park be.
  • Şehirdeki müzelerin çoğu her ayın ilk pazarı ücretsiz. Biz hakkımızı MNAC'tan yana kullandık, pişman değiliz. Picasso müzesi de dahil bu listeye, ama oraya gittiğimizde müzenin kapanma saatine kadar bitmeyecek bir kuyruk görünce biz vazgeçtik. Mecbır.
  • MNAC'ın hemen yanında Olimpiyat Stadı var. O staddan aşağı inerken de bir sürü parklar bahçeler mevcut. Çok güzel o parklar bahçeler, gezin onları. Ama yanınızda mümkünse yiyecek bir şeyler bulundurun, zira yol uzun, aşağı indiğinizde açlıktan ölüyor olacaksınız.
  • Diagonal'in kuzeyinde çok sevimli barlar, cafeler, yerel restoranlar var, haberiniz olsun.
  • Nevermind adlı bir bar var Gothic'te yanlış hatırlamıyorsam. Çok sıkılırsanız gidin oraya, kaykay videoları izler ve bangır bangır doksanlar rock dinlerken biranızı için.
  • Fark ettiyseniz bira önemli.
  • Ama cava da önemli. Bira kadar olmasa da önemli. Cava dediğimiz İspanyol şampanyası aslen, restoranların kendi cavaları var misal. Önemli olan cava değil ama, cavayı bahane ederek El Xampanyet'e gitmek, orada sokakta içmek, kendini pinchos yemeye adamak. 

5 Aralık 2014 Cuma

Gülnihal

Önsöz:
(Ya da yazının 'atlanabilir' kısmı)

Aşırı gurur duyduğum konular hakkında konuşmaya nasıl başlasam bilemiyorum; zira gurur duymakla övünmek arasında kolayca aşılabilir bir tümsek var ve o tümsekten aşıp birden bilinçsizce kendimi övmeye başlamaktan ya da öyle algılanmaktan korkuyorum.

Halbuki yok öyle bir şey. André konuştu, ben de çevirdim. O şahane müzisyenlerle aynı sahnede olmaktan, André ile şakalaşmaktan, sahneden inip herkesle dans etmekten gurur duyuyor muyum, duyuyorum tabii ki. Ama "Ay ne güzel çevirdim" ile "Ay ne güzel eğlendim" arasında fark var sanırım. Ben biraz daha "Ay ne güzel eğlendim" tarafındayım.

Peki tüm süreç nasıl oldu? Öncesinde şöyle bir olay var; André'yi Türkiye'de konser vermesi için ikna etme yolunda. Sonrasında bir de bu var; André'nin tam bir sene önceki konseri. Bütün bu süreçte yer aldığım için içimde beliren "şanslılık" hissi tarif edilemez.


Olaylar:


Biraz eşek, biraz tembel bir insan olduğumdan, provalara gitmek söz konusu olduğunda 'İlla uçağımı Sabiha Gökçen'den isterim' diye tutturmuştum başta. Provalar bir gün ileriye alınınca işbu tutturma bana Brüksel'de fazladan bir gün olarak geri döndü, zira bir sonraki gün o havaalanından uçak yoktu. Nilipek içinden sinsi sinsi gülüyor, bir yandan son gün belli olan bu durumun paniğiyle gezilecek yerlere, kalınacak hostellere bakıyordu; Brüksel'e öğlen varacaktı, yani bol bol zamanı olacaktı. 

Brüksel gezisini şöyle açtık efenim:
Belçika'da komiklikler: 'Biletini göstermek tıpkı gülümsemek gibidir; en iyisi spontane olmasıdır'

Brüksel yıllar yıllar önce, lisedeyken gittiğim, haliyle hakkında pek bir şey hatırlamadığım bir şehir. Ama bu tabii ki Hollanda'da 'meh ne gidicem ya daha önce gördüm orayı' şeklindeki ukalalıklar yapmama engel olmadı. Haliyle; haksızlık ettim sana Brüksel. Çok müthiş bir şehir olmandan değil, değilsin zira, ama niyetin iyi.











Zaten pek bilinçli gezen biri değilim, ama çok kısa zamanda toparlanıp gidince iyice saçma bir gezi protokolü benimsedim, anafikir de şu: 'heaa bu sokak güzel galiba'. Böyle böyle şehrin bir ucundan bir ucuna, en abuk sabuk, en gezilmeyecek yerlerine kadar gezebiliyorsunuz. Ama ana görmeniz gereken şeyler aradan kaçıyor, o ayrı.

Yine de Manneken Pis kaçmadı sayın seyirciler:

Bildiğin 'göster amcanlara pipini'. Bize yeni değil bunlar.


Ve elbet hazırlık aşamasında bir Christmas Market vardı, çünkü Christmas Market'i olmayan şehirleri Avrupa Birliği'nden atıyorlar. Biz de bizzat bu yüzden giremiyoruz zaten.

Kar yok ama popolar dondu, donmadı değil.


Bu arada Avrupa'nın en büyük adalet sarayı eskiden Brüksel'deymiş. Neyse ki Çağlayan yapıldı da boynumuz bükük kalmadı. O güzel binaya sahip olduğumuz için ne kadar şanslıyız, halbuki bu ne allasen...


Hmm mis gibi adalet koktu.... 


Hava kararınca artık şehir merkezine dönme ve yıllar önce kaybolmuş olduğum sokaklardan tekrar geçme vakti gelmişti...


Böyle deyince çok şairane duyuldu ya, değil. Gerçekten kayboldum. Araya polisler falan girdi, ailem kaçırıldım zannedip krizlerden krizlere koştu. O gün bir şekilde bana yardımcı olan güvenlik görevlisi hala orada mıdır diye bir dolandım (yani, 15 seneden falan bahsediyoruz sanırım, ama olur mu, olur), değildi. Bulsaydım konuşup fotoğrafını çekeceğdim, ama yoktu. Daha doğrusu herhangi bir güvenli görevlisi yoktu pasajda. Onun yerine şu kadın vardı, ben de onu çektim.



Brüksel maceram böyle geçti. Gelelim Maastricht'e demek isterdim, ama az çok beni biliyorsanız Maastricht'te pek bir macera olmadığını da biliyorsunuz (diye tahmin ediyorum). Bilmeyenler için söyleyeyim; Maastricht'te bir macera yok. Andre Rieu'nun dev stüdyosu ve orta boy şatosu var. Çokça peynir ve pindakaas var. Bir de şu güzelim insanlar var:



 Çok özlemek. Aşırı mutlu olmak.

Hah işte bundan sonrası nasıl anlatılır bilmiyorum. Bu nokta kilitlendiğim nokta. Zira bu kadar profesyonel ve bu kadar sistemli bir ekibin geçici olarak bile olsa bir parçası olmak inanılmaz. Geçen sene de hayran kalmıştım, bu sene de hayran kaldım.



Ama onun dışında biz kuliste şu durumdaydık daha çok:



Geçtiğimiz seneki konserde çevirmenlik dışındaki tek sorumluluğum Kasap Havası çalarken sahneden inip insanları dans ettirmeye çalışmaktı. Stratejik hatalarım sebebiyle kimse ayağa kalkmamıştı; zira en ön sevmiyordu öyle şeyler, neydi o öyle. 



Konser bitti, hepimiz normal sıradan hayatlarımıza geri döndük. Ben mesela bugün doktora yeterliğine girdim, sınav kağıdına Foucault, Marx, Freud falan kusmam gerekti. Bir hafta boyunca hegemonyadan girdim, kültür endüstrisinden çıktım, sınava hazırlanacağım diye. 'Noooldu???' demezler mi adama? Ben arada aynaya bakıp diyorum misal.